Manuel Pinho

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Manuel Pinho
Manuel Pinho.jpg
Manuel Pinho
Data i miejsce urodzenia 28 października 1954
Lizbona
Minister gospodarki i innowacji Portugalii
Okres od 2005
do 2009
Przynależność polityczna Partia Socjalistyczna
Następca Fernando Teixeira dos Santos

Manuel António Gomes de Almeida de Pinho (ur. 28 października 1954 w Lizbonie) – portugalski ekonomista i bankowiec, w latach 2005–2009 minister gospodarki i innowacji w rządzie José Sócratesa.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1976 ukończył studia ekonomiczne w Instituto Superior de Economia e Gestão Uniwersytetu Technicznego w Lizbonie, po czym pracował jako nauczyciel akademicki na Portugalskim Uniwersytecie Katolickim i na macierzystej uczelni w Lizbonie. Doktoryzował się w tej samej dziedzinie na Université Paris-Nanterre w 1983. Wykładał później gościnnie na Uniwersytecie Nowojorskim. Między 1984 a 1987 był zatrudniony w Międzynarodowym Funduszu Walutowym w Waszyngtonie. Po powrocie do kraju pracował w bankowości na stanowiskach menedżerskich (m.in. w portugalskim oddziale Crédit Lyonnais). Na początku lat 90. pełnił funkcję dyrektora generalnego w jednym z działów administracji rządowej[1]. Był przewodniczącym rady nadzorczej Caixa Geral de Depósitos i dyrektorem w Europejskim Banku Inwestycyjnym. Od 1994 wchodził w skład rady dyrektorów Banco Espírito Santo, zajmując również kierownicze stanowiska w innych spółkach grupy finansowej.

Po objęciu władzy w Partii Socjalistycznej przez José Sócratesa został głównym ekspertem ekonomicznym tego ugrupowania[1]. W marcu 2005 otrzymał nominację na urząd ministra gospodarki i postępu w XVII rządzie konstytucyjnym tworzonym przez PS; funkcję tę pełnił do lipca 2009. Wielokrotnie wzbudzał kontrowersje swoimi wypowiedziami; twierdził, że związki zawodowe hamują postęp w kraju[2], zachęcał również zagranicznych przedsiębiorców do inwestowania w Portugalii, wskazując na niskie koszty pracy[3]. W lipcu 2009, wkrótce przed dymisją, w trakcie debaty parlamentarnej wykonał uznany za obraźliwy gest pokazania rogów wobec swojego adwersarza z frakcji komunistycznej[4].

Po odejściu z rządu powrócił do Banco Espírito Santo[5]. W 2010 został wykładowcą w School of International and Public Affairs w ramach Uniwersytetu Columbia[6].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Manuel Pinho – Um financeiro de carreira a cuidar das empresas (port.). jornaldenegocios.pt, 14 marca 2005. [dostęp 2018-02-16].
  2. Manuel Pinho: sindicatos são „uma força de atraso no país” (port.). publico.clix.pt, 1 lutego 2007. [dostęp 2018-02-16].
  3. Francisco Assis: declarações de Manuel Pinho sobre baixos salários são „muito infelizes” (port.). publico.clix.pt, 2 lutego 2007. [dostęp 2018-02-16].
  4. Bernardino Soares explica incidente com Manuel Pinho (port.). jornaldenegocios.pt, 2 lipca 2009. [dostęp 2018-02-16].
  5. Manuel Pinho exige mais de dois milhões de euros ao BES (port.). observador.pt, 25 października 2014. [dostęp 2018-02-16].
  6. Manuel Pinho (ang.). columbia.edu. [dostęp 2018-02-16].
  7. Cidadãos Nacionais Agraciados com Ordens Estrangeiras (port.). presidencia.pt. [dostęp 2018-02-16].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]