Marek Michalik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marek Michalik
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 6 lutego 1960
Łódź
Zawód, zajęcie polityk, urzędnik
Alma Mater Uniwersytet Łódzki
Stanowisko poseł na Sejm I kadencji (1991–1993), wiceminister środowiska (1998–2001)
Partia KPN (1983–1999)
RS AWS (1999–2002)
Partia Centrum (2004–2008)
PiS (od 2009)
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Wolności i Solidarności

Marek Wojciech Michalik (ur. 6 lutego 1960 w Łodzi) – polski polityk, urzędnik państwowy i samorządowy, historyk, poseł na Sejm I kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył w 1993 studia na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Łódzkiego.

Od 1983 do 1999 należał do Konfederacji Polski Niepodległej, przewodniczył łódzkiemu okręgowi tej partii, następnie z jej listy w latach 1991–1993 sprawował mandat posła I kadencji. Z listy KPN w okręgu sieradzkim bez powodzenia ubiegał się o reelekcję w wyborach w 1993[1]. W połowie lat 90. kierował Zakładem Gospodarki Mieszkaniowej w Łodzi. W rządzie Jerzego Buzka w latach 1998–2001 pełnił stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska. Był m.in. przewodniczącym międzyresortowego zespołu ds. realizacji postanowień Protokołu z Kioto. Od maja 1999 należał do Ruchu Społecznego AWS, w 2000 został jego wiceprzewodniczącym w regionie łódzkim. W wyborach parlamentarnych w 2001 bezskutecznie kandydował do Sejmu z listy Akcji Wyborczej Solidarność Prawicy.

W latach 2001–2002 zasiadał w radzie nadzorczej Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, następnie został prezesem zarządu Zakładu Wodociągów i Kanalizacji w Łodzi. W 2003 prezydent miasta Jerzy Kropiwnicki powołał go na swojego zastępcę. W marcu 2006 został wiceprezesem Partii Centrum (do której należał od 2004). Po wyborach samorządowych w tym samym roku utrzymał stanowisko wiceprezydenta Łodzi, z którego zrezygnował w grudniu 2008.

W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007 bez powodzenia kandydował do Senatu z rekomendacji Prawa i Sprawiedliwości, a w 2009 przystąpił do tego ugrupowania i kandydował bezskutecznie z jego listy w wyborach do Parlamentu Europejskiego. W 2010 został radnym Łodzi[2]. W radzie miejskiej został przewodniczącym klubu radnych PiS. W 2014 ponownie wybrany na radnego Łodzi z listy PiS[3]. W 2015 był kandydatem PiS do Sejmu VIII kadencji[4].

W 2016 powołany na prezesa zarządu Łódzkiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej[5].

Współredaktor (z Karolem Chylakiem) książki Łódzka KPN: od PRL do niepodległości (2012) oraz współautor (również z Karolem Chylakiem) książki Paweł Wielechowski (1953–2013): opozycjonista, związkowiec, wydawca, emigrant (2017), wydanych przez Instytut Historyczny NN im. Andrzeja Ostoja-Owsianego[6][7].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 2011 prezydent Bronisław Komorowski odznaczył Marka Michalika Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[8]. W 2015 otrzymał Krzyż Wolności i Solidarności[9].

W 2001 został wyróżniony odznaką „Zasłużony Działacz Kultury”. W tym samym roku otrzymał Medal za Zasługi w Walce o Niepodległość Polski i Prawa Człowieka 13 XII 1981 – 4 VI 1989.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wyniki wyborów do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 19 września 1993 r. Cz. 1: Wyniki głosowania w okręgach wyborczych. Warszawa: Państwowa Komisja Wyborcza, 1993, s. 334.
  2. Serwis PKW – Wybory 2010. [dostęp 2015-01-26].
  3. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 2015-01-26].
  4. Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2015-10-09].
  5. Marek Michalik prezesem ŁSSE. Sadzyński i Witaszczyk odwołani. dzienniklodzki.pl, 6 kwietnia 2016. [dostęp 2016-10-04].
  6. Karol Chylak, Marek Michalik (red.): Łódzka KPN: od PRL do niepodległości. Łódź: Instytut Historyczny NN im. Andrzeja Ostoja-Owsianego, 2012. ISBN 978-83-934881-0-0. [dostęp 2019-02-05].
  7. Karol Chylak, Marek Michalik: Paweł Wielechowski (1953–2013): opozycjonista, związkowiec, wydawca, emigrant. Warszawa: Instytut Historyczny NN im. Andrzeja Ostoja-Owsianego, 2017. ISBN 978-83-943994-7-4. [dostęp 2019-02-05].
  8. M.P. z 2011 r. nr 103, poz. 1040
  9. M.P. z 2015 r. poz. 323

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]