Maciej Grabowski (podskarbi)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy podskarbiego. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Maciej Grabowski
Herb
Kemlada
Rodzina Grabowscy herbu Kemlada
Data i miejsce śmierci we wrześniu 1750
Warszawa
Żona

Anna Mathes

Maciej Grabowski herbu Kemlada (zm. we wrześniu 1750 w Warszawiepodskarbi wielki koronny, archiwista skarbu koronnego, poseł na sejmy.

Pochodził ze starej rodziny pomorskiej. Ojcem jego mógł być jeden z pomorskich elektorów Augusta II, Władysław albo Piotr, rodzina miała też posiadłość ziemską na Mazowszu, Grabowski posłował później z ziemi liwskiej (1726), warszawskiej (1735), zakroczymskiej (1746). W 1710 został archiwistą skarbu koronnego. Wsławił się zręczną administracją ceł królewskich i salin. Podpisał akt koronacji Augusta III 19 stycznia 1734 w Krakowie i należał do konfederacji warszawskiej Antoniego Ponińskiego. Mianowany chorążym warszawskim, awansował 31 grudnia 1735 na instygatora koronnego, a w grudniu 1738 był podskarbim nadwornym koronnym. W 1742 został podskarbim wielkim koronnym. Poseł ziemi zakroczymskiej na sejm 1744 roku[1]. Na sejmie 1744 roku złożył sprawozdanie ze stanu skarbu. W tym też roku w wyniku intrygi Henryka Brühla odebrano mu klucze skarbu.

Był jednym z najlepszych podskarbich w dziejach Rzeczypospolitej. Rozpoczął remont zamku wawelskiego i królewskiego w Warszawie, odnowił kolumnę Zygmunta III, na czas płacił żołd wojsku.

Był posłem z Inflant na sejm 1750 roku był wtedy po raz siódmy posłem na sejm. Milczał jednak podczas obrad, bo był chory[2]. Zmarł bezpotomnie we wrześniu w Warszawie. Majątki odziedziczyli po nim bratankowie i rodzina Świeżawskich – majątki uczciwie nabyte, bo sejm konwokacyjny w 1764 dał spadkobiercom kwit bez jakichkolwiek zastrzeżeń.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mieczysław Skibiński, Europa a Polska w dobie wojny o sukcesyę austryacką w latach 1740-1745. T. 2. Dokumenty, Kraków 1913, s. 290.
  2. Diarjusze sejmowe z wieku XVIII.T.III. Diarjusze sejmów z lat 1750, 1752, 1754 i 1758, Warszawa 1937, s. 35.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]