Marco Lucchinelli

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Marco Lucchinelli (ur. 26 czerwca 1954 roku w Bolano) – włoski motocyklista i kierowca wyścigowy. Były motocyklowy mistrz świata w kategorii 500 cm³.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

350 cm³[edytuj | edytuj kod]

W MMŚ Włoch zadebiutował w roku 1975, w średniej kategorii 350 cm³. Dosiadając motocykl Yamahy, wystartował w GP Narodów, w którym zajął siódmą lokatę. Zdobyte punkty sklasyfikowały go na 32. miejscu.

Po raz drugi w tej klasie pojawił się trzy lata później. Tym razem zmagania na Monzie ukończył na szóstej pozycji, a w klasyfikacji generalnej uplasował się na 18. lokacie.

500 cm³[edytuj | edytuj kod]

W najwyższej kategorii 500 cm³ Marco zadebiutował w sezonie 1976. Mając do dyspozycji motocykl Suzuki, już w pierwszym podejściu (o GP Francji) znalazł się na podium, zajmując trzecią pozycję. Uzyskał również najszybsze okrążeni wyścigu. Włoch wystartował jeszcze w trzech rundach, podczas których jeszcze dwukrotnie uplasował się w pierwszej trójce, podczas GP Australii oraz GP Niemiec. Uzyskane punkty usytuowały go na wysokim 4. miejscu.

W kolejnym sezonie Lucchinelli ponownie wziął udział w czterech eliminacjach. Wyniki na maszynie Yamahy okazały się jednak wyraźnie słabsze. Włoch w jednym wyścigu zameldował się na podium, zajmując drugą pozycję w GP Finlandii. W klasyfikacji generalnej znalazł się na 11. lokacie.

W roku 1977 Marco powrócił do jazdy na Suzuki. Wystartował w pięciu wyścigach, jednakże rezultaty nie uległy znacznej poprawie. Jedyne podium odnotował podczas GP Narodów, gdzie był trzeci. Niewiele większy dorobek punktowy w stosunku do poprzedniego sezonu uplasował go na 9. pozycji.

Sezon 1978 był pierwszym dla Lucchinelliego w pełnym wymiarze (nie wziął udziału jedynie w inauguracyjnym wyścigu w Wenezueli). Nie był to jednak udany rok dla Włocha, który ukończył zaledwie pięć z dziesięciu eliminacji. Najlepszą pozycję uzyskał podczas GP Szwecji, gdzie zajął siódmą lokatę. Zebrane punkty sklasyfikowały Marco na odległym 18. miejscu.

W kolejnym roku Włoch wystartował we wszystkich wyścigach. W inauguracyjnym starcie o GP Narodów, Marco sięgnął po pole position (nie dojechał jednak do mety). Po raz drugi z pierwszej pozycji startował w GP Francji. W wyścigu musiał jednak uznać wyższość Amerykanów - Kenny Robertsa oraz Randy Mamoli. Pierwsze upragnione zwycięstwo odniósł w ostatniej rundzie sezonu o GP Niemiec. Na podium stawał we wszystkich ukończonych eliminacjach, a w klasyfikacji generalnej uplasował się na 3. pozycji, za wyżej wspomnianymi Kalifornijczykami.

W sezonie 1981 Marco zdominował rywalizację, zostając po raz pierwszy w karierze mistrzem świata. W ciągu jedenastu wyścigów, Włoch pięciokrotnie stanął na najwyższym stopniu podium, natomiast w ośmiu rundach sięgnął po pole position. Był to także ostatni rok współpracy z ekipą Suzuki.

W roku 1982 Lucchinelli przesiadł się na motocykl Hondy. Jego wyniki uległy wyraźniemu pogorszeniu i w efekcie nie był w stanie skutecznie bronić tytułu mistrzowskiego. W trakcie dziewięciu startów, Marco ani razu nie stanął na podium, najwyżej plasując się na piątym miejscu. Zdobyte punkty usadowiły go dopiero na 8. lokacie.

Rok 1984 był ostatnim dla Włocha w pełnym wymiarze, a także ostatnim, w którym zdobył punkty. Marco regularnie mieścił się w czołowej dziesiątce, dwukrotnie przy tym plasując się w czołowej trójce (w GP Francji oraz Niemiec). Sezon zakończył na 7. pozycji.

W ciągu kolejnych trzech lat Lucchinelli wziął udział w dziesięciu eliminacjach, dosiadając motocykl Cagiva. Wyjątkowa awaryjność maszyny nie pozwoliła mu jednak ukończyć żadnego z wyścigów. Ostatnim Grand Prix w karierze Marco była runda na włoskim torze Monza.

WSBK[edytuj | edytuj kod]

W 1987 roku, na motocyklu Ducati 851, Marco zwyciężył w wyścigu "Battle of the Twins race" na torze Daytona.

W sezonie 1988 Lucchinelli wystartował w dwóch rundach nowo powstałego cyklu World Superbike. Dosiadając maszynę Ducati, dwukrotnie zwyciężył, na brytyjskim torze Donington Park oraz austriackim obiekcie Österreichring. W klasyfikacji generalnej uplasował się na 5. miejscu. W 1999 roku wziął udział w jednej rundzie Pucharu Europy Superstock 1000. Był to ostatni wyścig, w którym wystąpił.

9 grudnia 1991 roku został aresztowany za posiadanie narkotyków. Kiedy wyszedł z więzienia, postanowił walczyć przeciwko narkomanii. Po zakończeniu kariery motocyklowej, Marco pracował jako komentator sportowy w Eurosporcie.

Kariera samochodowa[edytuj | edytuj kod]

Włoch zaliczył epizodyczny występ w Międzynarodowej Formule 3000, na torze Imola. W zespole Lola Motorsport rywalizację ukończył wówczas na 21. i 11. miejscu.

Statystyki liczbowe[edytuj | edytuj kod]

System punktowy od 1969 do 1987:

Pozycja 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10
Punkty 15 12 10 8 6 5 4 3 2 1
Rok Klasa Zespół 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Punkty Pozycja Zwycięstwa
1975 350 cm³ Yamaha FRA
-
ESP
-
AUT
-
GER
-
NAT
7
IOM
-
NED
-
FIN
-
CZE
-
YUG
-
4 32 0
1976 500 cm³ Suzuki FRA
3
AUT
2
NAT
-
IOM
-
NED
-
BEL
-
SWE
-
FIN
5
CZE
-
GER
2
40 4 0
1977 500 cm³ Yamaha VEN
7
AUT
-
GER
7
NAT
-
FRA
-
NED
6
BEL
-
SWE
-
FIN
2
CZE
-
GBR
-
25 11 0
1978 350 cm³ Yamaha VEN
-
AUT
-
FRA
-
NAT
6
NED
-
SWE
-
FIN
-
GBR
-
GER
-
CZE
-
YUG
-
5 18 0
500 cm³ Suzuki VEN
-
ESP
-
AUT
4
FRA
-
NAT
3
NED
-
BEL
7
SWE
-
FIN
-
GBR
4
GER
NS
30 9 0
1979 500 cm³ Suzuki VEN
-
AUT
9
GER
NS
NAT
NS
ESP
10
YUG
NS
NED
NC
BEL
NW
SWE
7
FIN
9
GBR
9
FRA
NS
11 18 0
1980 500 cm³ Suzuki NAT
NS
ESP
2
FRA
3
NED
NC
BEL
2
FIN
NS
GBR
3
GER
1
59 3 1
1981 500 cm³ Suzuki AUT
NS
GER
3
NAT
5
FRA
1
YUG
2
NED
1
BEL
1
RSM
1
GBR
19
FIN
1
SWE
9
105 1 5
1982 500 cm³ Honda ARG
5
AUT
NS
FRA
-
ESP
5
NAT
5
NED
-
BEL
6
YUG
8
GBR
-
SWE
5
RSM
6
GER
5
43 8 0
1983 500 cm³ Honda RSA
9
FRA
2
NAT
10
GER
3
ESP
NS
AUT
7
YUG
9
NED
NC
BEL
7
GBR
NS
SWE
6
RSM
4
48 7 0
1984 500 cm³ Cagiva RSA
NS
NAT
NS
ESP
NS
AUT
NS
GER
-
FRA
-
YUG
-
NED
NS
BEL
-
GBR
-
SWE
-
RSM
-
0 - 0
1985 500 cm³ Cagiva RSA
-
ESP
-
GER
-
NAT
-
AUT
-
YUG
NS
NED
NS
BEL
NS
FRA
-
GBR
-
SWE
-
RSM
NS
0 - 0
1986 500 cm³ Cagiva ESP
-
NAT
NS
GER
-
AUT
-
YUG
-
NED
-
BEL
-
FRA
-
GBR
-
SWE
-
RSM
-
0 - 0

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]