Manasses (król Judy)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Manasses
ilustracja
Portret Manassego w Promptuarii Iconum Insigniorum
król Judy
Okres panowania od 698
do 642
Poprzednik Ezechiasz
Następca Amon
Dane biograficzne
Dynastia Dawidyci
Data urodzenia 710
Data śmierci 642 p.n.e.
Ojciec Ezechiasz
Matka Chefsiba
Żona Meszullemet z Jotby
Dzieci Amon

Manasses (hebr. מְנַשֶּׁה; − czyt. Menaszsze, asyr. Menasii lub Miinsie) (ur. 707, zm. 641 r. p.n.e.) − król starożytnej Judy w latach 695-641 p.n.e.[1] Syn i następca Ezechiasza.

Manasses próbował wprowadzić w Judzie kult bogów kananejskich. Biblia sprawozdaje, że "czynił to, co złe w oczach Pana. Nawet swoich synów oddał na spalenie w Dolinie Syna Chinnomowego, oddawał się wróżbiarstwu, czarom i gusłom, ustanowił wywoływaczy duchów i wróżbitów" (2 Krn 33.2-6). Budował ołtarze w Świątyni Jerozolimskiej i krwawo prześladował jahwistów. Według tradycji żydowskiej i pewnego apokryfu jedną z ofiar miał być prorok Izajasz.

Według Drugiej Księgi Kronik Manasses został porwany do niewoli przez wojska asyryjskie i w więzieniu nawrócił się na wiarę żydowską (Modlitwa Manassesa), a po powrocie na tron stał się jej gorliwym krzewicielem. Te informacje są jednak podważane przez współczesnych egzegetów.

Asarhaddon wspomina o niejakim Manassesie z Judy (Menasii kur Yauda), wśród królów, których zmusił do dostarczenia budulca na budowę swojego nowego pałacu w Niniwie. Z kolei Aszurbanipal − wśród królów, którzy zostali zmuszeni, by towarzyszyć mu w jego wyprawie przeciwko Egiptowi.

Po śmierci Manassesa tron objął jego syn, zrodzony ze związku z Meszullemet z Jotby, Amon.

Przypisy