Maksim Woitiul

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Maksim Woitiul
Data i miejsce urodzenia 24 kwietnia 1978
Mińsk
Zawód Artysta baletu
Miejsce zamieszkania Warszawa
Narodowość białoruska
Edukacja Państwowa Szkoła Baletowa w Mińsku
Stanowisko Pierwszy solista Polskiego Baletu Narodowego
Pracodawca Teatr Wielki - Opera Narodowa
Odznaczenia
Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”Brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

Maksim Woitiul (wcześniej Wojtiul), biał. Максім Войцюль (ur. 24 kwietnia 1978 w Mińsku) – białorusko-polski tancerz, od 2002 jest jednym z pierwszych solistów baletu Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie, a od 2009 Polskiego Baletu Narodowego[1].

Kariera artystyczna[edytuj | edytuj kod]

W Białorusi[edytuj | edytuj kod]

Ukończył Państwową Szkołę Baletową w Mińsku, gdzie był uczniem Aleksandra Koladenki. W 1996 rozpoczął karierę tancerza w zespole baletowym Narodowego Akademickiego Teatru Wielkiego Opery i Baletu Białorusi w Mińsku. Zatańczył tam m.in. Błękitnego Ptaka w Śpiącej królewnie i Piotra w Postoju kawalerii w klasycznych wersjach Mariusa Petipy, a także Merkucja w Romeo i Julii w choreografii Walentina Jelizariewa i tytułowego Cipollina w balecie Giennadija Majorowa[2].

W Polsce[edytuj | edytuj kod]

W 1998 przeniósł się do Polski i został koryfejem, a krótko potem solistą baletu Teatru Wielkiego – Opery Narodowej[3] pod kierownictwem Emila Wesołowskiego. W sezonie 2001/02 tańczył w Kanadzie jako solista The National Ballet of Canada (Narodowego Balety Kanady) w Toronto. Występował tam m.in. jako Romeo i Benvolio w Romeo i Julii Johna Cranko i Kamil w Wesołej wdówce Ronalda Hynda. W 2002 powrócił jednak do Polski i został pierwszym solistą baletu Teatru Wielkiego. Od 2009 jest pierwszym solistą Polskiego Baletu Narodowego[4] pod dyrekcją Krzysztofa Pastora. Występuje w głównych i solowych partiach w całym repertuarze tego zespołu zarówno na scenach Teatru Wielkiego - Opery Narodowej, jak i podczas krajowych i zagranicznych występów gościnnych zespołu. Zapraszany jest na międzynarodowe gale baletowe za granicą. W wolnym czasie praktykuje także jako pedagog tańca klasycznego.

Najważniejsze role[1][edytuj | edytuj kod]

Narodowy Akademicki Teatr Wielki Opery i Baletu Białorusi[edytuj | edytuj kod]

Teatr Wielki – Opera Narodowa[edytuj | edytuj kod]

Polski Balet Narodowy[edytuj | edytuj kod]

  • Tristan – Tristan, choreografia Krzysztof Pastor
  • Główny solista – Pocałunki, choreografia Emil Wesołowski
  • Aria 1 i Gawot – In Light and Shadow, choreografia Krzysztof Pastor
  • Modlitwa – Kurt Weill, choreografia Krzysztof Pastor
  • Książę i Błazen – Kopciuszek, choreografia Frederick Ashton
  • Nasz-Silny i Para Naszych – I przejdą deszcze…, choreografia Krzysztof Pastor
  • Wybraniec – Święto wiosny, choreografia Maurice Béjart
  • Książę – Dziadek do orzechów i król myszy, choreografia Toer van Schayk i Wayne Eagling)
  • Syn – Syn marnotrawny, choreografia George Balanchine
  • Kain – Kain i Abel, choreografia Emil Wesołowski
  • Duet 1 – Century Rolls, choreografia Ashley Page
  • Duet 1 i Solo – Artifact Suite, choreografia William Forsythe
  • Demetriusz i Filostrat-Puk – Sen nocy letniej, choreografia John Neumeier
  • Romeo i Tybalt – Romeo i Julia, choreografia Krzysztof Pastor[5]
  • Duet 3 – Adagio & Scherzo, choreografia Krzysztof Pastor
  • Mężczyzna – Powracające fale, choreografia Emil Wesołowski
  • Basilio – Don Kichot, choreografia Alexei Fadeyechev
  • Chorąży – Zielony stół, choreografia Kurt Jooss
  • Hrabia Branicki i Le Picq – Casanova w Warszawie, choreografia Krzysztof Pastor
  • Petruchio – Poskromienie złośnicy, choreografia John Cranko
  • Ferdinand – Burza, choreografia Krzysztof Pastor
  • Poeta – Chopiniana, choreografia Michaił Fokin
  • Solista – Chroma, choreografia Wayne McGregor
  • Huzar Wołkow – Jezioro łabędzie (z nowym librettem), choreografia Krzysztof Pastor

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 2011, przy okazji Międzynarodowego Dnia Tańca, w siedzibie Związku Artystów Scen Polskich w Warszawie odebrał Brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[6], a w 2016 podczas uroczystości swojego 20-lecia pracy artystycznej był odznaczony na scenie Teatru Wielkiego Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[7] za wybitne osiągnięcia na polskiej scenie baletowej. W latach 2015[8] i 2016[9] został dwukrotnie uznany za najlepszego tancerza w Polsce i nagrodzony Teatralną Nagrodą Muzyczną im. Jana Kiepury[10].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Maksim Woitiul, Teatr Wielki Opera Narodowa [dostęp 2017-04-21] (pol.).
  2. Maksim Woitiul : Teatr Wielki Opera Narodowa, teatrwielki.pl [dostęp 2017-11-15] (pol.).
  3. taniec POLSKA [pl] - teksty - Za kulisami Polskiego Baletu Narodowego cz. II – Maksim Woitiul w rozmowie z Maciejem Krawcem, www.taniecpolska.pl [dostęp 2017-11-15] (pol.).
  4. Maksim Woitiul : Teatr Wielki Opera Narodowa, teatrwielki.pl [dostęp 2017-11-15] (pol.).
  5. Romeo and Juliet (Pastor) - Wikipedia, en.wikipedia.org [dostęp 2017-11-15] (ang.).
  6. Medale „Zasłużony Kulturze - Gloria Artis” dla Dominiki Krysztoforskiej i Maksima Wojtiula. teatrwielki.pl, 6 maja 2011. [dostęp 2013-01-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-04-06)].
  7. Aktualność : Teatr Wielki Opera Narodowa, teatrwielki.pl [dostęp 2017-11-15] (pol.).
  8. Aktualność : Teatr Wielki Opera Narodowa, teatrwielki.pl [dostęp 2017-11-15] (pol.).
  9. Aktualność : Teatr Wielki Opera Narodowa, teatrwielki.pl [dostęp 2017-11-15] (pol.).
  10. Maksim Woitiul : Teatr Wielki Opera Narodowa, teatrwielki.pl [dostęp 2017-11-15] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]