Majuro

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Majuro
Atole Majuro  na zdjęciu NASA z 2000 roku
Atole Majuro na zdjęciu NASA z 2000 roku
Państwo  Wyspy Marshalla
Akwen Ocean Spokojny
Powierzchnia 9,17 km²
Populacja (2011)
 • liczba ludności
 • gęstość

27,797
3031 os./km²
Położenie na mapie Wysp Marshalla
Mapa lokalizacyjna Wysp Marshalla
Majuro
Majuro
Położenie na mapie Oceanii
Mapa lokalizacyjna Oceanii
Majuro
Majuro
Ziemia7°04′N 171°16′E/7,066667 171,266667
Mapa wyspy
Mapa wyspy
Majuro – wybrzeże
Majuro – główna droga
Majuro – zabudowa
Amerykańskie bombowce na Majuro, marzec 1944

Majuro (marsz.: Mājro[1][2]) – jeden z atoli łańcucha Ratak Chain w archipelagu Wysp Marshalla w środkowej części Oceanu Spokojnego. W jego skład wchodzą 64 wysepki, o łącznej powierzchni 9,17 km². Otaczają one lagunę o powierzchni około 295,05 km².

Majuro to także stolica Wysp Marshalla z dzielnicą rządową położoną na trzech połączonych ze sobą wysepkach Delap-Uliga-Darrit.

Według danych za rok 2011 atol zamieszkiwało łącznie 27,797 osób – najwięcej ze wszystkich atoli i wysp Wysp Marshalla.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Nazwa atolu Majuro pochodzi od marsz. Mājro oznaczającego „dwa otwarcia”[1][2]. W przeszłości w kartografii i księgach pokładowych funkcjonowały również nazwy: Arrowsmith, Kajuruk, Maduro, Mediouro, Mediuro, Medjouro czy Mendiouro[3].

Geografia[edytuj | edytuj kod]

Atol znajduje się w łańcuchu Ratak Chain w archipelagu Wysp Marshalla w środkowej części Oceanu Spokojnego. Obejmuje 64 wysepki, o łącznej powierzchni 9,17 km², które otaczają lagunę o powierzchni około 295,05 km²[3]. Jest to ósmy pod względem powierzchni lądu i dziewiąty co do wielkości laguny atol Wysp Marshalla[3].

Majuro to także stolica Wysp Marshalla z dzielnicą rządową położoną na trzech połączonych ze sobą wysepkach Delap-Uliga-Darrit[4][5]. W Majuro znajduje się port morski, międzynarodowy port lotniczy(kod IATA: MAJ)[6], kilka szkół średnich, College of the Marshall Islands[7] i kampus Uniwersytetu Południowego Pacyfiku[8], a także liczne banki, hotele i centra handlowo-żywieniowe, kompleks budynków rządowych, nowoczesny kompleks teatralno-kinowy oraz lokalny ośrodek telewizyjny.

Na atolu znajduje fabryka produkcji kopry, a port Majuro jest głównym ośrodkiem przeładunkowym dla cargo oraz tuńczyka[9].

Klimat[edytuj | edytuj kod]

Średnia temperatura i opady dla Majuro
Miesiąc Sty Lut Mar Kwi Maj Cze Lip Sie Wrz Paź Lis Gru Roczna
Rekordy maksymalnej temperatury [°C] 29.4 29.7 29.8 29.8 29.9 29.9 29.8 30.1 30.2 30.2 30.0 29.6 29,9
Średnie temperatury w dzień [°C]
Średnie dobowe temperatury [°C] 27.1 27.3 27.3 27.3 27.3 27.3 27.2 27.4 27.4 27.4 27.3 27.1 27,3
Średnie temperatury w nocy [°C]
Rekordy minimalnej temperatury [°C] 24.7 24.8 24.8 24.7 24.8 24.6 24.5 24.6 24.6 24.6 24.6 24.7 24,7
Opady [mm] 214.1 156.2 210.3 261.1 284.0 294.4 330.2 292.6 315.5 351.5 325.1 301.0 3336,0
Średnia liczba dni z opadami 19.3 16.1 17.6 18.9 22.1 23.1 24.3 22.9 22.9 23.4 22.9 22.7 256,2
Wilgotność [%] 77.7 77.1 79.0 80.7 81.9 81.1 80.5 79.3 79.4 79.4 79.9 79.7 79,6
Średnie nasłonecznienie (w godzinach) 224.4 218.6 252.8 219.4 224.8 210.8 217.0 232.2 217.8 205.4 191.4 197.4 2612,0
Źródło: NOAA (1961–1990)[10] 15 lipca 2017

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Na atolu w 2011 mieszkało 27,797 osób (wzrost w stosunku do 1999 roku, kiedy to liczba ta wynosiła 23,676)[11]. Majuro na najwięcej mieszkańców ze wszystkich atoli i wysp Wysp Marshalla[4].

Flora i fauna[edytuj | edytuj kod]

Baza danych Avibase podaje (stan na rok 2017), że na atolu występuje 45 gatunków ptaków, w tym cztery narażone na wyginięcie: nawałnik duży (Hydrobates leucorhous), petrel długodzioby (Pterodroma longirostris), burzyk szarogrzbiety (Ardenna bulleri) i kulik alaskański (Numenius tahitiensis)[12].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Dla Europejczyków atol został odkryty w 26 czerwca 1788 roku, przez brytyjskiego odkrywcę Johna Marshalla (1748–1819)[13]. Spennemann podaje natomiast, że w tym samym dniu atol odwiedził również inny Brytyjczyk – Thomas Gilbert – kapitan statku Charlotte[14].

Pod koniec II wojny światowej Majuro stało się główną bazą amerykańskich sił zbrojnych walczących z Japonią o Wyspy Marshalla i inne mikronezyjskie wyspy na zachodzie[9][15]. Amerykanie zlokalizowali tu m.in. bazę lotnictwa oraz ośrodek administracji marynarki wojennej[9].

Po wojnie Majuro było lokalną siedzibą amerykańskiej administracji Powierniczych Wysp Pacyfiku[9], wypierając Jaluit z roli głównego ośrodka archipelagu[16]. W okresie tym lokalna ludność została osiedlona na wysepce Laura na zachodnim krańcu atolu, a na krańcu wschodnim powstała dzielnica administracyjna[9]. W latach 70. XX w. Amerykanie wybudowali 50 km drogę łączącą obydwie części atolu – jest na najdłuższa wybetonowana droga w Mikronezji (stan na 2000)[9]. Spowodowało to napływ ludności z Laury do dzielnicy administracyjnej, gdzie znajdowały się szkoły i szpital a ludzie mieli większe możliwości znalezienia pracy[9]. Zatrudnienie oferowano w administracji oraz w sektorze usługowym, nastawionym na obsługę pracowników potężnego sektora państwowego[9]. W latach 90. XX w. – po uzyskaniu niepodległości przez Wyspy Marshalla – liczbę urzędników państwowych zredukowano o 25%[9]. W połowie lat 90. XX w. zaczął się prężnie rozwijać turystyka, przede wszystkim morska, nastawiona na nurków i wędkarzy[9]. Pod koniec lat 90. XX w. wiele inwestycji napłynęło z Chin, m.in. powstała flota do połowy tuńczyka, a przyjezdni Chińczycy przyjęli obywatelstwo Wysp Marshalla[9].

Kultura[edytuj | edytuj kod]

Na atolu znajduje się Biblioteka Publiczna, Archiwa Narodowe oraz Muzeum Alele[17][16], którego zbiory obejmują m.in. kolekcję zdjęć Joachima DeBruma ukazujących życie na Wyspach Marshalla w okresie 1880–1930 oraz kolekcję rękodzieła marszalskiego[18].

Miasta partnerskie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Marshallese-English Dictionary – Place Name Index (ang.). Marshallese-English Dictionary. [dostęp 2017-07-15].
  2. a b Nazewnictwo Geograficzne Świata. Zeszyt 1. Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych, 2004, s. 143. ISBN 83-239-7552-3. [dostęp 2017-07-15]. (pol.)
  3. a b c Digital Micronesia-An Electronic Library & Archive is: Marshall Islands Atoll Information Wotje Atoll (ang.). [dostęp 2017-07-15].
  4. a b Majuro. W: Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica, inc., 2010-08-26. [dostęp 2017-07-15].
  5. The World Factbook (ang.). 2017. [dostęp 2017-07-15].
  6. MAJ – Majuro Atoll, MH – Airport – Great Circle Mapper (ang.). Great Circle Mapper. [dostęp 2017-07-15].
  7. College of the Marshall Islands: strona oficjalna (ang.). [dostęp 2017-07-15].
  8. The University of South Pacific: USP Marshall Islands Campus (ang.). [dostęp 2017-07-15].
  9. a b c d e f g h i j k Brij V. Lal, Kate Fortune: The Pacific Islands: An Encyclopedia. University of Hawaii Press, 2000, s. 98–99. ISBN 9780824822651. [dostęp 2017-07-15].
  10. WMO climate normals for Majuro, PI 1961−1990. W: National Oceanic and Atmospheric Administration [on-line]. [dostęp 2017-07-15].
  11. Economic Policy, Planning, and Statistics Office, Office of the President: The RMI 2011 Census of Population and Housing. Summary and Highlights Only (ang.). U.S. Department of the Interior, 2017-06-18. [dostęp 2017-07-15]. s. 7.
  12. Denis Lepage: Avibase – Bird Checklists of the World Majuro Atoll (ang.). W: Avibase – Bird Checklists of the World [on-line]. [dostęp 2017-07-15].
  13. Max Quanchi, John Robson: Historical Dictionary of the Discovery and Exploration of the Pacific Islands. Lanham, Maryland; Toronto; Oxford: The Scarecrow Press, Inc., 2005, s. XX. ISBN 0-8108-5395-7. [dostęp 2017-07-15].
  14. Dirk HR Spennemann & Hemley Benjamin: Ships visiting the Marshall Islands (until 1885) Majuro Atoll (ang.). [dostęp 2017-07-15].
  15. Dirk HR Spennemann & Hemley Benjamin: Building the Navy's Bases Majuro Naval Base (ang.). [dostęp 2017-07-15].
  16. a b Roman Adrian Cybriwsky: Capital Cities around the World: An Encyclopedia of Geography, History, and Culture: An Encyclopedia of Geography, History, and Culture. ABC-CLIO, 2013, s. 173. ISBN 9781610692489. [dostęp 2017-07-15]. (ang.)
  17. Alele Museum, Library, National Archives: strona oficjalna (ang.). [dostęp 2017-07-15].
  18. Alele Museum (ang.). W: Alele Museum, Library and National Archives [on-line]. [dostęp 2017-07-15].