Marek Chmaj

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marek Chmaj
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 13 lipca 1969
Przemyśl
Profesor nauk prawnych
Specjalność: prawo konstytucyjne, prawo administracyjne
Alma Mater Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie
Doktorat 1994 – nauki o polityce
Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie
Habilitacja 2001 – prawo
Uniwersytet w Białymstoku
Profesura 2009
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal XXV-lecia Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów

Marek Chmaj (ur. 13 lipca 1969 w Przemyślu[1]) – polski prawnik i politolog, profesor nauk prawnych, radca prawny, specjalista w zakresie prawa konstytucyjnego oraz prawa administracyjnego, od 2019 wiceprzewodniczący Trybunału Stanu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył Zespół Szkół Elektronicznych i Telekomunikacyjnych w Przemyślu. Był członkiem Związku Socjalistycznej Młodzieży Polskiej[2]. Studiował na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej, na którym ukończył studia magisterskie w zakresie nauk politycznych (1993) i prawa (1994). W 1994 został doktorem nauk humanistycznych w zakresie nauk o polityce na podstawie rozprawy pt. Sejm X kadencji w transformacji systemu politycznego, którą obronił na Wydziale Politologii UMCS. Był stypendystą programu Research Support Scheme (1997–1998) oraz Fundacji na rzecz Nauki Polskiej (1999). W 2001 na Wydziale Prawa Uniwersytetu w Białymstoku uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk prawnych w oparciu o pracę zatytułowaną Sejm Rzeczypospolitej Polskiej w latach 1991–1997 (I i II kadencja). Studium prawnoustrojowe. 11 lutego 2009, mając 39 lat, otrzymał tytuł naukowy profesora nauk prawnych, stając się jednym z najmłodszych profesorów tytularnych w Polsce[3].

Jest autorem lub współautorem ponad 40 książek[4], dwustu publikacji naukowych oraz ponad stu opinii prawnych opracowywanych na zlecenie Sejmu, Senatu, Kancelarii Prezydenta RP i ministerstw.

Jako nauczyciel akademicki był m.in. dziekanem Wydziału Administracji Wyższej Szkoły Gospodarowania Nieruchomościami w Warszawie, kierownikiem Katedry Prawa Konstytucyjnego na Uniwersytecie Warmińsko-Mazurskim w Olsztynie i kierownikiem Katedry Prawa Administracyjnego w Wyższej Szkole Handlu i Prawa im. Ryszarda Łazarskiego w Warszawie. Został również kierownikiem Katedry Prawa Publicznego i Praw Człowieka na Wydziale Prawa Uniwersytetu SWPS w Warszawie i profesorem zwyczajnym tej uczelni.

Wykładał również na uniwersytetach w Castelló de la Plana, Bari, Rydze, Bańskiej Bystrzycy, Barcelos i Sewilli.

Pod jego kierunkiem stopień naukowy doktora w 2008 uzyskał Marcin Dąbrowski[5].

Uzyskał uprawnienia radcy prawnego, został członkiem Okręgowej Izby Radców Prawnych w Warszawie, arbitrem działającego przy tej izbie sądu polubownego oraz wspólnikiem zarządzającym w kancelarii prawnej „Chmaj i Wspólnicy”.

21 listopada 2019 Sejm IX kadencji z rekomendacji Koalicji Obywatelskiej powołał go na wiceprzewodniczącego Trybunału Stanu[6].

Przewodniczący Zespołu Doradców ds. kontroli konstytucyjności prawa przy marszałku Senatu X kadencji. Został wybrany na członka Komitetu Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk kadencji 2020–2023[7].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

W 2015 odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (za wybitne zasługi w pracy naukowo-dydaktycznej w dziedzinie nauk prawnych, za osiągnięcia w kształtowaniu zasad demokratycznego państwa prawa)[8]. W 2016 otrzymał medal Labor Omnia Vincit Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, w 2017 został odznaczony Medalem XXV-lecia Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów[9].

Wybrane publikacje książkowe[edytuj | edytuj kod]

  • Państwo, ustrój, samorząd terytorialny, Lublin 1997
  • Ustroje państwowe, Kraków 2000
  • Wprowadzenie do teorii polityki, Lublin 2001
  • Teoria partii politycznych, Lublin 2001
  • Konstytucyjne wolności i prawa w Polsce. T. 1, Zasady ogólne, Kraków 2002
  • Wolności i prawa polityczne, Kraków 2002
  • Prawo administracyjne materialne, Warszawa 2003
  • Prawo administracyjne: część ogólna, Warszawa 2004
  • Rządy koalicyjne w III RP, Olsztyn 2006
  • Wolności i prawa człowieka w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Warszawa 2006
  • Finansowanie polityki w Polsce na tle europejskim, Toruń 2008
  • Wolność zrzeszania się w Polsce, Warszawa 2008
  • Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2010
  • O demokracji w polskich partiach politycznych, Warszawa 2011
  • System wyborczy w Rzeczypospolitej Polskiej, Warszawa 2011
  • Administracja rządowa w Polsce, Warszawa 2012
  • Status prawny rady gminy, Warszawa 2012
  • Wolności i prawa człowieka w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Warszawa 2016
  • Zasada tajności głosowania w kodeksie wyborczym, Toruń 2018
  • Komentarz do Konstytucji RP. Art. 30, 31, 32, 33, Warszawa 2019
  • Komentarz do Konstytucji RP. Art. 11, 13, Warszawa 2019
  • Komentarz do Konstytucji RP. Art. 95, 96, Warszawa 2020

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Druk nr 23: Lista kandydatów na zastępców przewodniczącego i członków Trybunału Stanu. sejm.gov.pl, 19 listopada 2019. [dostęp 2019-11-21].
  2. GPC o przeszłości Marka Chmaja. dorzeczy.pl, 20 września 2018. [dostęp 2018-09-21].
  3. Magda Mieśnik: Zasłynął obroną Jacka Rostowskiego i... czerwonym ferrari. Kim jest Marek Chmaj. wp.pl, 20 lipca 2018. [dostęp 2018-07-21].
  4. Publikacje. chmaj.pl. [dostęp 2017-08-25].
  5. Autoreferat. wpia.uwm.edu.pl. [dostęp 2020-02-27].
  6. Sejm powołał nowych członków Trybunału Stanu. onet.pl, 21 listopada 2019. [dostęp 2019-11-21].
  7. Komitet Nauk Prawnych PAN. pan.pl. [dostęp 2020-02-23].
  8. M.P. z 2015 r. poz. 510.
  9. I Kongres Przewodniczących Zarządów Terenowych – NSZZP. nszzp.pl, 3 maja 2017. [dostęp 2017-08-25].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]