Manchester Mark I

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Manchester Mark I - jeden z najwcześniejszych komputerów przechowujących instrukcje w pamięci, zbudowany na uniwersytecie w Manchesterze. Był także nazywany Manchester Automatic Digital Machine lub MADM.[1] Został rozwinięty ze Small-Scale Experimental Machine (SSEM lub "Baby"). Prace nad nim zaczęły się w sierpniu 1948r., a pierwsza wersja zaczęła działać w kwietniu 1949r. Program poszukujący liczb Mersenne'a działał na nim bezbłędnie przez dziewięć godzin w nocy z 16 na 17 czerwca 1949. W architekturze Manchester Mark I zastosowano pionierskie rejestry indeksów.

W swojej finalnej specyfikacji (październik 1949) Mark I gromadził dane w jednej 40-bitowej liczbie (akumulator) lub dwóch 20-bitowych rejestrach instrukcji, i miał dwa 20-bitowe rejestry modyfikacji adresów, nazywane B-lines, które mogły funkcjonować zarówno jako rejestry indeksowe, jak i tzw. rejestry adresu bazowego. Jest to najwcześniejsza znana implementacja takich rejestrów - ważna innowacja w architekturze komputerowej, nieznana w innych konstrukcjach aż do pojawienia się komputerów drugiej generacji (w okresie 1955-1964).

Mark I mógł wykonywać 40-bitową arytmetykę szeregową ze sprzętowym wspomaganiem instrukcji dodawania, odejmowania, mnożenia i operacji logicznych. Używał jednoadresowego kodu rozkazu z 13 kodami funkcji. Standardowy czas wykonania instrukcji wynosił 1,8 milisekundy, ale mnożenie było znacznie wolniejsze.

Jako pamięci Mark I używał dwóch lamp obrazowych Williamsa, każda mieszcząca 64 rzędy po 40 punktów, w sumie 128 słów. 64 słowa były uważane za pojedynczą stronę, zatem system mieścił 4 strony. Oprócz lamp używano dwóch bębnów magnetycznych, które mogły pomieścić po 64 strony. Instrukcje były ładowane do maszyny za pomocą taśmy dziurkowanej.

Przypisy

  1. Simon Lavington: A History of Manchester Computers. The British Computer Society, 1998. ISBN 1-902505-01-8.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]