Magdalena Ogórek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Magdalena Ogórek
Ilustracja
Magdalena Ogórek (2018)
Data i miejsce urodzenia

23 lutego 1979
Rybnik

Zawód, zajęcie

prezenterka telewizyjna, historyk, była nauczycielka akademicka

Alma Mater

Uniwersytet Opolski

Uczelnia

Małopolska Szkoła Wyższa im. J. Dietla w Krakowie

Małżeństwo

Piotr Mochnaczewski

Strona internetowa

Magdalena Agnieszka Ogórek (ur. 23 lutego 1979 w Rybniku) – polska dziennikarka i prezenterka telewizyjna, działaczka polityczna, historyk, doktor nauk humanistycznych, kiedyś także aktorka. Kandydatka SLD na prezydenta RP w 2015.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się 23 lutego 1979 w Rybniku[1][2][a]. W rodzinnym mieście ukończyła naukę w II Liceum Ogólnokształcącym im. Hanki Sawickiej[3]. W 2002 ukończyła studia magisterskie na kierunku historii na Uniwersytecie Opolskim, w 2003 studia podyplomowe na kierunku integracja europejska na Uniwersytecie Warszawskim, a w 2005 studia tematyczne w European Institute of Public Administration w Maastricht. W 2009 na Uniwersytecie Opolskim uzyskała stopień naukowy doktora na podstawie pracy zatytułowanej Beginki i waldensi na Śląsku i Morawach do końca XIV wieku[4][4].

W roku akademickim 2010/2011 podjęła pracę na stanowisku adiunkta w Katedrze Stosunków Międzynarodowych w Wyższej Szkole Cła i Logistyki w Warszawie, gdzie została nauczycielem akademickim[5][6]. Pracowała też jako starszy wykładowca w Małopolskiej Szkole Wyższej im. J. Dietla w Krakowie[4].

Działalność zawodowa i polityczna[edytuj | edytuj kod]

Odbywała kilkutygodniowe staże i praktyki zawodowe w Biurze Integracji Europejskiej w Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej oraz w Kancelarii Premiera. Według własnej relacji była zatrudniona i pracowała w kancelarii prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego oraz w biurze informacyjnym rządu[5]. W 2004 została zatrudniona w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji, gdzie pracowała w Departamencie Unii Europejskiej[5] przez dwa lata[7]. Pełniła funkcję rzecznika prasowego Europejskiej Konferencji Ministrów Spraw Wewnętrznych[8]. Po 2,5-rocznej przerwie związanej z urlopem wychowawczym powróciła do działalności w Sojuszu Lewicy Demokratycznej[5]. W latach 2008–2010 zatrudniona w klubie poselskim SLD (pierwotnie pod nazwą Lewica)[1]. Przez trzy lata była współpracowniczką przewodniczącego SLD Grzegorza Napieralskiego[9], pełniąc funkcję szefowej jego gabinetu[5], a w 2010 była członkinią jego sztabu wyborczego w wyborach prezydenckich[10]. Była też ekspertem Klubu Parlamentarnego SLD[8].

Jako nauczyciel akademicki z Warszawy w wyborach parlamentarnych w 2011 bezskutecznie kandydowała do Sejmu, startując z ramienia KW SLD w okręgu wyborczym nr 31 (Katowice) z numerem 2 na liście (uzyskała 3751 głosów)[11][12][13]. W tejże kampanii wyborczej jej kandydatura była popierana przez Aleksandra Kwaśniewskiego i Ryszarda Kalisza[14]. Wcześniej, bo wczesnym latem 2011, zastrzeżenie w Rybniku budziło równoległe promowanie się kandydatki w ramach akcji „Twoje zdrowie – Twój wybór”, odbierane powszechnie jako łączenie z kampanią wyborczą[15].

Od sierpnia 2012 do października 2014 na podstawie umów cywilnoprawnych jako konsultant współpracowała z Narodowym Bankiem Polskim, m.in. przy realizacji zamówionych przez NBP filmów i jako redaktor w pracowniczym magazynie „Jak w banku”[7][8].

9 stycznia 2015 została zatwierdzona przez zarząd SLD jako kandydatka tej partii na prezydenta RP w wyborach 10 maja tego samego roku[16]. Zajęła w nich 5. miejsce, zdobywając 353 883 głosy, co stanowiło 2,38% głosów ważnych[17]. Po wyborach zakończyła się jej współpraca z SLD, z którym związana była jako bezpartyjna.

Kariera medialna[edytuj | edytuj kod]

Zagrała epizodyczne role w produkcjach telewizyjnych i filmowych, tj. w Lokatorzy (2002), Los Chłopacos (2003)[5] i Czego się boją faceci, czyli seks w mniejszym mieście (2003). W latach 2002–2014 zagrała pielęgniarkę Magdę w kilkudziesięciu odcinkach serialu Na dobre i na złe[2][5]. W 2014 prowadziła program Atlas świata w TVN24 Biznes i Świat[18]. Przed 2015 zaczęła pojawiać się w mediach udzielając wypowiedzi na tematy związane z kierunkiem jej kariery naukowej[8].

We wrześniu 2016 została publicystką konserwatywnego tygodnika „Do Rzeczy[19]. Prowadziła audycję w Polskim Radiu 24 Utracone, odzyskane o zaginionych dziełach sztuki (2017)[20].

Od 3 listopada 2016 współprowadzi program W tyle wizji w TVP Info[21]. W lutym 2017 zaczęła prowadzić program Studio Polska w TVP Info na zmianę z Katarzyną Matuszewską, następnie po ustąpieniu Katarzyny Matuszewskiej prowadziła ten program do 7 marca 2020 wspólnie z Jackiem Łęskim. Od września 2017 jest także jedną z prowadzących program O co chodzi w TVP Info. Przez krótki okres była gospodynią programu Minęła dwudziesta w TVP Info. Od kwietnia do czerwca 2020 prowadziła Raport Polityczny oraz Pakiet Wyborczy (wybory prezydenckie 2020). Od lipca 2020 ponownie jest prowadzącą program Minęła dwudziesta, a od sierpnia 2020 do grudnia 2021 współprowadziła z Jarosławem Jakimowiczem audycję W kontrze[22].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Była żoną Piotra Mochnaczewskiego[23][24]. Mają córkę Magdę (ur. 2005)[25][9].

Wyniki wyborcze[edytuj | edytuj kod]

Wybory Komitet wyborczy Organ Okręg Wynik
2011 Sojusz Lewicy Demokratycznej Sejm VII kadencji nr 30 3 751 (1,42%)N[26]
2015 KW Kandydatki na Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Magdaleny Ogórek Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej 353 883 (2,38%)N[27]

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Inne źródło podawało Rydułtowy (wówczas dzielnica Wodzisławia Śląskiego): Wacław Wrana, Kobiety w SLD nie muszą niczego maskować, rybnik.com.pl, 29 września 2011.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Biografia, magdalenaogorek.eu.
  2. a b Magdalena Ogórek w bazie filmpolski.pl
  3. SLD: Poseł Motowidło i celebrytka Magdalena Ogórek. „Nowiny”, 14 września 2011. 
  4. a b c Dr Magdalena Agnieszka Ogórek, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2016-11-22].
  5. a b c d e f g Szymon Kamczyk. Piękna strona lewicy. „Tygodnik Rybnicki”. Nr 27, s. 6, 5 lipca 2011. 
  6. Zostając posłanką, nie zamierzam być polityczną celebrytką, dziennikzachodni.pl, 4 lipca 2011.
  7. a b Anna Dąbrowska, Kariera Magdaleny Ogórek: Stażystka u prezydenta i premiera, researcherka w NBP, polityka.pl, 28 stycznia 2015.
  8. a b c d r. Rybniczanka powalczy o fotel prezydenta. „Tygodnik Rybnicki”. Nr 2, s. 4, 13 stycznia 2015. 
  9. a b Magdalena Ogórek kandydatką SLD na Prezydenta RP!, SLD, 9 stycznia 2015 [dostęp 2015-01-10] [zarchiwizowane z adresu 2016-10-12].
  10. Napieralski przedstawił swój sztab. „Stare” SLD na marginesie, onet.pl, 27 kwietnia 2010.
  11. pm, raj. Wiemy na kogo będziemy głosować. „Tygodnik Rybnicki”. Nr 36, s. 1, 3, 4 października 2011. 
  12. WaT. Ubyło parlamentarzystów. „Gazeta Rybnicka”. Nr 10, s. 7, Październik 2011. 
  13. Serwis PKW – Wybory 2011.
  14. Ogłoszenie / Liderzy w Rybniku. „Tygodnik Rybnicki”. Nr 40, s. 1, 3, 4 października 2011. 
  15. m. Kampania, jak żadna inna. „Tygodnik Rybnicki”. Nr 28, s. 5, 12 lipca 2011. 
  16. Uchwała Zarządu Krajowego w sprawie kandydatki w wyborach na urząd Prezydenta RP, SLD, 9 stycznia 2015 [dostęp 2015-01-10] [zarchiwizowane z adresu 2015-09-24].
  17. Obwieszczenie Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 11 maja 2015 r. o wynikach głosowania i wyniku wyborów Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, zarządzonych na dzień 10 maja 2015 r., pkw.gov.pl [dostęp 2015-05-12].
  18. Magdalena Ogórek nową prowadzącą magazynu „Świat” w TVN24 BiŚ, wirtualnemedia.pl, 12 maja 2014.
  19. Magdalena Ogórek publicystką „Do Rzeczy”, zawieszony „Atlas sztuki”, wirtualnemedia.pl, 5 września 2016.
  20. „Portret młodzieńca” – najcenniejsze dzieło utracone podczas II Wojny Światowej, polskieradio.pl, 21 stycznia 2017.
  21. Magdalena Ogórek prowadzącą „W tyle wizji” w TVP Info, wirtualnemedia.pl, 4 listopada 2016.
  22. "W kontrze" z częstszą emisją w TVP Info. Z programu zniknęła Magdalena Ogórek. kultura.onet.pl, 2022-01-17. [dostęp 2022-01-22].
  23. Mąż Magdaleny Ogórek był prawomocnie skazany, Newsweek, 21 stycznia 2015 [dostęp 2020-04-11].
  24. Zuzanna Sierzputowska, Magdalena Ogórek rozwiodła się z mężem. Para od lat była w separacji, kobieta.wp.pl, 1 marca 2022.
  25. Magdalena Ogórek - kim jest prywatnie? Mąż, córka, wiek. Gala.pl, 2019-02-03. [dostęp 2020-08-02].
  26. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2021-09-02].
  27. Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2021-09-02].
  28. Informacje na stronie księgarni PWN.
  29. „Kwartalnik Historyczny” nr 1 (2015), semper.istore.pl.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]