Marcin Kącki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marcin Kącki
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 1976
Stargard
Zawód, zajęcie dziennikarz

Marcin Kącki (ur. 1976 w Stargardzie) – dziennikarzGazety Wyborczej”, autor reportaży prasowych a także trzech wydanych w formie książkowej. Dziennikarz śledczy, autor tekstów na tematy społeczne i historyczne. Karierę dziennikarską rozpoczął w 1997 w „Expressie Poznańskim”, w 1999 przeszedł do „Gazety Poznańskiej”. W „Gazecie Wyborczej” pracuje od 2003, przez pewien czas pracował w poznańskim oddziale na stanowisku redaktora i szefa działu śledczego[potrzebny przypis]. Obecnie jego teksty ukazują się na łamach „Dużego Formatu[1].

W 2007 ex aequo z Tomaszem Lisem otrzymał tytuł Dziennikarza Roku[2], a także nagrodę Grand Press w kategorii dziennikarstwo śledcze. W tym samym roku otrzymał również dwie nagrody Watergate przyznawane przez Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich oraz nagrodę studentów dziennikarstwa w konkursie MediaTory[1]. W 2016 nominowany do Nagrody Literackiej „Nike” za książkę Białystok. Biała siła, czarna pamięć[3].

W 1995 rozpoczął studia na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Studiów nie ukończył.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Opublikował wiele artykułów z zakresu dziennikarstwa śledczego. Tematami ważniejszych publikacji są:

  • ujawnienie molestowania chórzystów Poznańskiego Chóru Chłopięcego przez Wojciecha Kroloppa (2003)
  • możliwość zarażenia wychowanków przez Kroloppa, u którego stwierdzono HIV (2004)
  • zdominowanie rynku tablic rejestracyjnych w Polsce przez koncern 3M poprzez lobbing legislacyjny (2004)
  • zarzuty kobiet dotyczące molestowania seksualnego w Samoobronie w artykule "Praca za seks w Samoobronie" (2006).
  • molestowanie i znęcanie się przez trenera nad małoletnimi zawodniczkami siatkówki, ze wskazaniem, że niestabilne relacje rodzinne są podatnym gruntem dla pedofilii[4] (2008)
  • nieprawidłowości w zakresie leczenia, dydaktyki i refundacji w Centrum Stomatologii w Poznaniu[5] (2010)
  • mariaż finansowy kibiców z poznańskim klubem Lech Poznań (wspólnie z Piotrem Żytnickim, 2010).
  • proces lobbingowy konsorcjów w zakresie zmian przepisów dotyczących ochrony zwierząt[6] (wspólnie z Adamem Wajrakiem, 2011)

Sięga również po prowokację dziennikarską, nierzadko wzbudzając kontrowersje w samym środowisku mediów.

  • w 2007 udokumentował proceder kupowania podpisów poparcia w wyborach parlamentarnych instalując kamerę u współpracowników posłanki Renaty Beger, która po publikacji materiału została skazana prawomocnym wyrokiem.
  • W 2010 z grupą współpracowników „Gazety Wyborczej” stworzył, na niespotykaną w prowokacji dziennikarskiej skalę, uczelnię wyższą o nazwie Akademia Komunikacji Społecznej[7]. Fasadą uczelni była strona internetowa, ogłoszenia prasowe o naborze studentów i kadry naukowej oraz centrum telefoniczne utworzone w redakcji „Gazety Wyborczej”, w której grupa dziennikarzy markowała pracę dziekanatu, rektoratu i działu marketingu. Artykuł okazał się krytyką systemu edukacji ale i mediów, pokazując , że na rynku uczelni wyższych przyjmie się nawet nierealna i niezgodna z przepisami oferta dydaktyczna. Grupa Kąckiego oferowała dyplom magistra po 2-letnim cyklu nauczania. Zgłosiło się ponad pół tysiąca chętnych. Dziennikarze namówili również pracowników naukowych do podjęcia pracy w 2-letnim cyklu wykładowym. Fikcyjną ofertą reklamową uczelni zainteresowały się nieświadome prowokacji dziennikarskiej media, by zaoferować swoje łamy i czas antenowy, reklamując odpłatnie usługi fikcyjnej Akademii. Publikacja wywołała spór między Jackiem Żakowskim, publicystą „Polityki”, a Kąckim. Żakowski zarzucił sięganie po metody policyjne, by wykreować w prowokacji nierzeczywisty świat[8].

Publikuje reportaże o tematyce społecznej i historycznej w „Dużym Formacie”, Magazynie Świątecznym, Wysokich Obcasach. W 2010 reportaż Plaża za Szafą[9], opisujący życie złodzieja zafascynowanego impresjonizmem i odkrywający kulisy kradzieży obrazu "Plaża w Pourville", C. Moneta, nominowany był do nagrody Grand Press.

W 2013 w Wydawnictwie Czarne opublikował Lepperiadę, książkę będącą dokumentalnym zapisem historii życia i upadku Andrzeja Leppera, przywódcy Samoobrony[10]. W wydawnictwie Agora wydał książkę Maestro. Historia milczenia, reporterską historię pedofilskiego skandalu w chórze Polskie Słowiki.

W 2017 ukazała się Plaża za szafą. Polska kryminalna, zbiór jego reportaży lat 2008-2015, które publikował w „Dużym Formacie”. W tym samym roku wydał także, nakładem wydawnictwa Znak Literanova, swoją pierwszą powieść Fak maj lajf – powieść o celebrytach, politykach i pracy tabloidów, którą zainspirowała afera związana z Krzysztofem Piesiewiczem[11].

Nagrody i nominacje[edytuj | edytuj kod]

  • nagroda główna Virtuti Civili Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich w Poznaniu (2004)
  • nagroda główna Virtuti Civili Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich w Poznaniu (2005)
  • Dziennikarz Roku w rankingu miesięcznika Press, wspólnie z Tomaszem Lisem, nagroda Watergate Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, nagroda Grand Press w kategorii dziennikarstwo śledcze, nagroda MediaTory, w kategorii Detonator (2007)
  • nagroda Watergate Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich (2010)

W latach 2007, 2010, 2011 – siedmiokrotnie nominowany do nagrody Grand Press w kategorii: news, reportaż, dziennikarstwo śledcze. W 2016 nominowany do Nagrody Literackiej „Nike”.

Współpracuje z Wyższą Szkołą Nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa w Poznaniu oraz Wydziałem Nauk Politycznych i Dziennikarstwa Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, prowadząc warsztaty dziennikarskie.

Publikacje książkowe[edytuj | edytuj kod]

  • Lepperiada, Wołowiec: Wydawnictwo Czarne, 2013.
  • Maestro. Historia milczenia, Warszawa: Wydawnictwo Agora, 2013.
  • Białystok. Biała siła, czarna pamięć, Wołowiec: Wydawnictwo Czarne, 2015.
  • Plaża za szafą. Polska kryminalna, Warszawa: Wydawnictwo Agora, 2017.
  • Fak maj lajf, Kraków: Znak Literanova, 2017.
  • Poznań. Miasto grzechu, Wołowiec: Wydawnictwo Czarne, 2017.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Marcin Kącki - Wydawnictwo Czarne, czarne.com.pl [dostęp 2017-03-02] (pol.).
  2. "Marcin Kącki i Tomasz Lis Dziennikarzami Roku 2007". Gazeta Wyborcza, 19 grudnia 2007. [dostęp 19 grudnia 2007].
  3. Nominacje do Nagrody Literackiej Nike 2016, wyborcza.pl [dostęp 2016-05-19].
  4. Marcin Kącki: Szczelina. wysokieobcasy.pl, 25.05.2008. [dostęp 2014-11-25].
  5. Marcin Kącki: Uciekajcie stąd. wyborcza.pl, 01.05.2010. [dostęp 2014-11-25].
  6. Marcin Kącki, Adam Wajrak: Miliard w norkach. Wyborcza.pl, 31.10.2011. [dostęp 2014-11-25].
  7. Marcin Kącki, M. Kopiński, E. Mikulec, J. Leśniewska, N. Mazur, A. Przybylska: Szybkimagister.pl czyli Akademia Wielka Lipa. Wyborcza.pl, 23.10.2009. [dostęp 2017-06-23].
  8. Marcin Kącki odpowiada Jackowi Żakowskiemu
  9. Marcin Kącki: Plaża za szafą. wyborcza.pl, 05.02.2010. [dostęp 2014-11-25].
  10. Lepperiada. Wydawnictwo Czarne. [dostęp 2014-11-25].
  11. Piotr Bratkowski: „Fak maj lajf” Kłamstwo całą dobę. newsweek.pl, 11.03.2017. [dostęp 2017-03-21].