Marcin Załuski (1700–1768)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marcin Załuski
Ilustracja
Marcin Załuski
Herb duchownego
Data i miejsce urodzenia

1700
Jedlanka

Data i miejsce śmierci

11 lipca 1768
Warszawa

Wyznanie

katolicyzm

Kościół

rzymskokatolicki

Inkardynacja

jezuici

Nominacja biskupia

7 maja 1732

Sakra biskupia

7 września 1732

Sukcesja apostolska
Data konsekracji

7 września 1732

Miejscowość

Warszawa[1]

Konsekrator

Camillo Paolucci

Współkonsekratorzy

Andrzej Stanisław Załuski
Jan Aleksander Lipski

Marcin Załuski herbu Junosza (ur. 15 listopada lub 30 kwietnia 1700 w Jedlance, zmarł 11 lipca 1768 w Warszawie) – polski duchowny katolicki, biskup sufragan płocki w 1732 roku, dziekan katedralny płocki, sekretarz wielki koronny w latach 1732-1752[2], opat komendatoryjny sulejowski w 1760 roku[3], kantor krakowskiej kapituły katedralnej w latach 1747-1763, kanonik krakowskiej kapituły katedralnej prebendy Rosiewska od 1692 roku[4], jezuita.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Aleksandra Józefa Załuskiego i Teresy z Podkańskich. Brat Andrzeja Stanisława Załuskiego i Józefa Andrzeja Załuskiego. Początki edukacji zdobywał w kolegiach jezuickich w Kaliszu i Braniewie. W 1714 został scholastykiem płockim dzięki pomocy swojego stryja Ludwika Bartłomieja Załuskiego. W 1715 wstąpił do zakonu Jezuitów, pierwsze śluby złożył w 1717 Kształcił się w Słucku (1717-1718), na Akademii Wileńskiej (1718-1721) w Rzymie (1722-1723), gdzie studiował teologię oraz we Florencji, gdzie zdobył wykształcenie prawnicze. W 1723 opuścił zakon jezuitów, zapewne pod wpływem rodziny, która wolała, aby otrzymał wyższe godności kościelne. Od 1725 był dziekanem kapituły płockiej. 7 maja 1732 prekonizowany na biskupa pomocniczego płockiego dzięki wsparciu swojego brata Andrzeja Stanisława Załuskiego będącego ówcześnie ordynariuszem płockim. Był także opatem komendatoryjnym sulejowskim i sekretarzem koronnym. Był członkiem konfederacji generalnej zawiązanej 27 kwietnia 1733 roku na sejmie konwokacyjnym[5]. Podczas bezkrólewia w 1733 opowiedział się za kandydaturą Stanisława Leszczyńskiego, u którego boku przebywał do 1736 w Królewcu. W 1765 zrzekł się godności kościelnych i powrócił do zakonu jezuitów. Rezydował w Kobyłce, w domu misyjnym koło ufundowanego przez siebie wspaniałego kościoła, tam też został pochowany. Kryptę z jego grobem odnaleziono przypadkiem w 2006 roku.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Krzysztof R. Prokop, Wiadomości do biografii biskupów oraz opatów i ksień z ziem Rzeczypospolitej Obojga Narodów z osiemnastowiecznej prasy warszawskiej doby saskiej i stanisławowskiej (1729-1795), w: Archiwa, Biblioteki I Muzea Kościelne, t. 86, 2006, s. 328.
  2. Urzędnicy centralni i nadworni Polski XIV-XVIII wieku. Spisy". Oprac. Krzysztof Chłapowski, Stefan Ciara, Łukasz Kądziela, Tomasz Nowakowski, Edward Opaliński, Grażyna Rutkowska, Teresa Zielińska. Kórnik 1992, s. 216.
  3. Kolęda warszawska na rok 1760, Warszawa 1760, [b.n.s].
  4. Jan Szczepaniak, Spis prałatów i kanoników kapituły katedralnej oraz kapituł kolegiackich diecezji krakowskiej (XVIII wiek), Kraków 2008, s. 14, 23.
  5. Konfederacya generalna omnium ordinum Regni et Magni Ducatus Lithuaniae na konwokacyi generalney Warszawskiej uchwalona [...] 27 (słow. [...] kwietnia [...] 1733, s. 59.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]