Maciej Parowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Maciej Parowski
Ilustracja
Maciej Parowski w 2006
Data i miejsce urodzenia 27 grudnia 1946
Warszawa
Alma Mater Politechnika Warszawska
Dziedzina sztuki fantastyka naukowa
Faksymile
Odznaczenia
Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

Maciej Parowski (ur. 27 grudnia 1946 w Warszawie) – polski pisarz, krytyk i redaktor fantastyki naukowej, wieloletni redaktor „Nowej Fantastyki

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył wydział elektryczny Politechniki Warszawskiej. Od 1974 dziennikarz: początkowo felietonista, kierownik działu kulturalnego, potem sekretarz redakcji i redaktor naczelny (1981) tygodnika studenckiego „Politechnik”. Od 1977 kierownik działu krytyki i nauki, od 1979 publicysta tygodnika „Razem”. Począwszy od 1968 zamieszczał opowiadania i felietony w „Życiu Warszawy”, „Na Przełaj”, „Kulturze”, „Ekranie” i „Polityce”. Od 1982 do początku 2013 kierownik działu literatury polskiej w miesięczniku „Fantastyka” (później „Nowa Fantastyka”), od 1992 do 2003 również jego redaktor naczelny[1]. Obecnie redaktor naczelny kwartalnika „Czas Fantastyki”.

Jako autor science fiction debiutował opowiadaniem Bunt robotów w tygodniku „Na Przełaj”. W 1973 uzyskał wyróżnienie w konkursie „Młodego Technika” za opowiadanie Poczucie pełni. Jego debiutem książkowym była powieść Twarzą ku ziemi. Jego teksty należą w większości do nurtu fantastyki socjologicznej, inspirowanej twórczością Janusza A. Zajdla. Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.

Pod koniec lat 90. głośny stał się jego konflikt z polskim fandomem fantastycznym dotyczący nagrody im. Janusza A. Zajdla oraz podziału fantastyki na „problemową” i „rozrywkową” (reprezentowaną m.in. przez krytykowane przez niego Annę Brzezińską i Antoninę Liedtke). Z powodu tego konfliktu Śląski Klub Fantastyki przyznał Parowskiemu w 1999 roku antynagrodę Złoty Meteor.

W 2006 roku na Międzynarodowym Festiwalu Komiksu w Łodzi otrzymał doktorat humoris causa, czyli nagrodę im. Papcia Chmiela za zasługi dla polskiego komiksu.

30 października 2007 roku, z okazji 25-lecia pisma Fantastyka, minister kultury i dziedzictwa narodowego Kazimierz Michał Ujazdowski uhonorował Macieja Parowskiego srebrnym medalem „Gloria Artis[2].

Powieść „Burza” została wyróżniona w IX edycji (2010) Nagrody Literackiej im. Józefa Mackiewicza[3].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Książki[edytuj | edytuj kod]

  • Bez dubbingu (zbiór felietonów, Młodzieżowa Agencja Wydawnicza 1978)
  • Twarzą ku ziemi (powieść, Czytelnik 1982)
  • Sposób na kobiety (zbiór opowiadań, KAW 1985)
  • Czas fantastyki (eseje, wywiady, recenzje; Glob 1990)
  • Burza. Ucieczka z Warszawy '40 (powieść, Narodowe Centrum Kultury 2010)
  • Małpy Pana Boga. Słowa (eseje, wywiady, recenzje; Narodowe Centrum Kultury 2011)
  • Małpy Pana Boga. Obrazy (Narodowe Centrum Kultury 2013)
  • Z bandytą w windzie (Solaris 2015)
  • Kukułka na koniu trojańskim. Małpy Pana Boga 3. Retrospekcje. (Prószyński i S-ka 2017)

Komiksy[edytuj | edytuj kod]

  • Wiedźmin (wspólnie z Bogusławem Polchem i Andrzejem Sapkowskim):
    • Droga bez powrotu
    • Geralt
    • Mniejsze zło
    • Ostatnie życzenie
    • Granica możliwości
    • Zdrada
  • Burza (rys. Krzysztof Gawronkiewicz) – ukazał się w antologii Egmontu Wrzesień. Wojna narysowana w 2003 r.
  • Naród wybrany (rys. Jarosław Musiał) – drukowany w „Nowej Fantastyce” w roku 1992 i 1993 (12 odcinków po 4 plansze)[4].
  • Planeta robotów (rys. Jacek Skrzydlewski) – Ongrys, 2013

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]