Maiale

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
SLC
Maiale DSC00924.JPG
Opis typu
Użytkownicy  Regia Marina
Wejście do służby 1936
Wycofanie 1945
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 1,5 t
Długość 6,70 m
Szerokość 0,53 m
Napęd silnik elektryczny mocy 1,1 KM, później zastąpiony przez silnik o mocy 1,6 KM
Prędkość 2,5 w
Zasięg 4 Mm przy prędkości 2,5 w
15 Mm przy prędkości 1,5 w
Załoga 2 osoby
Uzbrojenie odczepiana głowica bojowa: początkowo 220 kg trotylu, następnie do 300 kg

Maiale (.Świnia) właśc. SLC (wł. Silura a Lenta Corsa – Torpeda wolnobieżna) – typ żywych torped konstrukcji włoskiej z okresu II wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1935 roku w Zjednoczonym Królestwie Włoch został utworzony tajny ośrodek zajmujący się konstrukcją specjalnych morskich środków szturmowych. W późniejszym czasie został on przekształcony w jednostkę dywersyjną noszącą oznaczenie X flotylla MAS. Jednostka skupiała oddziały płetwonurków bojowych, żywych torped i motorówek wybuchowych. Jej baza mieściła się u ujścia rzeki Serchio, między portami La Spezia i Livorno. Została tak nazwana w celu dezinformacji nieprzyjaciela. Nazwa sugerowała, że jest to jedna z flotylli kutrów torpedowych. Szkoleni tam płetwonurkowie bojowi otrzymali torpedę kierowaną, stworzona przez dwóch oficerów marynarki – Teseo Tesei i Eliosa Toschi. Nazwa Maiale (Świnia), została nadana torpedzie przez używające jej załogi. Pochodzi ona (wg różnych źródeł) bądź od trudności sterowania i utrzymania się na "grzbiecie" torpedy, bądź od "obsceniczności" sposobu jej dosiadania.

Największym sukcesem włoskich płetwonurków na pojazdach SLC było poważne uszkodzenie pancerników HMS "Queen Elizabeth" i "Valiant" oraz zbiornikowca "Sagona" w porcie w Aleksandrii 18 grudnia 1941. Sześciu płetwonurków na trzech SLC dostarczonych przez okręt podwodny "Sciré" zdołało przedostać się od bazy i postawić trzy miny, które spowodowały wyłączenie z akcji HMS "Queen Elizabeth" na ponad 17 miesięcy, "Valiant" na ponad pół roku i niszczyciela "Jervis" na ponad miesiąc oraz zniszczenie zbiornikowca. Wszyscy nurkowie przeżyli, lecz dostali się do niewoli[1].

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Żywa torpeda typu SSB

Żywa torpeda SLC została skonstruowana w oparciu o standardową torpedę kalibru 533 mm, stosowaną we włoskiej Regia Marinie. Jej długość wynosiła 6,70 m. Napęd stanowił silnik elektryczny, zasilany przez 30 akumulatorów o napięciu 60 V. Pozwalało to osiągać prędkość 2,5 węzła na powierzchni i 1,5 węzła w zanurzeniu. Napęd torpedy posiadał cztery biegi. Trzy zakresy prędkości do przodu i jeden wstecz. Załogę pojazdu stanowiło dwóch ludzi: sternik (z reguły oficer) i mechanik – podoficer. Siedzieli oni okrakiem na torpedzie w specjalnych siedziskach. Oba siedziska były nieco obudowane. Sternik posiadał przed sobą osłonę ze szkła organicznego, która chroniła go przed bryzgami fal w czasie marszu na powierzchni. Za osłoną znajdowały się przyrządy kontrolno-pomiarowe torpedy. Za stanowiskiem mechanika znajdował się pojemnik rufowy. Znajdowały się w nim takie narzędzia jak nożyce do cięcia sieci zagrodowych, magnetyczne uchwyty do mocowania ładunków wybuchowych oraz zapasowe aparaty tlenowe. Obaj członkowie załogi byli ubrani w skafandry do nurkowania i aparaty tlenowe, które umożliwiały sześciogodzinne przebywanie pod wodą. Pojazdy typu SLC mogły zanurzać się na maksymalną głębokość 30 metrów. Uzbrojenie torpedy stanowiła odczepiana głowica bojowa o masie do 300 kg, wyposażona w zapalnik zegarowy.

W późniejszym okresie, skonstruowano nowocześniejszy model pojazdu. Był on znany pod oznaczeniem SSB (Siluro San Bartolomeo – Torpeda św. Bartłomieja). Była ona wyposażona w rodzaj niewielkiej kabiny zapewniającej większy komfort załodze.

Na podstawie zdobytych egzemplarzy SLC, Brytyjczycy zbudowali swój pojazd podwodny noszący oznaczenie Chariot.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rafał Mariusz Kaczmarek, "Świnie" w porcie aleksandryjskim. Operacja "GA 3" w: "Morze, Statki i Okręty" nr specjalny 6 (1/2011), s.75.