Marco van Ginkel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marco van Ginkel
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Wulfert Cornelius van Ginkel
Data i miejsce urodzenia 1 grudnia 1992
Amersfoort, Holandia
Wzrost 186 cm
Pozycja pomocnik
Informacje klubowe
Klub Chelsea F.C.
Kariera juniorska
Lata Klub
1999–2010 SBV Vitesse
Kariera seniorska[a]
Lata Klub Wyst. Gole
2010–2013 SBV Vitesse 92 (18)
2013– Chelsea F.C. 2 (0)
2014–2015 A.C. Milan (wyp.) 17 (1)
2015–2016 Stoke City (wyp.) 17 (0)
2016–2018 PSV Eindhoven (wyp.) 56 (29)
W sumie: 184 (48)
Kariera reprezentacyjna[b]
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
2006–2007  Holandia U-15 5 (0)
2010–2011  Holandia U-19 4 (0)
2011–2014  Holandia U-21 23 (4)
2012–  Holandia 8 (0)
W sumie: 40 (4)
  1. Aktualne na: 25 października 2018.
  2. Aktualne na: 25 października 2018.

Marco van Ginkel (ur. 1 grudnia 1992 w Amersfoort) – holenderski piłkarz występujący na pozycji pomocnika w angielskim klubie Chelsea F.C..

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Swoją karierę piłkarską van Ginkel rozpoczął w klubie SBV Vitesse. W 2010 roku został włączony do kadry pierwszego zespołu. 9 kwietnia 2010 roku zadebiutował w Eredivisie w przegranym 1:4 wyjazdowym meczu z RKC Waalwijk. W sezonie 2010/2011 stał się podstawowym zawodnikiem Vitesse. 14 sierpnia 2010 w przegranym 2:4 wyjazdowym spotkaniu z Ajaksem Amsterdam strzelił swojego pierwszego gola w Eredivisie.

4 lipca Chelsea poinformowała, że doszła do porozumienia z SBV Vitesse do podpisania umowy pozostaje piłkarzowi przylot do Londynu i przejście medycznych testów. 5 lipca po przejściu testów medycznych podpisał 5-letni kontrakt.

Latem 2014 został wypożyczony do A.C. Milan.

10 lipca 2015 roku został wypożyczony do Stoke City.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W 2011 roku van Ginkel zadebiutował w reprezentacji Holandii U-21. Z kolei 14 listopada 2012 zanotował swój debiut w dorosłej reprezentacji w zremisowanym 0:0 towarzyskim meczu z Niemcami, rozegranym w Amsterdamie. W 59. minucie tego meczu zmienił Ibrahima Afellaya.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]