Maniewicze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Maniewicze
Маневичі
Ilustracja
Dworzec kolejowy, zbudowany w 1905
Herb
Herb
Państwo  Ukraina
Obwód Flag of Volhynian Oblast.svg wołyński
Rejon maniewicki
Data założenia 1892
Prawa miejskie 1940
Burmistrz Jarosław Lewko
Powierzchnia 4,41 km²
Populacja (2018)
• liczba ludności

10 825[1]
Nr kierunkowy +380 3376
Kod pocztowy 44600
Położenie na mapie obwodu wołyńskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu wołyńskiego
Maniewicze
Maniewicze
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Maniewicze
Maniewicze
Ziemia51°17′38″N 25°31′58″E/51,293889 25,532778
Portal Portal Ukraina

Maniewicze (ukr. Маневичі, niem. Manewytschi, jid. מנייביץ') – osiedle typu miejskiego na Ukrainie i stolica rejonu w obwodzie wołyńskim.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Fragment dworca kolejowego

Miasteczko powstało za czasów Imperium Rosyjskiego w 1892 jako stacja kolejowa podczas budowy kolei KowelSarny. Stacja dostała nazwę od pobliskiej wsi (obecnie wieś Prylisne). W latach 30. ХХ w. prężnie się rozwija. M.in. zbudowano jedną z fabryk belgijskiego koncernu Parquets LaСhappelle. Powstały liczne tartaki. W latach 30-ch do miasta masowo przybywają Polacy oraz Żydzi i stanowią większość zamieszkałej tu ludności. W okresie lat 1930-1939 wg szacunków zamieszkują tutaj przeważnie Żydzi (ok. 50%), Polacy (ok. 30%) oraz Ukraińcy, Niemcy. Miejscowość była siedzibą wiejskiej gminy Maniewicze.

Polska ludność została częściowo deportowana przez komunistów w latach 1939–1941, natomiast prawie cała żydowska ludność Maniewicz została wymordowana podczas ІІ wojny światowej. W 1941 roku Ukraińcy urządzili trzydniowy pogrom, podczas którego grabiono żydowskie mienie[2]. 26 sierpnia 1941 Sicherheitsdienst z Kowla wraz z ukraińską policją rozstrzelało 327 Żydów. 2 września 1942 dla około 1 tys. pozostałych przy życiu Żydów, także przesiedlonych z okolicznych wsi, założono getto, zlikwidowane zaledwie 3 dni później. Masakry odbywały się w lesie, w kierunku na wieś Czerewacha. Około 200 Żydów zdołało zbiec przed egzekucją; część z nich przyłączyła się do oddziału sowieckiej partyzantki Nikołaja Kopiszczuka "Kruka"[3].

Większość Polaków opuściła miasteczko po wojnie. Od 1993 działa tu oddział Stowarzyszenia Kultury Polskiej na Wołyniu.

Atrakcyjne miejsca[edytuj | edytuj kod]

  • Dworzec kolejowy (1905),
  • Kościół rz.-kat. pw. Przemienienia Pańskiego (1933–1937), przy którym mieści się odnowiony cmentarz legionistów polskich i grób pierwszego proboszcza tej parafii.
  • Niedaleko od Maniewicz (przy trasie Lubieszów-Łuck) znajduje się obiekt hydrologiczny – Źródła Okońskie, słynące ze swej czystej wody o szczególnym składzie chemicznym.

Parafia rzymskokatolicka[edytuj | edytuj kod]

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

W marcu 1916, stacjonujący w lasach nieopodal Maniewicz żołnierze Legionów Polskich założyli pierwszą w wojsku polskim drużynę piłkarską, nadając jej nazwę „drużyna Legionowa”. Jesienią 1916 została ona przeniesiona do Warszawy, 31 lipca 1922 przekształcając się w Legię Warszawa.

Miasta partnerskie[edytuj | edytuj kod]

Fotogaleria[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Чисельність наявного населення України на 1 січня 2018 року. Державна служба статистики України. Київ, 2018. стор.16
  2. Władysław Siemaszko, Ewa Siemaszko, Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na ludności polskiej Wołynia 1939-1945, Warszawa: „von borowiecky”, 2000, s. 365, ISBN 83-87689-34-3, OCLC 749680885.
  3. Холокост на территории СССР: Энциклопедия, Moskwa 2009, ​ISBN 978-5-8243-1296-6​ s.566-567