Magid

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Magid lub Maggid (z hebr. przemawiający) – w judaizmie wschodnioeuropejskim tytuł przyznawany wędrownym kaznodziejom[1], którzy często zarabiali na życie opłatami zbieranymi w różnych gminach. Z racji tego, że dawni rabini byli bardziej uczonymi i znawcami pisma niż kaznodziejami, długie, barwne i przystępne kazania (często w jidisz) znalazły wielu chętnych słuchaczy. Termin ten oznacza także pozaziemskiego mentora, który nawiązuje kontakt z ludźmi za pomocą nawiedzeń, snów, wizji, a także słów wypowiedzianych ich własnymi ustami. Wielu mistyków posiadało własnego magida który wprowadzał ich w tajniki kabały. Posiadanie magida było znakiem duchowej wyższości takiej osoby. O Eliaszu Gaonie z Wilna mówiono, że odmówił przyjęcia magida, gdyż nie chciał poznać Tory bez wysiłku ze swej strony. Najsłynniejszym magidem był magid Józef Karo a niektóre prawdy które mu objawił – Karo zapisał w dzienniku Magid Meiszarim.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. magid, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2022-11-21].