Maksymilian Sznepf

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Maksymilian Sznepf
Maksymilian Schnepf
pułkownik dyplomowany pułkownik dyplomowany
Data i miejsce urodzenia 10 grudnia 1920
Drohobycz
Data i miejsce śmierci 17 sierpnia 2003
Warszawa
Przebieg służby
Siły zbrojne ludowe Wojsko Polskie
Główne wojny i bitwy II wojna światowa,
powstanie antykomunistyczne w Polsce 1944–1953
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1943–1989) Srebrny Krzyż Zasługi Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk Medal „Za zdobycie Berlina” Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945”

Maksymilian Marian Sznepf, właściwie Schnepf (ur. 10 grudnia 1920 w Drohobyczu, zm. 17 sierpnia 2003 w Warszawie) – pułkownik dyplomowany ludowego Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Drohobyczu[1] w rodzinie żydowskiej, jako syn Szymona Schnepfa (zm. 1936[2]) i Eugenii (Gitli) z domu Kneppel (zm. 1942[3])[4]. Miał dwóch starszych braci: Zygmunta (1913-1942)[5][6][7][8] i Mariana (także oficera LWP)[9]. Wraz z rodziną zamieszkiwał przy ulicy J. Piłsudskiego 15 w Drohobyczu[10]. Jego ojciec był kupcem oraz działaczem politycznym i społecznym w Drohobyczu[11][12][13]. Kształcił się w Gimnazjum Państwowym im. Króla Władysława Jagiełły w Drohobyczu[14][15][16] (jego nauczycielem był Bruno Schulz[1]).

Podczas II wojny światowej był żołnierzem 1 Warszawskiej Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki, sformowanej w 1943[1]. Brał udział w walkach o Stalingrad, bitwie pod Lenino, walkach o warszawską Pragę, walkach o Warszawę, operacji berlińskiej[1]. Następnie służył w ludowym Wojsku Polskim od 3 czerwca 1946 do 2 września 1950[4]. W lipcu 1945 w stopniu porucznika dowodził pododdziałem złożonym z dwóch kompanii w sile ok. 110-160 żołnierzy z 1 Praskiego Pułku Piechoty, wspierających wojska sowieckie w operacji określonej później mianem „obława augustowska”[17][18][19]. Od 3 września 1951 do 24 sierpnia 1954 w stopniu podpułkownika pełnił funkcję szefa I Oddziału Zarządu II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego[4]. Studia wyższe ukończył na Akademii Sztabu Generalnego uzyskując tytuł magistra[20]. Uzyskał tytuł oficera dyplomowanego[1][21].

Był długoletnim kierownikiem Studium Wojskowego na Uniwersytecie Warszawskim[1]. Był także kierownikiem Akademii Teatralnej i ASP[1]. Był dyrektorem w Żydowskim Instytucie Historycznym[21]. Sprawował stanowisko dyrektora administracyjnego w Związku Gmin Wyznaniowych Żydowskich w Warszawie[22][23]. Działał jako publicysta Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego Żydów w Polsce.[potrzebny przypis] Do końca życia był pułkownikiem dyplomowanym w stanie spoczynku[1].

Zmarł 17 sierpnia 2003 w Warszawie[1]. 22 sierpnia 2003 został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie[1][21].

Jego żoną została Alicja z domu Szczepaniak, z którą miał synów Ryszarda (ur. 1951, dyplomata) i Zygmunta[1][24].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k Nekrologi stołeczne. Maksymilian Sznepf. „Gazeta Wyborcza. Stołeczna”, s. 9, Nr 193 z 20 sierpnia 2003. 
  2. Informacja o zmarłych: Szymon Sznepf. nekrologi-baza.pl. [dostęp 2016-02-21].
  3. Informacja o zmarłych: Eugenia Sznepf. nekrologi-baza.pl. [dostęp 2016-02-21].
  4. a b c Dane osoby z katalogu funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa. Maksymilian Sznepf. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2017-06-26].
  5. Sprawozdanie Dyrekcji Państwowego Gimnazjum im. Króla Władysława Jagiełły w Drohobyczu za rok szkolny 1934/35. Drohobycz: 1935, s. 76.
  6. Informacja o zmarłych: Zygmunt Sznepf. nekrologi-baza.pl. [dostęp 2016-02-21].
  7. Maksymilian Sznepf. myheritage.pl. [dostęp 2016-02-21].
  8. Nasi darczyńcy. sztetl.org.pl. [dostęp 2016-12-01].
  9. M.P. z 1947 r. Nr 80, poz. 533
  10. Kronika. Z kroniki policyjnej. „Głos Drohobycko-Borysławski”, s. 3, Nr 2 z 11 stycznia 1934. 
  11. Do naszych współwyznawców ziemi drohobyckiej. „Głos Drohobycko-Borysławski”, s. 3, Nr 8 z 25 lutego 1928. 
  12. Obwieszczenie. „Głos Drohobycko-Borysławski”, s. 12, Nr 23 z 23 czerwca 1928. 
  13. Walne Zgromadzenie Kasy Ludow. w Drohobyczu. „Głos Drohobycko-Borysławski”, s. 6, Nr 10 z 9 maja 1930. 
  14. Sprawozdanie Dyrekcji Gimnazjum Państwowego im. Króla Władysława Jagiełły w Drohobyczu za rok szkolny 1933/34. Drohobycz: 1934, s. 64.
  15. Sprawozdanie Dyrekcji Państwowego Gimnazjum im. Króla Władysława Jagiełły w Drohobyczu za rok szkolny 1934/35. Drohobycz: 1935, s. 67.
  16. Sprawozdanie Dyrekcji Państwowego Gimnazjum im. Króla Władysława Jagiełły w Drohobyczu za rok szkolny 1935/36. Drohobycz: 1936, s. 31, 64.
  17. Piotr Łapiński: Obława augustowska. Sześć dywizji przeciw sześciuset akowcom. Instytut Pamięci Narodowej. [dostęp 2016-03-02]. s. 22.
  18. Interpelacja nr 31311 do ministra edukacji narodowej w sprawie uwzględnienia w szkolnych programach nauczania treści dotyczących Obławy Augustowskiej z lipca 1945 r.. sejm.gov.pl, 2015-02-19. [dostęp 2016-02-21].
  19. Poselski projekt ustawy o ustanowieniu Dnia Pamięci Ofiar Obławy Augustowskiej z lipca 1945 roku. prawo.egospodarka.pl, 2015-02-19. [dostęp 2016-02-21].
  20. W obronie zabytków kultury. wyborcza.pl, 1996-03-29. [dostęp 2016-02-21].
  21. a b c d Żydowski Instytut Historyczny. Nie umiera ten, kto w pamięci żywych trwa. facebook.com. [dostęp 2016-02-21].
  22. Chuligański wybryk pod synagogą. wyborcza.pl, 1991-09-14. [dostęp 2016-03-01].
  23. Nekrologi stołeczne. Nekrolog Maksymilian Sznepfa od Zarządu ZGWŻ w Warszawie. „Gazeta Wyborcza. Stołeczna”, s. 12, Nr 194 z 21 sierpnia 2003. 
  24. Nekrologi stołeczne. Kondolencje dla Ambasadora RP w Kostaryce, Ryszarda Schnepfa od Fundacji Shalom. „Gazeta Wyborcza. Stołeczna”, s. 12, Nr 194 z 21 sierpnia 2003. 
  25. a b c d e f g h i j Akta personalne. [dostęp 2017-07-14].
  26. Wspomnienia i refleksje kawalerów Orderu Wojennego Virtuti Militari. tvk-gaj.pl. [dostęp 2016-02-21]. s. 3.
  27. Klub Kawalerów Orderu Wojennego Virtuti Militari. zwir.org.pl. [dostęp 2016-02-21].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]