Magnon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Magnon

Magnon (od magnetyzmu) jest kwazicząstką opisującą elementarny kwant propagujących się wzbudzeń spinowych w krysztale.

Oddziałujące spiny w sieci krystalicznej mogą tworzyć propagujące się jak fale wzbudzenia, które nazywamy falami spinowymi. Fale spinowe są kolektywnymi wzbudzeniami układu spinów w krysztale. Wzbudzenia te mogą (zgodnie z mechaniką kwantową) być skwantowane podobnie jak fala elektromagnetyczna. Kwantem fali elektromagnetycznej jest foton. Kwant fali spinowej nazywamy magnonem. Propagujący się magnon posiada kwazipęd (k jest wektorem falowym), energię Zależność dyspersyjna dla magnonów ma postać:

gdzie a jest stałą sieci, J całką wymiany, S wartością spinu a sumowanie odbywa się po najbliższych sąsiadach. W ferromagnetykach magnony zachowują się jak bozony (w pierwszym przybliżeniu) o pewnej masie efektywnej. Układ oddziałujących spinów opisuje model Heisenberga.

Podobnymi kwazicząstkami sa: ekscytony, fonony, polarony i polarytrony.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • J. Garbarczyk, Wstęp do fizyki ciała stałego, Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, Warszawa 2000, ISBN 83-7207-176-4
  • Ch. Kittel, Wstęp do fizyki ciała stałego, PWN, Warszawa 1999
  • J.M. Ziman, Wstęp do fizyki ciała stałego, PWN, Warszawa 1977