Mangustolisek afrykański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Mangusta lisia)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mangustolisek afrykański
Cynictis penicillata[1]
(G. [Baron] Cuvier, 1829)
Mangustolisek afrykański
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Podrząd kotokształtne
Rodzina mangustowate
Rodzaj mangustolisek
Gatunek mangustolisek afrykański
Podgatunki
  • C. p. bechuanae Roberts, 1932
  • C. p. brachyura Roberts, 1924
  • C. p. bradfieldi Roberts, 1924
  • C. p. cinderella Thomas, 1927
  • C. p. coombsi Roberts, 1929
  • C. p. intensa Schwann, 1906
  • C. p. kalaharica Roberts, 1932
  • C. p. karasensis Roberts, 1938
  • C. p. lepturus A. Smith, 1839
  • C. p. ogilbyii A. Smith, 1834
  • C. p. pallidior Thomas & Schwann, 1904
  • C. p. penicillata (G.[Baron] Cuvier, 1829)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Mnagustolisek afrykański[3], mangusta lisia (Cynictis penicillata) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny mangustowatych, jedyny przedstawiciel rodzaju Cynictis.

Występowanie i biotop[edytuj | edytuj kod]

Obecny zasięg występowania gatunku obejmuje Afrykę Południową. Jego siedliskiem są otwarte obszary półpustynne i tereny trawiaste.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Jeden z mniejszych przedstawicieli rodziny mangustowatych. Wyróżniono 12 podgatunków różniących się ubarwieniem, wielkością oraz długością owłosienia i ogona. Podgatunki występujące na południu mają sierść żółtą, a na północy szarawą. Osiągają przeciętnie ok. 50 cm długości i 0,5 kg masy ciała. Aktywne głównie w ciągu dnia, czasem w nocy. Ukrywają się w norach wykopanych w ziemi lub zajmują opuszczone nory innych zwierząt, często wraz z surykatkami i wiewiórkami ziemnymi. Mangusta lisia jest zwierzęciem socjalnym, żyje w stadach złożonych z 8-20 osobników. Żywi się owadami i drobnymi kręgowcami.

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnia się dwanaście podgatunków C. penicillata[4]:

  • C. penicillata bechuanae
  • C. penicillata brachyura
  • C. penicillata bradfieldi
  • C. penicillata cinderella
  • C. penicillata coombsi
  • C. penicillata intensa
  • C. penicillata kalaharica
  • C. penicillata karasensis
  • C. penicillata lepturus
  • C. penicillata ogilbyii
  • C. penicillata pallidior
  • C. penicillata penicillata

Przypisy

  1. Cynictis penicillata, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Taylor, P.J. & Hoffmann, M. 2008. Cynictis penicillata. W: IUCN 2015. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015.1. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2015-07-04]
  3. Systematyka i nazwy polskie za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 143. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Cynictis penicillata. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 5 października 2009]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Light, J: Cynictis penicillata (ang.). (On-line), Animal Diversity Web, 1999. [dostęp 31 grudnia 2007].
  2. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Cynictis penicillata. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 31 grudnia 2007]
  3. Zwierzęta : encyklopedia ilustrowana. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005, s. 151. ISBN 83-01-14344-4.