Manuel Monteiro de Castro

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Manuel Monteiro de Castro
Kardynał diakon
ilustracja
Herb duchownego Mane nobiscum Domine
Pozostań z nami, Panie
Kraj działania Portugalia
Watykan
Data i miejsce urodzenia 29 marca 1938
Santa Eufémia
Penitencjariusz Większy
Okres sprawowania 2012–2013
Sekretarz Kongregacji ds. Biskupów
Okres sprawowania 2009–2012
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 9 lipca 1961
Nominacja biskupia 16 lutego 1985
Sakra biskupia 13 marca 1985
Kreacja kardynalska 18 lutego 2012
Benedykt XVI
Kościół tytularny S. Domenico di Guzman
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 13 marca 1985
Konsekrator Agostino Casaroli
Współkonsekratorzy Eurico Dias Nogueira
Júlio Tavares Rebimbas

Manuel Monteiro de Castro (ur. 29 marca 1938 w Santa Eufémia) – portugalski duchowny rzymskokatolicki, kardynał, dyplomata watykański i urzędnik Kurii Rzymskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Monteiro de Castro przyjął święcenia kapłańskie w 1961, w archidiecezji Braga w swojej rodzinnej Portugalii. W 1985 został pronuncjuszem apostolskim w państwach z archipelagu Małych Antyli i otrzymał sakrę biskupią jako tytularny arcybiskup Beneventum. Głównym konsekratorem był kard. Agostino Casaroli, ówczesny watykański sekretarz stanu.

W 1990 został przeniesiony na stanowisko nuncjusza w Salwadorze. W 1998 został nuncjuszem w Republice Południowej Afryki, Namibii, Lesotho i Suazi. W 2000 objął nuncjaturę w Hiszpanii. Uważa się, że odegrał ważną rolę w załagodzeniu bardzo poważnych napięć, jakie wystąpiły w Hiszpanii na linii państwo - Kościół po dojściu do władzy ekipy premiera Zapatero, realizującego program głęboko niezgodny z nauczaniem katolickim. W 2004 jako pierwszy hierarcha katolicki tak wysokiej rangi wyraził opinię, iż związki homoseksualne powinny zostać w jakieś formie uznane przez Kościół, choć jednocześnie kategorycznie sprzeciwił się nazywaniu takich związków małżeństwami[1]. W latach 2007-2009, równolegle z obowiązkami nuncjusza, był stałym obserwatorem z ramienia Stolicy Apostolskiej przy Światowej Organizacji Turystyki.

3 lipca 2009 został sekretarzem Kongregacji ds. Biskupów, a 21 października tegoż roku - sekretarzem Kolegium Kardynalskiego. 5 stycznia 2012 papież Benedykt XVI mianował go Penitencjarzem Większym. Dzień później ogłoszona została jego kreacja kardynalska, której papież Benedykt XVI dokonał oficjalnie na konsystorzu w dniu 18 lutego 2012. 21 września 2013 papież Franciszek przyjął jego rezygnację, złożoną ze względu na osiągnięcie wieku emerytalnego.

Brał udział w konklawe 2013, które wybrało papieża Franciszka. 29 marca 2018, w dniu ukończenia 80 lat, utracił prawo wyboru papieża w konklawe.

Poza portugalskim mówi po włosku, hiszpańsku, angielsku, francusku i niemiecku.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Papal envoy breaks ranks on gay couples - World news. The Guardian. [dostęp 2010-03-11].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]