Marcin Kącki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Marcin Kącki
ilustracja
Data i miejsce urodzenia

1976
Stargard

Zawód, zajęcie

dziennikarz, dramaturg

Marcin Kącki (ur. 1976 w Stargardzie) – polski reporter, redaktor „Gazety Wyborczej” – magazynów Duży Format i Wolnej Soboty[1], dramaturg[2][3][4].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodzi ze Stargardu. Jego matka była ekspedientką, a ojciec maszynistą, jednakże później pracował w niemieckiej hucie[5]. Marcin Kącki rozpoczął w 1995 studia na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Studiów nie ukończył[5].

Publikuje reportaże o tematyce społecznej i historycznej w „Dużym Formacie”, Magazynie Świątecznym, Wysokich Obcasach, w Wolnej Sobocie[6]. Opublikował wiele artykułów z zakresu dziennikarstwa śledczego, reportaży społecznych, wywiadów. Tematami najgłośniejszych publikacji było ujawnienie molestowania chórzystów Poznańskiego Chóru Chłopięcego przez Wojciecha Kroloppa (2003) czy zarzuty kobiet dotyczące molestowania seksualnego w Samoobronie w artykule Praca za seks w Samoobronie (2006).

Współpracuje z Wyższą Szkołą Nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa w Poznaniu prowadząc warsztaty dziennikarskie.

W latach 2007, 2010, 2011 – siedmiokrotnie nominowany do nagrody Grand Press w kategorii: news, reportaż, dziennikarstwo śledcze. W 2007 otrzymał tytuł Dziennikarza Roku[7], a także nagrodę Grand Press w kategorii dziennikarstwo śledcze. W tym samym roku otrzymał również dwie nagrody Watergate przyznawane przez Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich oraz nagrodę studentów dziennikarstwa w konkursie MediaTory[8]. W 2016 nominowany do Nagrody Literackiej „Nike” za książkę Białystok. Biała siła, czarna pamięć[9].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Ma trzy córki[5]. W 2017 próbował popełnić samobójstwo w Wiśle[5].

Kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

5 stycznia 2024 r. „Gazeta Wyborcza” opublikowała autobiograficzny artykuł Kąckiego pt. Moje dziennikarstwo – alkohol, nieudane terapie, kobiety źle kochane, zaniedbane córki i strach przed świtem, w którym reporter pisał m.in. o swojej karierze, epizodach depresyjnych, problemach z alkoholem i o kobietach, które skrzywdził[10][5][11]. Następnego dnia, dziennikarka Karolina Rogaska opublikowała na Facebooku wpis, w którym ujawniła, że jest jedną z kobiet, o których napisał Kącki. Rogaska w poście oskarżyła go o usprawiedliwianie swojego zachowania i wspomniała, że Kącki natrętnie składał jej propozycje seksualne oraz że masturbował się przy niej, pomimo jej przerażenia[10]. Tego samego dnia Instytut Reportażu oświadczył, że Rogaska informowała ich o przemocy ze strony Kąckiego kilka tygodni wcześniej, wskutek czego Kącki został odsunięty od pracy ze studentkami w prowadzonej przez Instytut Polskiej Szkole Reportażu[12]. Wieczorem 6 stycznia Roman Imielski, zastępca redaktora naczelnego „Wyborczej” napisał, że sprawę traktują „bardzo poważnie” i wyjaśnią ją na łamach gazety[13]. 7 stycznia Kącki został zawieszony i odsunięty od pracy z autorkami i autorami przez „Gazetę Wyborczą”[14].

Dramaty teatralne[edytuj | edytuj kod]

  • Nóż rodowy - realistyczny dramat o konflikcie pokoleń zrealizowany w "Teatrotece", w Wytwórni Filmów Dokumentalnych i Fabularnych w Warszawie (2023)[15]
  • Czy pingwiny mają kolana, to komediodramat o neurozach społecznych, w których lekarstwem ma być psychoterapia, a dylematy społeczeństw sytych kręcą się wokół pigułki szczęścia. Spektakl wystawiany w Teatrze Dramatycznym w Wałbrzychu (2023)[2]
  • W dramacie Jędrek, czyli urządzimy Wam dożynki, w Bałtyckim Teatrze Dramatycznym (2022), inspirowanym historią Andrzeja Leppera, pokazał pułapki demokracji: mechanizmy manipulacji i partyjnych koterii[16].
  • Komedia Koniec świata będzie śmieszny, z 2021 r., wystawiana w Teatrze Powszechnym w Radomiu, to satyra społeczna odnosząca się do mariażu sztucznej inteligencji i ludzkiego egotyzmu w perspektywie końca świata[4].
  • Dramat Krzycz. Byle ciszej[17], z 2020 r., wystawiany w Teatrze Nowym w Poznaniu, to studium koniunkturalizmu w świecie literackim okresu stalinizmu. Za tę sztukę Kącki został wyróżniony w finale Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej[18]
  • W sztuce Wróg się rodzi[19] z 2019 r. wystawianej przez Teatr im. W. Horzycy w Toruniu, Kącki przedstawił historię i postać fenomenu Tadeusza Rydzyka.

Publikacje książkowe[edytuj | edytuj kod]

  • Lepperiada, Wołowiec: Wydawnictwo Czarne, 2013. To książka będącą dokumentalnym zapisem historii życia i upadku Andrzeja Leppera, przywódcy Samoobrony[20].
  • Maestro. Historia milczenia, Warszawa: Wydawnictwo Agora, 2013. Reporterska historia pedofilskiego skandalu w chórze Polskie Słowiki.
  • Białystok. Biała siła, czarna pamięć, Wołowiec: Wydawnictwo Czarne, 2015. Autor przygląda się krwawiącej hostii z Sokółki, czyta tablice pamiątkowe i akta prokuratorskie. Z tego wielogłosu wyłania się złożona historia „miasta bez pamięci”[21].
  • Plaża za szafą. Polska kryminalna, Warszawa: Wydawnictwo Agora, 2017. Zbiór reportaży lat 2008–2015, które Kącki publikował w „Dużym Formacie”.
  • Fak maj lajf, Kraków: Znak Literanova, 2017. Powieść o celebrytach, politykach i pracy tabloidów, którą zainspirowała afera związana z Krzysztofem Piesiewiczem[22].
  • Poznań. Miasto grzechu, Wołowiec: Wydawnictwo Czarne, 2017 – czyli historia mieszczaństwa stolicy wielkopolski.
  • Oświęcim. Czarna Zima, Kraków: Znak Literanova, 2020.
  • Chłopcy. Idą po Polskę, Kraków: Znak Literanova, 2023. Reportaż o środowisku zwolenników Janusza Korwin-Mikkego i Konfederacji[23].

Nagrody i nominacje[edytuj | edytuj kod]

  • Nagroda literacka Nike, nominacja za książkę „Białystok. Biała siła, czarna pamięć” (2015)[1]
  • Nagroda im. Ryszarda Kapuścińskiego, nominacja za książkę „Poznań. Miasto grzechu” (2017)[1]
  • Literacka Nagrody Europy Środkowej Angelus, nominacja za książkę „Oświęcim. Czarna zima” (2020)[1]
  • nagroda główna Virtuti Civili Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich w Poznaniu (2004)
  • nagroda główna Virtuti Civili Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich w Poznaniu (2005)
  • Dziennikarz Roku w rankingu miesięcznika Press, wspólnie z Tomaszem Lisem, nagroda Watergate Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, nagroda Grand Press w kategorii dziennikarstwo śledcze, nagroda MediaTory, w kategorii Detonator (2007)
  • nagroda Watergate Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich (2010)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Marcin Kącki – Wydawnictwo Czarne, czarne.com.pl [dostęp 2022-01-14].
  2. a b Teatr w Wałbrzychu, Teatr w Wałbrzychu [dostęp 2023-10-27] (pol.).
  3. Wróg się rodzi, Teatr im. Wilama Horzycy – teatr.torun.pl [dostęp 2022-01-14] (pol.).
  4. a b Koniec świata będzie śmieszny, Teatr Powszechny [dostęp 2022-01-14] (pol.).
  5. a b c d e Marcin Kącki, Moje dziennikarstwo - alkohol, nieudane terapie, kobiety źle kochane, zaniedbane córki i strach przed świtem, wyborcza.pl, 5 stycznia 2024 [dostęp 2024-01-06] (pol.).
  6. Wyborcza.pl, wyborcza.pl [dostęp 2022-01-14].
  7. Marcin Kącki i Tomasz Lis Dziennikarzami Roku 2007. Gazeta Wyborcza, 19 grudnia 2007. [dostęp 2007-12-19].
  8. Marcin Kącki – Wydawnictwo Czarne, czarne.com.pl [dostęp 2017-03-02] (pol.).
  9. Nominacje do Nagrody Literackiej Nike 2016, wyborcza.pl [dostęp 2016-05-19].
  10. a b Ewa Raczyńska, "Dlaczego nie napisałeś wprost, co zrobiłeś mi i innym dziewczynom?". Komentarze po tekście Marcina Kąckiego, Onet Kobieta, 6 stycznia 2024 [dostęp 2024-01-06] (pol.).
  11. Magdalena Bojanowska, „Gazeta Wyborcza” wydała oświadczenie po tekście Kąckiego. Wicenaczelna: Po prostu się popłakałam, gazeta.pl, 6 stycznia 2024 [dostęp 2024-01-07] (pol.).
  12. Magdalena Bojanowska, Instytut Reportażu reaguje na tekst Kąckiego. "Odsunęliśmy go od pracy ze studentkami", gazetapl, 6 stycznia 2024 [dostęp 2024-01-06] (pol.).
  13. Roman Imielski, Oświadczenie redakcji „Gazety Wyborczej” po tekście Marcina Kąckiego, wyborcza.pl, 6 stycznia 2024 [dostęp 2024-01-06] (pol.).
  14. Wyborcza.pl, wyborcza.pl [dostęp 2024-01-07].
  15. Nóż rodowy, FilmPolski [dostęp 2023-11-28] (pol.).
  16. https://koszalin.wyborcza.pl/koszalin/7,179397,28624466,jedrek-urzadza-dozynki-w-koszalinie-przedstawienie-o-chorej.html.
  17. Instytut Teatralny, Portret artysty z czasów nieprawości | e-teatr.pl, Teatr w Polsce – polski wortal teatralny [dostęp 2022-01-14] (pol.).
  18. Instytut Teatralny, Warszawa. Najlepsze polskie sztuki współczesne: 12 spektakli w finale konkursu | e-teatr.pl, Teatr w Polsce – polski wortal teatralny [dostęp 2022-01-14] (pol.).
  19. n, Recenzja spektaklu „Wróg się rodzi” w Teatrze Horzycy Toruń – Kulturalny, Kulturalny Cham, 17 grudnia 2019 [dostęp 2022-01-14] (pol.).
  20. Lepperiada. Wydawnictwo Czarne. [dostęp 2014-11-25].
  21. https://czarne.com.pl/katalog/ksiazki/bialystok.
  22. Piotr Bratkowski, „Fak maj lajf” Kłamstwo całą dobę, newsweek.pl, 11 marca 2017 [dostęp 2017-03-21].
  23. Nowy reportaż Marcina Kąckiego "Chłopcy. Idą po Polskę", Rynek książki [dostęp 2023-08-16] (pol.).