Manorina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Manorina[1]
Vieillot, 1818[2]
Przedstawiciel rodzaju – miodożer maskowy (M. melanocephala)
Przedstawiciel rodzaju – miodożer maskowy (M. melanocephala)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina miodojady
Rodzaj Manorina
Synonimy
  • Myzantha Vigors & Horsfield, 1827[3]
  • Philanthus Lesson, 1831[4]
Gatunki

zobacz opis w tekście

Manorinarodzaj ptaka z rodziny miodojadów (Meliphagidae).

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Australii[5].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 18-28 cm, masa ciała 24-60 g[6].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Nazwa rodzajowa jest połączeniem słów z języka greckiego: μανος manos – „wąski, cienki” oraz ῥις rhis, ῥινος rhinos – „nozdrza”[7].

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Gatunkiem typowym jest Manorina virdis Vieillot = Turdus melanophrys Latham. Do rodzaju należą następujące gatunki[8]:

Część autorów wyróżnia jeszcze M. (f.) melanotis (miodożer czarnouchy), takson wyodrębniany z M. flavigula[9][5][10].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Manorina, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. L. J. P. Vieillot: Nouveau dictionnaire d'histoire naturelle, appliquée aux arts, à l'agriculture, à l'économie rurale et domestique, à la médecine, etc. Par une société de naturalistes et d'agriculteurs. T. 19. Paryż: Chez Deterville, 1818, s. 236. (fr.)
  3. N. A. Vigors, T. Horsfield. Description of the Australian Birds in the Collection of the Linnean Society; with at Attempt at arranging them according to their natural Affinities. „Transactions of the Linnean Society of London”. 15 (1), s. 318, 1826 (ang.). 
  4. R. P. Lesson: Traité d'ornithologie, ou, Tableau méthodique des ordres, sous-ordres, familles, tribus, genres, sous-genres et races d'oiseaux : ouvrage entièrement neuf, formant le catalogue le plus complet des espèces réunies dans les collections publiques de la France. Bruksela: Chez F.G. Levrault, 1931, s. 402. (fr.)
  5. a b Frank Gill, David Donsker: Honeyeaters (ang.). IOC World Bird List: Version 5.4. [dostęp 2015-11-01].
  6. Higgins, Christidis i Ford 2008 ↓, s. 615-617.
  7. J. A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D. A. Christie, E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2014. [dostęp 2015-04-04]. (ang.)
  8. Nazwy polskie za: Paweł Mielczarek, Marek Kuziemko: Rodzina: Meliphagidae Vigors, 1825 - miodojady - Honeyeaters (wersja: 2015-10-31). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2015-11-01].
  9. Les Christidis, Walter Boles: Systematics and Taxonomy of Australian Birds. Collingwood Victoria, Australia: CSIRO Publishing, 2008. ISBN 978-0-643-09602-8.
  10. Higgins, Christidis i Ford 2008 ↓, s. 617.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Peter Higgins, Christidis, Hugh Ford: Family Meliphagidae (Honeyeaters). W: Josep del Hoyo, Andrew Elliott, David A. Christie: Handbook of the Birds of the World. Cz. 13: Penduline-tits to Shrikes. Barcelona: Lynx Edicions, 2008, s. 617. ISBN 978-84-96553-45-3. (ang.)