Marek Koterski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Marek Koterski
Ilustracja
Marek Koterski (2007)
Data i miejsce urodzenia 3 czerwca 1942
Kraków
Zawód reżyser, scenarzysta, dramatopisarz
Współmałżonek Małgorzata Bogdańska

Marek Koterski (ur. 3 czerwca 1942 w Krakowie) – polski reżyser filmowy i teatralny, scenarzysta, aktor i dramatopisarz. Ojciec Michała Koterskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Krakowie 3 czerwca 1942. Po zakończeniu II wojny światowej wraz z rodzicami i starszym bratem zamieszkał we Wrocławiu[1]. Studiował filologię polską i historię sztuki na Uniwersytecie Wrocławskim. Ukończywszy polonistykę, przez pewien czas przygotowywał się do doktoratu, jako asystent na tejże uczelni. Przez rok studiował również malarstwo na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, w pracowni Eugeniusza Eibischa. W 1972 ukończył Wydział Reżyserii PWSFTviT w Łodzi i w 1977 obronił dyplom.

Filmy dokumentalne[edytuj | edytuj kod]

Koterski jest również twórcą filmów dokumentalnych, w tym kilku poświęconych teatrowi i ludziom teatru – Naprzód (1976), Piąty międzynarodowy festiwal festiwali teatrów studenckich (1976), Teatr – reżyser i tworzywo (1978), Teatr – reżyser i aktor (1978 – poświęcony próbom do Snu srebrnego Salomei prowadzonym przez Adama Hanuszkiewicza), Na to wszystko trzeba popatrzeć z tej drugiej, pogodniejszej strony (1979, portet aktora Romana Kłosowskiego).

Filmy fabularne[edytuj | edytuj kod]

Reżyserował tylko własne scenariusze. Debiutował jako reżyser w 1984 filmem Dom wariatów z Tadeuszem Łomnickim i Markiem Kondratem, zdobywając na festiwalu w Koszalinie nagrodę. Losy głównego bohatera, Miauczyńskiego, kontynuowane były w jego filmach: Życie wewnętrzne (1986), Nic śmiesznego (1995), Ajlawju (1999), Dzień świra (2002) oraz Wszyscy jesteśmy Chrystusami (2006). Najnowszym filmem jest produkcja Baby są jakieś inne (premiera 14 października 2011). W 1989 wyreżyserował także komediodramat obyczajowy Porno.

W swoich filmach często obsadzał syna, Michała Koterskiego.

Pozostała twórczość[edytuj | edytuj kod]

Wystąpił także jako „Ktoś” w reżyserowanym przez siebie filmie Dom wariatów oraz w roli doktora Janika w filmie fabularnym Seszele (1990) w reżyserii Bogusława Lindy.

Prowadził eksperymentalny Teatr Otwartej Sceny. Opublikował wiele utworów literackich oraz prac krytycznych z zakresu literatury, teatru i filmu.

Był także autorem i reżyserem sztuk teatralnych: Nienawidzę we Wrocławskim Teatrze Współczesnym im. Edmunda Wiercińskiego (1992), Zęby 2 w Teatrze Polskim w Poznaniu (1992), Zęby w Teatrze Dramatycznym w Warszawie (1996), Dom wariatów w Teatrze Ateneum im. Stefana Jaracza w Warszawie (1998).

Jako pisarz zadebiutował opowiadaniem Zaczerpnąć dłonią, inspirowanym śmiercią Zbyszka Cybulskiego.

Za zestaw czterech dramatów pt. Dzień świra został nominowany do Nagrody Literackiej Nike 2003[2].

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • 1985: Dom wariatów – Wawrzyn „Radaru” (przyznawany przez tygodnik „Radar”)
  • 1985: Dom wariatówKoszalin (KSF „Młodzi i Film”) nagroda za debiut reżyserski pełnometrażowy
  • 1985: Dom wariatów – Koszalin (KSF „Młodzi i Film”) nagroda dziennikarzy nagroda im. Wojciecha Wiszniewskiego; dla najciekawiej zapowiadającej się indywidualności twórczej
  • 1987: Życie wewnętrzne – Syrenka Warszawska (nagroda Klubu Krytyki Filmowej SDP) w kategorii filmu fabularnego
  • 1987: Życie wewnętrzneKoszalin (KSF „Młodzi i Film”) Wyróżnienie Jury
  • 1987: Życie wewnętrzne – Koszalin (KSF „Młodzi i Film”) nagroda ZSMP nagroda ZW ZSMP w Słupsku dla najlepszego filmu w słupskiej edycji Koszalińskich Spotkań Filmowych
  • 1987: Życie wewnętrzneGdynia (Festiwal Polskich Filmów Fabularnych) nagroda za reżyserię
  • 1992: Szczecin – XXVII OPTMF; wyróżnienie za teksty piosenek w przedstawieniu Nienawidzę (Teatr Rzeczy Znalezionych w Opolu)
  • 1999: Warszawa – III nagroda za dramat Dzień świra w zamkniętym konkursie na utwór dramatyczny ogłoszonym przez TVP
  • 2002: Dzień świraLubomierz (FF Komediowych) Brązowy Granat
  • 2002: Dzień świra – Ińsko (Ińskie Lato Filmowe) „Złota Rybka”
  • 2002: Dzień świraGdynia (do 1986 Gdańsk) (Festiwal Polskich Filmów Fabularnych) nagroda Stowarzyszenia Filmowców Polskich za „twórcze przedstawienie współczesności”
  • 2002: Dzień świra – Gdynia (Festiwal Polskich Filmów Fabularnych) Grand Prix (Wielka Nagroda Jury „Złote Lwy”)
  • 2003: Dzień świraTarnów (Tarnowska Nagroda Filmowa) nagroda specjalna jury młodzieżowego za scenariusz do filmu
  • 2003: Dzień świra – Orzeł, Polska Nagroda Filmowa w kategorii: najlepszy scenariusz
  • 2003: Dzień świra – Orzeł, Polska Nagroda Filmowa (nominacja) w kategorii: najlepsza reżyseria
  • 2003: Doroczna Nagroda Ministra Kultury w dziedzinie filmu
  • 2004: „Wielki FeFe” za całokształt twórczości na „Felliniadzie” w Warszawie
  • 2006: XII Ogólnopolski Konkurs na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej – nagroda dla autora tekstu dramatycznego za sztukę Dzień świra
  • 2006: Wszyscy jesteśmy ChrystusamiTarnów (Tarnowska Nagroda Filmowa) nagroda jury młodzieżowego
  • 2006: Wszyscy jesteśmy Chrystusami – Tarnów (Tarnowska Nagroda Filmowa) Brązowa Statuetka Leliwity – Nagroda Główna
  • 2006 : Wszyscy jesteśmy Chrystusami zdobył nagrodę na Festiwalu Polskich Fabularnych w Gdyni za reżyserię[3]
  • 2007: Wszyscy jesteśmy Chrystusami – Orzeł, Polska Nagroda Filmowa w kategorii: najlepszy scenariusz
  • 2014: Solanin Film Festiwal – „Mocny Solanin” za „bezkompromisowość w kinie”[4]

Przypisy

  1. Marek Koterski | Twórca | Culture.pl, „Culture.pl” [dostęp 2017-11-22] (pol.).
  2. Nagroda Nike 2003. nike.org.pl. [dostęp 2015-08-06].
  3. Laureaci 2006. FPFF w Gdyni. [dostęp 2017-05-12].
  4. Marek Koterski – Mocny Solanin 2014.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]