Maciej Ganczar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Maciej Ganczar
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 19 stycznia 1976
Łódź
Zawód, zajęcie nauczyciel akademicki tłumacz literacki
Alma Mater Uniwersytet Śląski
Uczelnia Warszawski Uniwersytet Medyczny
Odznaczenia
Medal Komisji Edukacji Narodowej

Maciej Ganczar (ur. 19 stycznia 1976 w Łodzi) – polski historyk literatury i kultury, tłumacz literacki, nauczyciel akademicki, autor publikacji do nauki języków specjalistycznych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jest absolwentem Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Częstochowie (1998), Uniwersytetu Szczecińskiego (2000). Studia doktoranckie odbył na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Śląskiego, gdzie w roku 2007 uzyskał stopień naukowy doktora nauk humanistycznych w zakresie literaturoznawstwa niemieckiego.

W latach 2001–2005 związany był jako wykładowca z Uniwersytetem Warszawskim. Równocześnie w okresie 2001–2004 prowadził zajęcia na Akademii Medycznej w Warszawie. W latach 2010–2012 gościnnie prowadził zajęcia na włoskim uniwersytecie Università del Salento w Lecce. Od marca 2013 roku pełni funkcję kierownika Studium Języków Obcych Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Od roku 2010 jest rzeczoznawcą Ministerstwa Edukacji Narodowej ds. podręczników szkolnych przeznaczonych do kształcenia ogólnego.

Karierę tłumacza literatury rozpoczął w roku 2008, publikując na łamach miesięcznika Odra opowiadanie Ostatni wybuch manii wielkości Hermanna Brocha. Od tego czasu przełożył dramaty najwybitniejszych pisarzy niemieckojęzycznych Hermanna Brocha, Ödöna von Horvátha, Arthura Schnitzlera oraz Maxa Frischa. Tłumaczył również sztuki dramaturgów współczesnych Rolfa Hochhutha, Wilhelma Genazino, Andrei M. Schenkel, Kerstin Specht, Marca Beckera czy Lukasa Holligera.

Od roku 2011 jest członkiem Międzynarodowej Grupy Roboczej Hermann Broch (Internationaler Arbeitskreis Hermann Broch) w Waszyngtonie. W tym samym roku został wybrany na prezesa ogólnopolskiego Stowarzyszenia Tłumaczy Literatury. Funkcję tę pełnił przez dwie kadencje do roku 2017. Od roku 2015 jest członkiem Polskiego Towarzystwa Badań Teatralnych oraz Stowarzyszenia Bristol.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Książki autorskie (wybór)[edytuj | edytuj kod]

  • Słownik medyczny angielsko-polski i polsko-angielski, Warszawa: Medipage 2017.
  • Historia literatury austriackiej, Warszawa: PWN 2016.
  • Romantische Künstlerfiguren in der Prosa von Peter Härtling, Frankfurt am Main: Peter Lang 2015.
  • Niemiecki w praktyce ratownika medycznego, Warszawa: PZWL 2011.
  • Hörverstehen. Podręcznik do nauki rozumienia ze słuchu + CD, Warszawa: Poltext 2010, (wyd. 2. popraw. 2017).
  • Deutsch für Krankenpflege und Hebammenkunde. Język niemiecki dla pielęgniarstwa i położnictwa + CD, Warszawa: PZWL 2010.
  • English for Business + CD, Warszawa: Poltext 2009.
  • Prawo. Język niemiecki. Ćwiczenia i słownictwo specjalistyczne, Warszawa: Hueber Polska 2009.
  • Jak pisać po niemiecku? Warszawa: Langenscheidt 2008.
  • Medycyna. Słownik kieszonkowy polsko-niemiecki, niemiecko-polski, Warszawa: Hueber Polska 2008.
  • Medycyna. Język niemiecki. Ćwiczenia i słownictwo specjalistyczne, Warszawa: Hueber Polska 2007.
  • Repetytorium leksykalne. Fachsprache Wirtschaft, Poznań: LektorKlett 2007.
  • Repetytorium leksykalne. Język niemiecki, Poznań: LektorKlett 2006.

Książki redagowane i edycje krytyczne[edytuj | edytuj kod]

  • Medycyna w filmie, Kraków: Homini 2017 (współredaktor: Michał Oleszczyk).
  • Medycyna w teatrze, Kraków: Homini 2017 (współredaktor: Krzysztof Rutkowski).
  • Max Frisch, Dramaty zebrane, t. 1 i 2, Warszawa: ADiT 2017.
  • Literatura piękna i medycyna, Kraków: Homini 2015 (współredaktor: Piotr Wilczek).
  • Arthur Schnitzler, Dramaty wybrane, t. 1 i 2, Warszawa: ADiT 2014.
  • Tłumacz i przekład – wyzwania współczesności, Katowice: ŚLĄSK 2013 (współredaktor: Piotr Wilczek).
  • Ödön von Horváth, Dramaty zebrane, t. 1 i 2, Warszawa: ADiT 2012.
  • Rola tłumacza i przekładu w epoce wielokulturowości i globalizacji, Katowice: ŚLĄSK 2012 (współredaktor: Piotr Wilczek).
  • Deutsche Grammatik für alle. Repetytorium gramatyczne języka niemieckiego nie tylko dla maturzystów, Warszawa: Poltext 2011.

Artykuły (wybór)[edytuj | edytuj kod]

  • W poszukiwaniu tożsamości – o dramatopisarstwie Maxa Frischa, [w:] M. Frisch, Dramaty zebrane, t. 1, Warszawa: ADiT 2017, s. 5–41.
  • „Lekarki” Rolfa Hochhutha na tle jego oskarżycielskiej twórczości literackiej, [w:] R. Hochhuth, Lekarki, Warszawa: ADiT 2016, s. 5–10.
  • Aspekty medyczne i rewolucyjne w dramacie Woyzeck Georga Büchnera, [w:] Literatura piękna i medycyna, Kraków: Homini 2015, s. 121–140.
  • Diagnozy wiedeńskiego lekarza albo dramaturgia Arthura Schnitzlera, [w:] A. Schnitzler, Dramaty wybrane, t. 1, Warszawa: ADiT 2014, s. 5–33.
  • „Przeciw głupocie i kłamstwu”, czyli dramaturgia Ödöna von Horvátha, [w:] Ö. von Horváth, Dramaty zebrane, t. 1, Warsaw: ADiT 2012, s. 5–20.
  • W kręgu samotności, czyli kilka słów o dramaturgii austriackiej, [w:] Antologia nowych sztuk austriackich autorów, Warszawa: ADiT 2012, s. 5–16.
  • O dramaturgii Wilhelma Genazino na tle jego twórczości prozatorskiej, [w:] W. Genazino, Dobry Boże, spraw, żebym oślepł. Dramaty, Warszawa: ADiT 2011, s. 5–11.
  • O Wolfie Wondratschku i jego Strażaku, [w:] „RED” 2/12 2010, s. 41–43.
  • O mniej znanej dramaturgii niemieckiej, [w:] Współczesne sztuki młodych autorów niemieckich. Końce świata. Antologia, t. 2, Warszawa: ADiT 2010, s. 7–17.
  • O uznanej dramaturgii niemieckiej, [w:] Współczesne sztuki uznanych autorów niemieckich. Zbliżenia. Antologia, t. 1, Warszawa: ADiT 2010, s. 9–18.
  • Polsko-angielsko-niemiecki glosariusz pojęć literaturoznawczych, [w:] „Języki Obce w Szkole”, nr 3/2008, s. 150–159.
  • O Hermanie Brochu i Mowie pożegnalnej Hitlera, [w:] „Odra” nr 5/2008, s. 36–38.
  • „Ich finde um zu erfinden”. Peter Härtling im Gespräch mit Maciej Ganczar, [w:] „Studia niemcoznawcze”, Bd. XXXVII, Warszawa 2008, s. 305–308.
  • Peter Härtlings Künstlerbiographie „Schumanns Schatten” – das Dokumentarische und das Fiktionale, [w:] „Studia niemcoznawcze”, Bd. XXXII, Warszawa 2006, s. 527–538.
  • Der Künstler E.T.A. Hoffmann im Roman „Hoffmann oder Die vielfältige Liebe” von Peter Härtling. Vom Verarbeiten des Biographischen im literarischen Werk, [w:] „Studia niemcoznawcze”, Bd. XXXI, Warszawa 2005, s. 529–538.
  • O potrzebie wydania materiałów dydaktycznych do nauki niemieckiego języka prawniczego, [w:] „Orbis Linguarum”, Vol. 29, Wrocław 2005, s. 431–440.

Przekłady literackie (wybór)[edytuj | edytuj kod]

  • Frisch Max, Andora. Sztuka w dwunastu obrazach, [w:] tenże, Dramaty zebrane, t. 2, Warszawa: ADiT 2017, s. 189–273.
  • Frisch Max, Rip van Winkle. Słuchowisko, [w:] tenże, Dramaty zebrane, t. 1, Warszawa: ADiT 2017, s. 377–428.
  • Frisch Max, Santa Cruz, [w:] tenże, Dramaty zebrane, t. 1, Warszawa: ADiT 2017, s. 43–108.
  • Hochhuth Rolf, Lekarki, Warszawa: ADiT 2016.
  • Schnitzler Arthur, Partnerka, [w:] tenże, Dramaty wybrane, t. 1, Warszawa: ADiT 2014, s. 417–434.
  • Schnitzler Arthur, Literatura, [w:] tenże, Dramaty wybrane, t. 1, Warszawa: ADiT 2014, s. 489–517.
  • Schnitzler Arthur, Lalkarz, [w:] tenże, Dramaty wybrane, t. 1, Warszawa: ADiT 2014, s. 601–620.
  • Schnitzler Arthur, Mężny Kasjan, [w:] tenże, Dramaty wybrane, t. 1, Warszawa: ADiT 2014, s. 621–639.
  • Schnitzler Arthur, Rozmowa młodego krytyka ze starym, [w:] tenże, Dramaty wybrane, t. 2, Warszawa: ADiT 2014, s. 7–13.
  • Schnitzler Arthur, Intermezzo, [w:] tenże, Dramaty wybrane, t. 2, Warszawa: ADiT 2014, s. 15–88.
  • Schnitzler Arthur, Hrabianka Mizzi albo dzień z rodziną, [w:] tenże, Dramaty wybrane, t. 2, Warszawa: ADiT 2014, s. 89–122.
  • Schnitzler Arthur, Godzina prawdy, [w:] tenże, Dramaty wybrane, t. 2, Warszawa: ADiT 2014, s. 369–398.
  • Schnitzler Arthur, Wielka scena, [w:] tenże, Dramaty wybrane, t. 2, Warszawa: ADiT 2014, s. 399–440.
  • Schnitzler Arthur, Święto Bachusa, [w:] tenże, Dramaty wybrane, t. 2, Warszawa: ADiT 2014, s. 441–468.
  • Horváth Ödön von, Głową w mur, [w:] tenże, Dramaty zebrane, t. 1, Warszawa: ADiT 2012, s. 415–486.
  • Horváth Ödön von, Pod pięknym widokiem, [w:] tenże, Dramaty zebrane, t. 1, Warszawa: ADiT 2012, s. 23–90.
  • Horváth Ödön von, Wieś bez mężczyzn, [w:] tenże, Dramaty zebrane, t. 2, Warszawa: ADiT 2012, s. 257–330.
  • Genazino Wilhelm, Dobry Boże, spraw, żebym oślepł. Dramaty, Warszawa: ADiT 2011, (prem. pol.: Polskie Radio Program II, reż. Maciej Wojtyszko, 03.11.2012).
  • Sréter Wolfgang, Dyrygent jazzowy, [w:] Współczesne sztuki młodych autorów niemieckich. Końce świata. Antologia, t. 1, Warszawa: ADiT 2010, s. 65–86, (prem. pol.: Polskie Radio Program III, reż. Karolina Kirsz, 09.04.2017).
  • Broch Hermann, Rozgrzeszenie. Z powietrza wzięte. Dramaty, Warszawa: ADiT 2010.
  • Współczesne sztuki młodych autorów niemieckich. Końce świata. Antologia, t. 2, Warszawa: ADiT 2010.
  • Współczesne sztuki uznanych autorów niemieckich. Zbliżenia. Antologia, t. 1, Warszawa: ADiT 2010.
  • Becker Marc, My w finale, Agencja Dramatu i Teatru ADiT.
  • Wondratschek Wolf, Strażak, [w:] „RED” 2/12 2010, s. 44–49.
  • Broch Hermann, Przemówienie radiowe do narodu niemieckiego, [w:] „Philology issue 2, Zeszyty Naukowe” 25/2010, s. 17–19.
  • Broch Hermann, Ostatni wybuch manii wielkości. Mowa pożegnalna Hitlera, [w:] „Odra” nr 5/2008, s. 39–44.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Maciej Ganczar w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).
  • Dobrołęcki Piotr, Tenderenda-Ożóg Ewa, Maciej Ganczar, [w:] Rynek książki w Polsce. Who is who, Warszawa: Biblioteka Analiz 2015, s. 106–107.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]