Mangusta mała

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Mangusta złocista)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mangusta mała
Herpestes javanicus
(Étienne Geoffroy Saint-Hilaire, 1818)
Mangusta mała
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Rodzina mangustowate
Rodzaj mangusta
Gatunek mangusta mała
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[1]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Mangusta mała[2] (Herpestes javanicus) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny mangustowatych.

Średnie wymiary[edytuj]

  • Długość ciała - ok. 35 cm
  • Długość ogona - ok. 25 cm

Występowanie[edytuj]

Żyje na pustyniach, w rzadkich zaroślach, rzadkich i gęstych lasach od Iraku do Indii oraz na południe od Półwyspu Malajskiego.

Podgatunek Herpestes javanicus auropunctatus (mangusta złocista[2]), czasem traktowany jako odrębny gatunek (H. auropunctatus[3]), został wprowadzony m. in. na niektóre wyspy Morza Karaibskiego, na Hawaje i Fidżi, do Japonii oraz Bośni i Hercegowiny i Chorwacji[3].

Tryb życia[edytuj]

Ubarwienie i wielkość tej szeroko rozpowszechnionej mangusty zmienia się w zależności od typu zamieszkiwanego przez nią środowiska; osobniki tworzące pustynne populacje są najmniejsze i najjaśniejsze. Najczęściej miękkie, jedwabiste futro mangusty złocistej ma barwę oliwkowozielonobrązową. Ogon jest krótszy od reszty ciała. Nocą mangusta ta śpi w norze, którą samodzielnie wykopuje. W ciągu dnia poluje, poruszając się tymi samymi ścieżkami i kryjąc się wśród gęstej roślinności. Łowi niemal wszystko co zdoła schwytać: węże, gryzonie, osy, wije, skorpiony i inne owady. Ludzie bardzo ją cenią, ponieważ ogranicza liczebność szkodników takich jak np. szczury. W celu zwalczenia jadowitych węży mangusta ta została zaaklimatyzowana również poza obszary jej pierwotnego występowania.

Rozmnażanie[edytuj]

Samica 2 razy do roku rodzi od 2 do 4 młodych; ciąża trwa około 7 tygodni. Młode przychodzą na świat nagie i ślepe. Matka w razie potrzeby przenosi je w pysku z miejsca na miejsce, i broni przed wrogami.

Przypisy

  1. Wozencraft, C., Duckworth, J.W., Choudury, A., Muddapa, D., Yonzon, P., Kanchanasaka, B., Jennings A. & Veron, G. 2008, Herpestes javanicus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2015 [online], wersja 2015.1 [dostęp 2015-07-04] (ang.).
  2. a b Systematyka i nazwy polskie za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 145. ISBN 978-83-88147-15-9.
  3. a b Jennings, A. & Veron, G. 2016. Herpestes auropunctatus. The IUCN Red List of Threatened Species 2016: e.T70204120A70204139. http://dx.doi.org/10.2305/IUCN.UK.2016-1.RLTS.T70204120A70204139.en. Downloaded on 26 August 2017.

Bibliografia[edytuj]

  1. Ilustrowana Encyklopedia Zwierząt - Warszawa 1997 - Dr Philip Whitfield