Manoel de Oliveira

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Manoel de Oliveira
Ilustracja
Manoel de Oliveira (2008)
Prawdziwe imię i nazwisko Manoel Cândido Pinto de Oliveira
Data i miejsce urodzenia 11 grudnia 1908
Porto
Data i miejsce śmierci 2 kwietnia 2015
Porto
Zawód reżyser
Lata aktywności 1927–2015
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Infanta Henryka (Portugalia) Krzyż Wielki Orderu św. Jakuba od Miecza (Portugalia) Komandor Orderu św. Jakuba od Miecza (Portugalia) Krzyż Wielki Narodowego Orderu Zasługi Kulturalnej (Brazylia)

Manoel Cândido Pinto de Oliveira (ur. 11 grudnia 1908 w Porto, zm. 2 kwietnia 2015[1] tamże) – portugalski reżyser.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Porto, w rodzinie przemysłowców. Debiutował jako aktor w 1928. W 1930 zadebiutował jako reżyser-dokumentalista. Pierwszy film fabularny stworzył w 1942 – Aniki-Bobó. Opowiadał o życiu codziennym dzieci w Porto.

Filmografia (po portugalsku)[edytuj | edytuj kod]

Reżyseria

Jako aktor

Filmy dokumentalne

  • 1937 – Os Últimos Temporais: Cheias do Tejo
  • 1958 – O Coração
  • 1964 – Villa Verdinho: Uma Aldeia Transmontana
  • 1987 – Mon Cas
  • 1987 – A Propósito da Bandeira Nacional

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Morre aos 106 anos o diretor de cinema português Manoel de Oliveira (port.). Agencia EFE, 2015-04-02. [dostęp 2015-04-02].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]