Maciej Marek Sysło

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Maciej Marek Sysło
Ilustracja
Prof. Maciej Sysło z wykładem na konferencji ITICSE'15(ACM) w lipcu 2015 w Wilnie
Data i miejsce urodzenia 3 listopada 1945
Tarnów
Profesor nauk matematycznych
Specjalność: matematyk, informatyk
Alma Mater Uniwersytet Wrocławski
Doktorat 1973
Uniwersytet Wrocławski
Habilitacja 1980
Uniwersytet Wrocławski
Profesura 1991
Nauczyciel akademicki
Uczelnia Instytut Informatyki UWr
Okres zatrudn. 1968-2016
Uczelnia Wydział Matematyki i Informatyki UMK
Okres zatrudn. 2005-2018
Uczelnia Warszawska Wyższa Szkoła Informatyki
Okres zatrudn. 2018
Dyrektor
Instytut Informatyki UWr[1]
Okres spraw. 1984–1996
Strona domowa

Maciej Marek Sysło (ur. 3 listopada 1945 w Tarnowie[2]) – polski matematyk i informatyk, profesor nauk matematycznych, nauczyciel akademicki, specjalność naukowa: teoria grafów, matematyka dyskretna, algorytmika, optymalizacja, dydaktyka informatyki.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kariera akademicka[edytuj | edytuj kod]

Studia matematyczne ze specjalnością metody numeryczne (1963-1968) na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego. Na tej uczelni kolejno uzyskał tytuł doktora (1973)[3], habilitację (1980) oraz tytuł profesora nauk matematycznych (1991). Od 1968 pracował w Instytucie Matematycznym, a od 1975 do 2016 w Instytucie Informatyki Uniwersytetu Wrocławskiego, gdzie w latach 1984–1996 był dyrektorem Instytutu. W latach 2003-2004 był członkiem Polskiej Komisji Akredytacyjnej[2].

W tym okresie przebywał na stypendium na Uniwersytecie Tokijskim (1974-1976), Fundacji HumboldtaUniwersytet w Bonn (1982-1984), Berlin (1989) oraz Fundacji Fulbrighta na Uniwersytecie Oregonu (1996-1997). Był też profesorem wizytującym w Washington State University (czerwiec 1979, maj-sierpień 1980, 1981-1982), na Uniwersytecie w Kopenhadze (wrzesień 1987,luty 1992) oraz na Uniwersytecie w Groningen (listopad 1991-luty 1992).

W latach 1970–1990 uczestniczył w projektach przemysłowych, dotyczących optymalizacji i komputeryzacji procesów decyzyjnych i produkcyjnych, m.in. w hucie w Ostrowcu Świętokrzyskim, w fabryce obrabiarek w Kuźni Raciborskiej i w zakładach szyb samochodowych Flach Glass w Gelsenkirchen (Niemcy), a także przy optymalizacji kampanii cukrowniczych w Polsce[4].

W latach 2005–2018 był profesorem zwyczajnym na Wydziale Matematyki i Informatyki w Uniwersytecie Mikołaja Kopernika (UMK) w Toruniu. Od 2018 jest profesorem zwyczajnym w Warszawskiej Wyższej Szkole Informatyki (WWSI)[4][2].

Działalność na rzecz edukacji informatycznej[edytuj | edytuj kod]

Od połowy lat 1980 aktywnie uczestniczy w popularyzacji i kształtowaniu powszechnej edukacji informatycznej na wszystkich szczeblach kształcenia, od szkoły podstawowej po uczelnie wyższe. Jest autorem kolejnych podstaw programowych przedmiotów informatycznych dla szkół.

W Instytucie Informatyki Uniwersytetu Wrocławskiego, a następnie na Wydziale Matematyki i Informatyki UMK w Toruniu, gdzie kierował Zakładem Metodyki Nauczania Informatyki i Technologii Informacyjnej, zorganizował i prowadził ośrodek kształcenia i doskonalenia nauczycieli w zakresie informatyki i technik informacyjnych. W latach 1985-2005 zorganizował kilkadziesiąt studiów podyplomowych dla nauczycieli. W 1993 wspólnie z Ogólnopolską Fundacją Edukacji Komputerowej zainicjował w MEN ogólnopolskie szkolenia informatyczne dla nauczycieli. W latach 2009-2012 kierował merytorycznie projektem Informatyka+ w Warszawskiej Wyższej Szkole Informatyki[5][6]. W 2011 stworzył koncepcję Dolnośląskiej e-Szkoły, jako środowiska dla kształcenia się uczniów i pracy nauczycieli, w tym dla uczniów o specjalnych potrzebach w ramach Fundacji Promyk Słońca[7].

Organizator konferencji poświęconych perspektywom edukacji informatycznej w szkołach:

  • w latach 1985-2004 był głównym organizatorem 17 z 20 konferencji Informatyka w Szkole,
  • od 2004 jest członkiem komitetu naukowego i organizacyjnego Konferencji Informatyka w Edukacji[8][9],
  • w 2008 był organizatorem International Conference on Informatics in Schools: Situation, Evolution, and Perspectives (ISSEP) odbywającej się w Toruniu[10],
  • w 2013 był organizatorem 10th IFIP World Conference on Computers in Education odbywającej się w Toruniu[11].

Współorganizator konkursów i olimpiad informatycznych:

Funkcje z wyboru w gremiach zajmujących się edukacją informatyczną:

  • przedstawiciel Polski w Technical Committee 3 on Education (od 2001)[13],
  • członek Rady ds. Informatyzacji Edukacji (wcześniej Rady ds. Edukacji Informatycznej i Medialnej) przy MEN (od 2002)[14],
  • członek Rady Programowej przy Centralnej Komisji Egzaminacyjnej (2003-2005),
  • ekspert w Informatics for All Coalition (ACM Europe, CEPIS, Informatics Europe) (od 2018)[15].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Żonaty, dwóch synów: Tomasz (1973) – absolwent informatyki (Uniwersytet Wrocławski) i Akademii Sztuk Pięknych (we Wrocławiu)[16], Bartosz (1985) – absolwent prawa (Uniwersytet Wrocławski).

Hobby[edytuj | edytuj kod]

Kolekcjoner mechanicznych maszyn do pisania i do liczenia, m.in. jednej z kilkunastu replik pierwszego kalkulatora maszyny Schickarda i jednej z dwóch w świecie replik maszyny Słonimskiego. Popularyzuje historię informatyki na spotkaniach dla dzieci, młodzieży i dorosłych oraz organizuje wystawy swoich maszyn: WMiI UMK, Toruń (sierpień 2008, lipiec 2013); Muzeum UJ, Kraków (wrzesień – listopad 2019)[17]; Muzeum Dawnego Kupiectwa, Świdnica (luty – czerwiec 2020)[18].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Autor ponad 150 prac naukowych z zakresu teorii grafów, matematyki dyskretnej, informatyki. Na podstawie wspólnej pracy z zespołem G.W. PEck ma Liczbę Erdösa równą 1. Jest też autorem publikacji dotyczących edukacji informatycznej oraz dydaktyki informatyki[19].

  • wsp.: J. Kucharczyk, Algorytmy Optymalizacji w Języku Algol 60, PWN, 1975;
  • wsp.: N.Deo, J.S. Kowalik, Discrete Optimization Algorithms with Pascal Programs, Prentice Hall, 1983, ​ISBN 0-13-215509-5​.
  • Elementy informatyki, Tom 1-3, PWN, Warszawa 1988–1998, ​ISBN 83-01-11366-9​.
  • Algorytmy optymalizacji dyskretnej z programami w języku Pascal, wydanie 3, PWN Warszawa, 1999, ​ISBN 83-01-11818-0​.
  • Algorytmy, WSiP 1997,​ISBN 83-02-08430-1​, wydanie zmienione Helion 2016, ​ISBN 978-83-283-0357-7​.
  • Piramidy, szyszki i inne konstrukcje algorytmiczne, WSiP 1998, ​ISBN 83-02-07067-X​,wydanie zmienione Helion 2015, ​ISBN 978-83-283-0356-0​. .
  • Podręczniki szkolne do nauczania przedmiotów Technologia informacyjna i informatyka.
  • Kierunki rozwoju edukacji wspieranej technologią. Nowe technologie w edukacji. Propozycja strategii i planu działania na lata 2014-2020; Wydawca: Rada ds.Informatyzacji Edukacji przy Ministrze Edukacji Narodowej, 2018[20].

Wyróżnienia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. prof. Maciej M. Sysło, Uniwersytet Wrocławski [dostęp 2018-01-02].
  2. a b c Prof. dr hab. Maciej Marek Sysło, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2020-08-01].
  3. Maciej Marek Sysło in Mathematical Genealogy Project (ang.). [dostęp 2020-12-19].
  4. a b CV prof. Macieja Sysło.
  5. Maciej Sysło (red.), Homo Informaticus, czyli człowiek w zinformatyzowanym świecie, Warszawska Wyższa Szkoła Informatyki, 2012.
  6. ebiblioteka WSSI.
  7. Fundacja Promyk Słońca.
  8. Komitety konferencji.
  9. Marcin Maj: Trzeba uczyć dzieci programowania, ale nie można na tym skończyć – wywiad z prof. Maciejem M. Sysło. 2015-07-23. [dostęp 2018-01-02].
  10. Komitet Konferencji ISSEP, 2020.
  11. Local Organizing Committee Maciej M. Sysło-Chair [dostęp 2020-07-05].
  12. Konkurs informatyczny Bobrów.
  13. IFIP TC 3 on Education.
  14. Skład Rady ds. Informatyzacji Edukacji.
  15. Raport z 20 lutego 2019 w Brukseli.
  16. Strona Tomasza Jakuba Sysło.
  17. Wystawa „Machinae Calculatoriae – przyrządy wspomagające obliczenia, Muzeum UJ.
  18. “Machinae Calculatoriae”. Wystawa nie tylko dla pasjonatów matematyki w Muzeum Dawnego Kupiectwa.
  19. Prof. Maciej Marek Sysło, Lepsza Edukacja.
  20. Biblioteka Cyfrowa, Kierunki rozwoju edukacji….
  21. Laureaci Nagrody Głównej PTM im. Hugona Steinhausa. 1986. [dostęp 2020-12-27].
  22. Laureaci Nagrody im. Marka Cara, forumti.pl [dostęp 2010-12-30] (pol.).
  23. 2013 Best Practices in Education Award.
  24. IFIP Service Award (1988-2019).