Marcin Libicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marcin Libicki
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 2 lutego 1939
Poznań
Poseł do PE VI kadencji
Okres od 20 lipca 2004
do 13 lipca 2009
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Odznaczenia
Kawaler/Dama Łaski i Dewocji

Marcin Wojciech Libicki (ur. 2 lutego 1939 w Poznaniu) – polski polityk, historyk sztuki, poseł na Sejm I, III i IV kadencji, od 2004 do 2009 poseł do Parlamentu Europejskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia w Instytucie Historii Sztuki UAM w Poznaniu. W latach 1961–1966 był pracownikiem naukowym UAM. Na początku lat 80. zakładał „Solidarność” Rolników Indywidualnych w województwie poznańskim.

Po 1989 działał w ZChN (do 2001), następnie w Przymierzu Prawicy (do 2002) oraz w PiS. Trzykrotnie był wybierany na posła na Sejm, w 1991 z listy Wyborczej Akcji Katolickiej, w 1997 z listy AWS i w 2001 z ramienia PiS w okręgu poznańskim. Reprezentował polski Sejm w Zgromadzeniu Parlamentarnym Rady Europy[1]. W 2004 uzyskał mandat posła do Parlamentu Europejskiego w województwie wielkopolskim. W Europarlamencie VI kadencji pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Petycji[2], przygotował przyjęty przez tę komisję dokument roboczy negatywnie oceniający działalność niemieckich urzędów typu jugendamt[3]. W 2008 Parlament Europejski przyjął raport jego autorstwa krytycznie oceniający budowę gazociągu Nord Stream[4].

Według IPN figuruje w dokumentach Służby Bezpieczeństwa jako kontakt operacyjny Departamentu I MSW (wywiadu PRL). Marcin Libicki zaprzeczył współpracy z SB, ponadto trzykrotnie składał oświadczenia lustracyjne, które nie zostały zakwestionowane. Wystąpił o tzw. autolustrację, Sąd Okręgowy w Poznaniu uznał jego oświadczenie lustracyjne za prawdziwe[5].

9 kwietnia 2009 opuścił Prawo i Sprawiedliwość na znak protestu wobec decyzji komitetu politycznego tej partii o skreśleniu go z wielkopolskiej listy PiS w kolejnych wyborach do Parlamentu Europejskiego[6] (formalnie przestał być członkiem partii 14 lipca 2010[7]). Nie ubiegał się ostatecznie o ponowny wybór do PE. 9 stycznia 2010 przystąpił do nowo powstałego ugrupowania Polska Plus, którego został wiceprezesem.

W wyborach prezydenckich w 2010 wbrew stanowisku swojej partii poparł kandydaturę Marka Jurka i wszedł w skład jego społecznego komitetu poparcia[8]. Wraz z samorozwiązaniem Polski Plus (24 września 2010) wystąpił z tej partii, nie przystępując do PiS. Popierał później tworzące się ugrupowanie Polska Jest Najważniejsza i uczestniczył w jego konwencjach.

Jest kawalerem Zakonu Kawalerów Maltańskich, członkiem honorowym Klubu Zachowawczo-Monarchistycznego oraz członkiem rady nadzorczej Stowarzyszenia Pracowników, Współpracowników i Przyjaciół Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa Imienia Jana Nowaka-Jeziorańskiego.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Wnuk Stanisława Libickiego – prezesa Towarzystwa Kredytowego w Warszawie, działacza narodowego, zesłańca z 1905, komandora orderu Polonia Restituta. Syn Janusza Libickiego – prawnika, zastępcy profesora Uniwersytetu Poznańskiego, zamordowanego w Katyniu. Brat[9] Jacka Libickiego, geologa i inżyniera[10]. Ojciec Jana Filipa i Piotra[11]. Pochodzi z rodziny szlacheckiej, pieczętującej się herbem Jelita. Mieszka w Radzewicach.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Marcin Libicki, Piotr Libicki: Dwory i pałace wiejskie w Wielkopolsce. Poznań: Rebis, 2008, s. 600. ISBN 978-83-7301-243-1.
  • Marcin Libicki: Poznań. Przewodnik. Poznań: Gazeta Handlowa, 1997, s. 327. ISBN 83-902028-4-0.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Profil na stronie Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy (ang.). [dostęp 12 października 2018].
  2. Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 12 października 2018].
  3. WORKING DOCUMENT on the alleged discriminatory and arbitrary measures taken by youth welfare authorities in certain Member States, in particular the Jugendamt in Germany (ang.). europarl.europa.eu, 28 stycznia 2009. [dostęp 14 października 2018].
  4. Dominika Pszczółkowska: Europarlament blokuje Nord Stream. wyborcza.pl, 8 lipca 2008. [dostęp 14 października 2018].
  5. Sąd: Marcin Libicki złożył prawdziwe oświadczenie lustracyjne. money.pl, 22 lutego 2010. [dostęp 27 lutego 2012].
  6. Posłowie wychodzą z PiS. tvn24.pl, 9 kwietnia 2009. [dostęp 16 czerwca 2010].
  7. Polityka – „Rodzina” Libickich wyszła z PiS w... minioną środę. naszemiasto.pl, 20 lipca 2010. [dostęp 29 lipca 2010].
  8. W Warszawie został zaprezentowany Społeczny Komitet Poparcia Marka Jurka. marekjurek.pl, 16 czerwca 2010. [dostęp 16 czerwca 2010].
  9. Jacek Libicki. sejm-wielki.pl. [dostęp 2014-08-12].
  10. Libicki Jacek. marcinek.net. [dostęp 2014-08-12].
  11. Piotr Libicki plastykiem miejskim. gloswielkopolski.pl, 5 listopada 2013. [dostęp 3 stycznia 2014].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]