Marek Kurzyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marek Kurzyk
kontradmirał w st. spocz. kontradmirał w st. spocz.
Data i miejsce urodzenia 2 grudnia 1956
Żyrardów
Przebieg służby
Siły zbrojne Naval Ensign of Poland2.svg Marynarka Wojenna
Jednostki dowódca flotylli 3. FO
dowódca dywizjonu 2. dOR
dowódca okrętu ORP "Górnik"
Stanowiska zastępca szefa Sztabu Marynarki Wojennej
Główne wojny i bitwy nie brał udziału
Odznaczenia
Brązowy Krzyż Zasługi Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju”

Marek Kurzyk (ur. 2 grudnia 1956) – polski kontradmirał[1] w stanie spoczynku i magister inżynier nawigator, morski oficer pokładowy okrętów rakietowych. Był dowódcą ORP „Górnik” oraz 2 dywizjonu Okrętów Rakietowych, dowódcą 3 Flotylli Okrętów 2006 oraz zastępcą Szefa Sztabu Marynarki Wojennej. W latach 2009- 2011 zastępca szefa Sztabu ds. Wsparcia Dowództwa Komponentu Morskiego NATO[2].

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Marek Kurzyk urodził się 2 grudnia 1956 w Żyrardowie. W latach 19791983 ukończył Wydział Nawigacji i Uzbrojenia Okrętowego w Wyższej Szkole Marynarki Wojennej w Gdyni, otrzymując promocję oficerską i tytuł magistra inżyniera nawigatora[3]. Jest również absolwentem podyplomowych studiów dowódczo-sztabowych w Akademii Marynarki Wojennej w Gdyni (19961997) oraz podyplomowych studiów operacyjno-strategicznych w Akademii Dowodzenia Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych (Naval Command College) w Newport (20022003).

Służba wojskowa[edytuj | edytuj kod]

Po promocji oficerskiej otrzymał przydział służbowy na korwetę rakietową ORP „Górnik”, na której był kolejno dowódcą działu II rakietowo-artyleryjskiego (1983–1987), zastępcą dowódcy okrętu (1987–1988) i dowódcą okrętu (1988–1993). Od 1993 pracował w Sztabie 2 dywizjonu Okrętów Rakietowych w Gdyni, początkowo jako starszy oficer operacyjny, a później szef Sztabu – zastępca dowódcy dywizjonu. W 1997 wyznaczono go dowódcą 2 dywizjonu Okrętów Rakietowych, a w 2000 został starszym specjalistą Oddziału Operacyjnego w Dowództwie Marynarki Wojennej w Gdyni. Od 2003 do 2004 kierował Pionem Działań Bieżących w Centrum Operacji Morskich w Gdyni. Następnie został szefem Sztabu 3 Flotylli Okrętów w Gdyni. 27 czerwca 2006 objął stanowisko dowódcy 3 Flotylli Okrętów, a w 2009 został zastępcą szefa Sztabu Marynarki Wojennej. Od 1 października 2009 do 31 sierpnia 2011 roku pełnił obowiązki na stanowisku zastępcy szefa Sztabu ds. Wsparcia Dowództwa Komponentu Morskiego NATO w Northwood. Od października 2013 roku zajmował stanowiska w Zarządzie Szkolenia - P7 Sztabu Generalnego Wojska Polskiego[4]. Wcześniej jako zastępca szefa, a do 23 lipca 2014 jako Szef Zarządu[5]. 31 stycznia 2016 roku przeszedł w stan spoczynku[6].

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Prezydent wręczył nominacje generalskie - WPROST.pl, www.wprost.pl [dostęp 2017-11-25] (pol.).
  2. Marynarka Wojenna, www.mw.mil.pl [dostęp 2017-11-25].
  3. Komorowski, Nawrot, Zalewski, Księga absolwentów uczelni polskiej marynarki wojennej, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2007
  4. generał brygady / kontradmirał [Siły Zbrojne RP / Kadra dowódcza], mon.gov.pl [dostęp 2017-11-25] (pol.).
  5. :: Sztab Generalny Wojska Polskiego :: Aktualności ::, www.sgwp.wp.mil.pl [dostęp 2017-11-25] (pol.).
  6. Bandera Nr 1/2 (79 / 80) styczeń / luty 2016.
  7. M.P. z 2008 r. nr 61, poz. 537
  8. M.P. z 2005 r. nr 10, poz. 191 – pkt 364.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]