Magura Witowska (szczyt)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Magura Witowska
Ilustracja
Magura Witowska, widok z Doliny Cichej Orawskiej
Państwo  Polska
 Słowacja
Położenie Powiat Twardoszyn, powiat tatrzański
Pasmo Pogórze Spisko-Gubałowskie
Wysokość 1232 m n.p.m.
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Magura Witowska
Magura Witowska
Ziemia49°17′46″N 19°47′42″E/49,296111 19,795000

Magura Witowska (słow. Oravická Magura, 1232 m) – szczyt Orawicko-Witowskich Wierchów (część Pogórza Spisko-Gubałowskiego; najwyższy szczyt polskiej części Pogórza) znajdujący się w ich grani głównej pomiędzy Przysłopem Witowskim (1164 m) a Maśniakową (972 m)[1]. Przez jego wierzchołek przebiega granica polsko-słowacka oraz Wielki Europejski Dział Wodny pomiędzy zlewiskami Morza Czarnego i Bałtyku. Południowe i zachodnie stoki Magury Witowskiej opadają do Doliny Cichej Orawskiej, spływające z nich potoki zasilają Cichą Wodę Orawską i Orawicę, natomiast północno-wschodnie opadają do doliny Czarnego Dunajca. W kierunku północno-zachodnim odchodzi od Magury Witowskiej długi grzbiet boczny, w którym pierwszym, sąsiadującym z Magurą, wzniesieniem są Wyżnie Działy.

Góra jest w większości zalesiona, jednakże na jej północnych stokach, na słowackim terenie znajduje się duża polana Magura Witowska (słow. Poľana Magura). Po polskiej stronie, w górnej części stoku północno-wschodniego, położone są duże, należące do Witowa polany: Bzdykówka i Basiorówka[1] Z rzadkich w Karpatach gatunków roślin stwierdzono występowanie siedmiopalecznika błotnego[2].

Szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

szlak turystyczny czarny WitówMnichówka, Urchoci WierchPrzysłop Witowski. Czas przejścia 1:45 h, ↓ 1:15 h
Szlak niebieski po stronie słowackiej: Orawice – rozdroże pod Magurą. Czas przejścia 1:35 h, ↓ 1:10 h

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Tatry Zachodnie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06. ISBN 83-87873-36-5.
  2. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-71-6.