Maksymilian Ossoliński (1588–1655)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy podkskarbiego nadwornego koronnego. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Maksymilian Ossoliński
Herb
Topór
Rodzina Ossolińscy herbu Topór
Data urodzenia 1588
Data śmierci 1655
Ojciec Jan Zbigniew Ossoliński
Matka Katarzyna Sienieńska
Żona

Helena Kazanowska

Dzieci

Jerzy Adam Ossoliński

Maksymilian Ossoliński herbu Topór (ur. w grudniu 1588, zm. 1655) – chorąży (1624) i podkomorzy sandomierski (1633), podskarbi nadworny koronny (1636-1648), kasztelan czerski (1648) i starosta biecki i malborski.

Lata młodzieńcze[edytuj | edytuj kod]

Urodzony w 1588 r. w rodzinie Ossolińskich, jako trzeci syn Jana Zbigniewa herbu Topór (1555-1623) - sekretarza królewskiego króla Stefana Batorego (w r. 1577), wojewody podlaskiego, sandomierskiego, posła, marszałka sejmu (1601).

Matką Maksymiliana była Jadwiga Sienieńska, Ossolińska, z Oleska, herbu Dębno

Braćmi Maksymiliana Ossolińskiego byli;

i siostra Elżbieta Ossolińska.

Uczył się z bratem Jerzym Ossolińskim u Jezuitów w Lublinie w 1596 r., a następnie na uczelniach na zachodzie Europy. Zwiedził; Włochy i Niderlandy.

Po powrocie w roku 1607 został dworzaninem Marcina Szyszkowskiego, a potem był dworzaninem królewskim.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Od roku 1618 rozpoczyna swą wieloletnią karierę jako poseł z województwa sandomierskiego.

Swą karierę wojskową rozpoczął biorąc udział w bitwie pod Chocimiem, gdzie dowodził własnym oddziałem husarii.

W latach 1626-1629, u boku starszego brata Krzysztofa - wojewody sandomierskiego brał udział w kampanii przeciw Szwedom w Prusach. Poseł na sejm warszawski 1626 roku z województwa sandomierskiego[1]. Uczestniczył w wyprawie smoleńskiej przeciw Rosji. W 1633 po bracie Krzysztofie Ossolińskim - objął urząd podkomorzego sandomierskiego. W 1636 roku, po bracie Jerzym Ossolińskim - urząd podskarbiego nadwornego.

Poseł na sejm 1631 roku[2].

W 1648 roku był elektorem Jana II Kazimierza Wazy z województwa sandomierskiego[3]. Poseł na sejm 1649/1650 roku z sejmiku opatowskiego województwa sandomierskiego[4].

Majątek[edytuj | edytuj kod]

Jego dochody powiększały obejmowane kolejno starostwa stopnickie, bieckie i malborskie. Po śmierci ojca w 1623 r. odziedziczył Ciepielów i dobra mieleckie, a po śmierci brata Jerzego w 1650 r., niektóre z jego majątków.

W skład majątków Maksymiliana wchodziły między innymi: Ossolin, Klimontów, Krzelów, Zgórsko, Mielec, Sadowice, Przyłęk.

Maksymilian ukończył rozpoczętą przez ojca budowę klasztoru Dominikanów w Klimontowie, która pochłonęła część jego dochodów.

Najczęściej przebywał w Zgórsku koło Mielca.

Potomkowie[edytuj | edytuj kod]

W 1611 roku ożenił się z Heleną Kazanowską (zmarłą przed 1636 r.), a około roku 1643 z Katarzyną Głębocką.

Z pierwszą żoną miał takich synów, jak np.:

  • Jan Ossoliński (1612-1682) - komandor maltański w Poznaniu,
  • Stanisław Ossoliński (1615-1643)- kanonik krakowski,
  • Zbigniew Ossoliński (zm.1675 r.) - opat koprzywnicki,
  • Władysław Krzysztof Ossoliński (zm.1696 r.) - kanonik krakowski i płocki,
  • Hieronim Ossoliński(1616-1651) dworzanin królewski, poległ w bitwie pod Beresteczkiem
  • Jerzy Adam Ossoliński (zm.1651) - starosta lubelski (1650), poległ w bitwie pod Beresteczkiem

i pozostali bezpotomni,

  • Aleksander Ossoliński(zm. między rokiem 1691 a 1706),
  • Beniamin Ossoliński (1627-1664).

Z drugą żoną miał takich synów jak:

oraz córki: Katarzyna Ossolińska -klaryska w Krakowie,

Maksymiliana Ossolińska wydana za Jana Olbrachta Lipskiego z Wielkopolski,

Zofia Ossolińska wydana za Marcina Krasickiego - kasztelana przemyskiego.

Ponadto kilkoro z jego dzieci zmarło w dzieciństwie;

Maksymilian Ossoliński zmarł na przełomie 1654 i 1655 roku i pochowany został 28 stycznia 1655 roku w Klimontowie w podziemiach kościoła klasztoru Dominikanów.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Źródła[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jan Kwak, Sejm warszawski 1626 roku, Opole 1985, s. 130.
  2. Jan Seredyka, Parlamentarzyści drugiej połowy panowania Zygmunta III Wazy, Opole 1989, s. 92.
  3. Svffragia Woiewodztw, y Ziem Koronnych, y Wielk. Xięstwa Litewskiego. Zgodnie na Naiaśnieyszego Iana Kazimierza Obranego Krola Polskiego [...]. Dane, między Warszawą, a Wolą, Dnia 17. Listopada, Roku 1648, [b.n.s]
  4. Łucja Częścik, Sejm warszawski w 1649/50 roku, 1978, s. 148.