Maciej Zięba (dominikanin)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Maciej Zięba OP
prezbiter
Maciej Zięba OP
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 6 września 1954
Wrocław
Prowincjał dominikanów w Polsce
Okres sprawowania 1998–2006
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja dominikanie
Śluby zakonne 16 sierpnia 1982
Prezbiterat 9 maja 1987

Maciej Zięba (ur. 6 września 1954 we Wrocławiu) – polski dominikanin, teolog, filozof, publicysta, w latach 1998–2006 Prowincjał Polskiej Prowincji Dominikanów.

Działalność[edytuj]

Od 1973 związany z opozycją demokratyczną. W latach 70. działacz, członek zarządu, a od 1978 wiceprezes Klubu Inteligencji Katolickiej we Wrocławiu. Od sierpnia 1980 ekspert regionu Dolny Śląsk NSZZ „Solidarność”. Przewodniczący Komitetu Zakładowego IMGW we Wrocławiu, doradca Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego (następnie Założycielskiego) NSZZ Solidarność we Wrocławiu. Współtwórca i pierwszy redaktor naczelny biuletynu Solidarność Dolnośląska, dziennikarz Tygodnika Solidarność. W latach 1981–1988 współpracownik podziemnej Solidarności.

W sierpniu 1981 wstąpił do zakonu dominikanów, śluby wieczyste złożył 21 września 1986, święcenia kapłańskie przyjął 9 maja 1987.

W 1989 tworzył w Gazecie Wyborczej rubrykę religijną „Arka Noego”. W latach 1990–1995 dyrektor dominikańskiego wydawnictwa W drodze. W roku 1995 założył i został dyrektorem Instytutu Tertio Millennio w Krakowie. Od 1998 do 2006 prowincjał polskiej prowincji dominikanów. W 1999 z nominacji Jana Pawła II członek Synodu Biskupów Europy. W 2001 został członkiem Rady Społecznej Episkopatu Polski. W 2003 mianowany przez Jana Pawła II konsultorem Papieskiej Rady Iustitia et Pax.

Organizator i w latach 2007–2010 dyrektor Europejskiego Centrum Solidarności w Gdańsku. Były członek Komisji Trójstronnej[1]. Członek Rady Programowej Polsko-Rosyjskiego Forum Dialogu Obywatelskiego[2].

Prowadzący i współprowadzący szeregu programów medialnych, m. in. Niezwykły pontyfikat (1997, TVP1, z Adamem Pawłowiczem), U źródeł cywilizacji (2007, TVP Historia, z Arturem Dmochowskim), Moralność i etyka w czasach kryzysu (2013, religia.tv z ks. Kazimierzem Sową i Ryszardem Petru)[3], To nie tak (2015, TVP Kultura, Karoliną Wigurą i Markiem Zającem). Członek rady programowej Studium Generale Europa przy Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie oraz kwartalnika myśli politycznej Civitas. Współzałożyciel Ośrodka Myśli Politycznej w Krakowie. Członek Rady Programowej Centrum Myśli Jana Pawła II w Warszawie.

Odznaczenia i nagrody[edytuj]

Za działalność w opozycji demokratycznej odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[4] oraz Krzyżem Wolności i Solidarności[5].

Otrzymał nagrody Polcul Foundation (1981) oraz Freedom Award Atlantic Council (2016)[6].

Wykształcenie i praca naukowa[edytuj]

Absolwent Wydziału Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego, gdzie w 1978 uzyskał tytuł magistra na kierunku fizyka. W latach 1978–1981 pracownik naukowy w Instytucie Meteorologii i Gospodarki Wodnej we Wrocławiu. W 1988 uzyskał licencjat z teologii na Wydziale Teologicznym Papieskiej Akademii Teologicznej.

W latach 1988–1989 przebywał na stypendium na Uniwersytecie w Eichstätt, w 1990 na stypendium na Catholic University of America (Waszyngton). W 1991 stypendysta American Enterprise Institute w Waszyngtonie.

Od 1990 wykładowca należącego do Papieskiej Akademii Teologicznej Kolegium Filozoficzno-Teologicznego O.O. Dominikanów. W latach 1991–1996 wykładowca na Wydziale Prawa Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu. W latach 1994-2006 prowadził wykład „Etyka życia gospodarczego” na Akademii Ekonomicznej w Poznaniu.

W 1997 uzyskał stopień naukowy doktora na Wydziale Filozofii PAT, broniąc pracę pt. Kościół wobec demokratycznego kapitalizmu w świetle encykliki Centesimus annus.

Od 2003 członek Rady Patronackiej Wyższej Szkoły Europejskiej im. ks. Józefa Tischnera w Krakowie.

Od początku lat 90. uczestniczył w wielu seminariach i konferencjach międzynarodowych oraz wygłaszał gościnne wykłady na wyższych uczelniach w Polsce, USA, Niemczech, Włoszech, Czechach, Litwie, Estonii i na Ukrainie.

Książki[edytuj]

  • Biało-czarne zapiski, W drodze, Poznań, 1987
  • Demokracja i antyewangelizacja, W drodze, Poznań, 1997
  • Niezwykły pontyfikat, Znak, Kraków, 1997
  • Nowe i stare biało-czarne zapiski
  • Papieże i kapitalizm, Znak, Kraków, 1998
  • Chrześcijaństwo-demokracja-kapitalizm (z A. Rauscherem SJ i M. Novakiem)
  • Lekarstwo życia (z Michałem Zioło OCSO), W drodze, Poznań 2002
  • Chrześcijanie - Polityka - Ekonomia. Prawdy i kłamstwa
  • Unanimitas. Dominikańskie przykazanie, W drodze, Poznań 2003
  • Biel z dodatkiem czerni (wywiad - rzeka przeprowadzony przez Tomasza Wiścickiego), Biblioteka „Więzi”, Warszawa 2005
  • Nieznane, niepewne, niebezpieczne? Szkic o Europie, Warszawa 2011
  • Ale nam się wydarzyło! O papieżu i Polsce, Kościele i Świecie, W drodze, Poznań 2013
  • Papal Economics. The Catholic Church on Democratic Capitalism, from Rerum Novarum to Caritas in Veritate, ISI Books 2013
  • Kłopot za kłopotem. Katolik w dryfującej Europie, W drodze, Poznań 2015
  • Papieska ekonomia. Kościół-rynek-demokracja, Znak, Kraków 2016

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • Grzegorz Polak Kto jest kim w Kościele Warszawa 1999
  • Encyklopedia Solidarności. Opozycja w PRL 1976-1989. Tom 1 Warszawa 2010
  • Biel z dodatkiem czerni (wywiad - rzeka przeprowadzony przez Tomasza Wiścickiego), Biblioteka „Więzi”, Warszawa 2005

Linki zewnętrzne[edytuj]