Malik al-Dżaziri

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Malek Jaziri)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Malik al-Dżaziri
Malik al-Dżaziri
Malik al-Dżaziri podczas Open de Nice Côte d’Azur 2012
Państwo  Tunezja
Miejsce zamieszkania Tunis
Data i miejsce urodzenia 20 stycznia 1984
Bizerta
Wzrost 185 cm
Masa ciała 82 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Zakończenie kariery aktywny
Trener Walid Dżalali
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 47 (13 lutego 2017)
Australian Open 3R (2015, 2017)
Roland Garros 2R (2012, 2016)
Wimbledon 2R (2012)
US Open 2R (2011)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 195 (19 czerwca 2017)
Australian Open 1R (2015, 2017)
Roland Garros 2R (2017)
Wimbledon 2R (2015, 2016)
US Open 1R (2016)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Tunezja
Igrzyska panarabskie
Złoto
Doha 2011 gra pojedyncza
Srebro
Doha 2011 gra podwójna
Igrzyska śródziemnomorskie
Srebro
Mersin 2013 gra podwójna
Brąz
Mersin 2013 gra pojedyncza

Malik al-Dżaziri, Malek Jaziri (arab. مالك الجزيري, Mālik al-Ǧazīrī; ur. 20 stycznia 1984 w Bizercie) – tunezyjski tenisista, reprezentant w Pucharze Davisa, medalista igrzysk panarabskich i igrzysk śródziemnomorskich, najwyżej notowany zawodnik tunezyjski w historii, olimpijczyk z Londynu (2012) i Rio de Janeiro (2016).

Kariera tenisowa[edytuj]

Al-Dżaziri zadebiutował w rozgrywkach zawodowego touru w kwietniu 2002 roku, jeszcze jako amator, w turnieju rangi Futures w Sidi-Fredj, a pierwszy mecz wygrał cztery miesiące później w Tunisie. Od początku kariery występował głównie w futuresach w północnej Afryce i na Bliskim Wschodzie, a wraz z poprawą pozycji rankingowej rozpoczął także starty w imprezach ATP Challenger Tour w Europie.

Pierwszy przełom w karierze nadszedł w roku 2006, kiedy al-Dżaziri złamał granicę 300. pozycji w zawodowym rankingu. Niedługo potem doznał kontuzji kolana, która wyeliminowała go z gry na dwa lata. Kolejnym przełomem był rok 2011 – Tunezyjczyk awansował z 333. na 118. lokatę. W sezonie al-Dżaziri wygrał trzy turnieje rangi Futures, osiągnął pierwszy finał imprezy challengerowej (Samarkand), zanotował triumf w imprezie tej rangi (Genewa), a także po raz pierwszy wystąpił w turnieju wielkoszlemowym. Tunezyjski tenisista udanie przebrnął eliminacje podczas US Open i wygrał mecz pierwszej rundy z Thiemo de Bakkerem. W kolejnej rundzie musiał uznać wyższość Mardy’ego Fisha.

W sezonie 2012 al-Dżaziri osiągnął kolejne trzy finały turniejów challengerowych, a także wystąpił w imprezach głównego cyklu rozgrywkowego (najpierw dzięki „dzikiej karcie” w Dosze i Dubaju, zaś bez pomocy organizatorów w Casablance i Barcelonie). Zdołał też dotrzeć do drugiej rundy turnieju singlowego podczas wielkoszlemowego French Open. 19 marca 2012 roku al-Dżaziri awansował na 93. miejsce w rankingu ATP, stając się pierwszym Tunezyjczykiem, który był notowany w czołowej setce świata. W tym samym roku zagrał w grze pojedynczej igrzysk olimpijskich w Londynie. Awansował tam do 2 rundy, w której poniósł porażkę z Johnem Isnerem.

Od początku kariery Tunezyjczyk trenuje w krajowym ośrodku tenisowym w Tunisie pod okiem Walida Jallaliego. Od roku 2000 reprezentuje Tunezję w rozgrywkach Pucharu Davisa.

W grze pojedynczej al-Dżaziri wygrał 6 turniejów rangi ATP Challenger Tour, zaś w deblu ma na koncie 2 turniejowe zwycięstwa.

Najwyżej w rankingu singlistów sklasyfikowany był na 47. miejscu (13 lutego 2017), a w rankingu deblistów na 195. pozycji (19 czerwca 2017).

Bibliografia[edytuj]