Makrama

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ozdobne sowy wykonane techniką makramy

Makrama – Znana od starożytności sztuka wiązania sznurków, bez użycia igieł, drutów lub szydełka.

Technika wiązania przedostała się do Europy ze starożytnej Asyrii i Babilonii. W średniowieczu stosowano ją głównie do ozdoby królewskich szat, w późniejszych wiekach wykonywano również pokrycia na łoża, sofy, fotele. Technika ponownie zyskała popularność w latach 70 XX. wieku.[1]

Stosując ją można wyplatać wiele rzeczy poczynając od kwietników, poprzez naszyjniki, makaty ścienne, kończąc na torebkach i plecakach. Do wyrobu przedmiotów za pomocą technik makramy można używać nici lnianych, konopnych, jedwabnych, sizalu i innych.

Bransoletki „meksykanki”, zwane też „bransoletkami przyjaźni”, są przykładem zastosowania podstawowych węzłów makramy do tworzenia biżuterii z muliny.

Podstawowe węzły używane w makramie[edytuj]

  • węzeł tkacki
  • węzeł połówkowy
  • węzeł zwykły (półsztyk)
  • półsztyk naprzemienny
  • węzeł nad ręką
  • węzeł szczytowy
  • węzeł łańcuszkowy
  • podwójny półsztyk
  • węzeł spiralny
  • warkocz

Przypisy

  1. Jadwiga Turska, Uczymy się makramy, 1981, ISBN 83-209-0210-X.