Marek Gasztecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marek M. Gasztecki

Marek M. Gasztecki – polski śpiewak operowy, bas .

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Swoją muzyczną edukację rozpoczął w Poznańskiej Szkole Chóralnej i Poznańskim Chórze Chłopięcym Jerzego Kurczewskiego[1]. Kończąc naukę na Wydziale Wokalnym Akademii Muzycznej w Poznaniu w klasie prof. Henryka Łukaszka, zadebiutował w poznańskim Teatrze Wielkim w premierze „Snu nocy letniej” Benjamina Brittena[2].

Po międzynarodowym konkursie wokalnym w Tuluzie, już jako laureat, nawiązał współpracę z teatrami operowymi Niemiec – Norymberga, Darmstadt, Bonn. W uznaniu za kreacje wokalne i sceniczne (Leporello w „Don GiovannimW.A. Mozarta, Daland w „Latającym HolendrzeR.Wagnera, Kardynał Brogni w „ŻydówceHalevy’ego) wydawane w Zurychu czasopismo „Opernwelt(ang.)” wyróżniło śpiewaka tytułem „Artysta Roku 1994”[3].

„Salome” – La Scala, Mediolan 1995

W roku następnym debiutował Gasztecki w mediolańskiej „La Scali” w dyrygowanym przez Riccardo MutiegoCzarodziejskim FlecieW.A. Mozarta, a debiut ten przyniósł kolejne propozycje występów w Teatro alla Scala („SalomeR. StraussaMyung-Whun Chung, H. BerliozaLes Troyens(fr.)” – Sir Colin Davis) i umożliwił współpracę m.in. z takimi artystami, jak: Leonie Rysanek, Edita Gruberová, Grace Bumbry(ang.), Thomas Hampson, Robert Hale(ang.), Cheryl Studer(ang.), James Morris(ang.), Barbara Bonney, Anna Nietriebko, Jonas Kaufmann, Natalie Dessay, Marlis Petersen(ang.), Peter Schreier, Piotr Beczała; reżyserami: Peter Stein, Peter Mussbach(niem.), Willy Decker(ang.), Johannes Schaaf(ang.), Marco Arturo Marelli(ang.), Mariusz Treliński.

Obok „La Scali” Marek M. Gasztecki gościł na deskach scen operowych i koncertowych takich, jak sceny w Amsterdamie, Berlinie, Brukseli, „Teatro Colon” w Buenos Aires, Frankfurcie, Hamburgu, Jerozolimie, Madrycie, Nicei, Pekinie[4], Rzymie, Stuttgarcie, Sevilii, Tel Awiwie, Tokio i Wiedniu. W Paryżu śpiewał pod batutą Christopha von Dohnányi’ego, w ZurychuNikolausa Harnoncourta, w Salzburgu i Hamburgu – Kenta Nagano, w Brukseli – Antonio Pappano(ang.), we Florencji pod dyrekcją Ivora Boltona(ang.) i Simone Young(ang.), w Edinburghu i LyonieKirilla Petrenki, w Amsterdamie – Jaapa van Zwedena. Gaszteckiego łączyła również współpraca artystyczna z polskimi dyrygentami – Agnieszką Duczmal, Jerzym Maksymiukiem i Grzegorzem Nowakiem.

Repertuar muzyki XX i XXI wieku wykonywany przez Marka M.Gaszteckiego skupiał się wokół twórczości następujących kompozytorów: Schönberg, Berg, Bartók, Riehm(ang.), Szostakowicz, Prokofiew, Penderecki[5], Hosokawa, Glanert(ang.).

Japoński kompozytor Toshio Hosokawa w 1999 roku powierzył Gaszteckiemu tytułową rolę króla Leara swojej opery „Vision of Lear(ang.)” (przedstawienia: Tokyo, Shizuoka – „2 Theater Olympics”; wznowienie: Hiroszima). W roku 2016 T. Hosokawa zaprosił M. M. Gaszteckiego do współpracy w realizacji swojego kolejnego dzieła, opery „The Silent Sea”[6][7]. Prapremiera odbyła się w Hamburskiej Staatsoper(ang.), przedstawienie prowadził Kent Nagano, inscenizował Oriza Hirata.

Marek M. Gasztecki (jako Phtolomeus) i Elisabeth Whitehause (jako Cleopatra) w Staatstheater Darmstadt

Artysta współpracował z orkiestrami takimi, jak: Wiener Philharmoniker, Philharmonia London, Orchestra Accademia Santa Cecilia(ang.), Berliner Symphoniker(ang.), Orquesta Nacional de España(ang.), Israel Philharmonic Orchestra, Orchestra del Maggio Musicale Fiorentino, China Philharmonic Orchestra(ang.)[8], Osaka Philharmonic Orchestra(ang.), Real Orquesta Sinfónica de Sevilla(ang.), Orchestre Philharmonique de Nice(fr.), Koninklijk Concertgebouworkest, Gewandhausorchester Leipzig, Edmonton Symphony Orchestra(ang.), Detroit Symphony Orchestra(ang.).

Sparafucile w VerdiowskimRigoletto” w operze w Wiedniu, jak i partia Geronte de Ravoir w produkcji „Manon LescautG. Pucciniego[9], i Dr Kolenatý w „Sprawie Makropulos(cz.)L. Janáčka w Operze Narodowej w Warszawie[10][11], Fisherman w „The Silent Sea”[7] w operze T. Hosokawy w Staatsoper(ang.) w Hamburgu[12][13], Generał w „Graczu(ang.)S. Prokofiewa w Nationaltheater Mannheim(ang.) i Operze w Bazylei, to ostatnie produkcje, w których wziął udział Marek M. Gasztecki.

Według stanu na początek 2020, dotychczasowy dorobek artystyczny solisty, to osiemdziesiąt partii operowych i czterdzieści pięć oratoryjno-kantatowych, około 2200 przedstawień.

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Listę nagrań DVD i CD rozpoczyna opera „Sosarme(ang.)G.F. Haendla, L. van BeethovenaFidelio”, M. von SchillingsaMona Lisa(ang.)[14], W.A. MozartaCzarodziejski Flet”, i „Don Giovanni, G. VerdiegoDon Carlos”, F. von Suppé’egoMissa pro defunctis d-moll”, A. BergaWozzeck”, D. SzostakowiczaXIV Symfonia”, T. HosokawyVision of Lear(ang.)” i „The Silent Sea”[6][7], „Mozart and Verdi Arias” (dyr. Grzegorz Nowak) podczas Festiwalu Music & Amitié, R. SchumannaDichterliebe(ang.)” (Francois Killian – fortepian) oraz M. Karłowicza „Pieśni” (Ewa Kandulska – fortepian).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Poznańska Szkoła Chóralna Jerzego Kurczewskiego – Poznański Serwis Oświatowy – Poznan.pl, www.poznan.pl [dostęp 2020-02-04] (pol.).
  2. Marek Gasztecki, [w:] Encyklopedia teatru polskiego (osoby) [online] [dostęp 2020-02-04].
  3. Marek Gasztecki, www.opera.lv [dostęp 2020-02-04].
  4. Symphony of a Thousand to Open Music Festival, english.china.org.cn [dostęp 2020-02-04].
  5. Penderecki’s Polish Requiem, ryga.msz.gov.pl [dostęp 2020-02-04].
  6. a b „The Silent Sea”.
  7. a b c Alamy Limited, Stock Photo – Marek Gasztecki and actors in the new Fukushima-opera „Quiet Sea” by Toshio Hosokawa’s which had its world-premiere performance on January 24, 2016 at the Hamburg State, Alamy [dostęp 2020-02-04] (ang.).
  8. China Daily Print Edition, www.chinadaily.com.cn [dostęp 2020-02-04].
  9. Manon Lescaut, www.dziennikteatralny.pl [dostęp 2020-02-04].
  10. Wydarzenia – „Sprawa Marcopulos” w Teatrze Wielkim – Kulturalna Warszawa, Kultruralna Warszawa [dostęp 2020-02-04] (pol.).
  11. Ruch Muzyczny: ROK LVII • NR 20 • PAŹDZIERNIK 2013 •, ruchmuzyczny.pl [dostęp 2020-02-04].
  12. „The Silent Sea”.
  13. Der Himmel über Fukushima | nmz – neue musikzeitung, nmz.de [dostęp 2020-02-04].
  14. KOBV Portal, portal.kobv.de [dostęp 2020-02-04].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]