Marek Niezgódka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marek Niezgódka w czasie konferencji „Otwarte Zasoby Edukacyjne w Polsce” (2009)

Marek Niezgódka (ur. 15 czerwca 1951 w Toruniu) – polski matematyk, od 1993 roku do 2018 dyrektor Interdyscyplinarnego Centrum Modelowania Matematycznego i Komputerowego Uniwersytetu Warszawskiego, obecnie dyrektor Centrum Cyfrowej Nauki i Technologii na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Jest inicjatorem m.in. projektu Biblioteki Wirtualnej Nauki, realizowanego przez ICM od 1996 roku.

Wykształcenie i stopnie naukowe[edytuj | edytuj kod]

Działalność akademicka[edytuj | edytuj kod]

Działalność naukowo-organizacyjna i doradcza[edytuj | edytuj kod]

  • od 1991 – ekspert, Deutsche Forschungsgemeinschaft w dziedzinie modelowania matematycznego procesów i obliczeń wielkoskalowych
  • 1993–1995 – przewodniczący Zespołu Doradczego ds. Infrastruktury Informatycznej KBN
  • 1993–1997 – członek Komitetu Koordynacyjnego European Science Foundation, Program Mathematical Treatment of Free Boundary Problems
  • od 1996 – członek kapituły Info Star
  • od 1997 – kieruje zespołem ICM realizującym projekty badawczo-wdrożeniowe w dziedzinie wielkich systemów transportowych w ramach umów z PLL LOT S.A. oraz The Boeing Company
  • od 1998 – członek Polskiego Komitetu ds. Współpracy z ESF (European Science Foundation)
  • od 1999 – ekspert Ministerstwa Federalnego Badań i Przemysłu Niemiec ds. programu rządowego „Nowe metody i rozwiązania matematyczne dla przemysłu i gospodarki”
  • od 1999 – stały członek komisji opiniującej projekty z zakresu monitoringu środowiska przy DG Information Society of Technology Komisji Europejskiej
  • od 1999 – ekspert przy DG XII Komisji Europejskiej, panel ds. Programów Marie-Curie
  • od 2001 – członek Komitetu Upowszechniania Nauki przy Prezydium PAN
  • od 2003 – stały przedstawiciel Polski w Unii Europejskiej, Zespół Doradczy ds. Strategii Rozwoju eInfrastructures
  • 2003 – członek komisji rządowej ds. lokalizacji nowego lotniska krajowego, powołanej przez ministra Infrastruktury
  • 2004 – autor i koordynator dokumentu programowego MNiI: Kierunki rozwoju społeczeństwa informacyjnego w Polsce do roku 2020
  • od 2015 – członek Zespołu Ekspertów EUA (European University Association) ds. Otwartej Nauki (delegat KRASP)

Główne osiągnięcia naukowe[edytuj | edytuj kod]

  • Wyniki matematyczne o jednoznaczności rozwiązań 2-fazowych zagadnień typu Stefana, z nieliniowościami w składowych źródłowych i strumieniach brzegowych.
  • Podstawowe wyniki dotyczące konstrukcji modeli matematycznych dynamiki transformacji strukturalnych typu martenzytycznego, aktywowanych przez sprzężone mechanizmy fizyczne, z zastosowaniami w modelowaniu aktywowanych termomechanicznie procesów materiałach z pamięcią kształtu.
  • Konstrukcja modeli matematycznych dynamiki nieizotermicznych wymuszanych dyfuzyjnie zjawisk separacji faz, z uwzględnieniem wieloskalowych mechanizmów separacji fazowej i sprzężonych mechanizmów wymuszających: wyniki charakteryzacyjne nt. zachowań dla dużych czasów oraz stabilizacji struktury; podstawowe wyniki dla rozwoju efektywnych podejść obliczeniowych do wieloskalowych układów sterowanych poprzez wymuszenia zewnętrzne.
  • Wyniki matematyczne nt. nieliniowych nieskończenie wymiarowych układów ewolucyjnych z ograniczeniami, stosowalne do modeli procesów dynamicznych wymuszanych przez wzajemnie sprzężone mechanizmy. Podstawowe wyniki w zakresie analizy numerycznej i konstrukcji matematycznie zbieżnych algorytmów obliczeniowych ich rozwiązywania.

Obecne zainteresowania naukowe[edytuj | edytuj kod]

  • Wieloskalowe modele matematyczne i obliczeniowe dynamiki układów rozłożonych i hybrydowych:
    • sprzężone mechanizmy dynamiczne rządzące przejściami fazowymi, separacją fazową i rozwojem struktur przestrzennych,
    • wzajemne oddziaływania wielu skal czasowych i przestrzennych,
    • zjawiska nieodwracalne: prognozowanie, stabilizacji, sterowanie,
    • rola złożonych geometrii i topologii (w tym sieci i grafów), z uwzględnieniem wpływu wariacji obszaru,
    • niegładkie mechanizmy rozwoju w układach rządzonych mechanizmami dyfuzji
    • efektywne algorytmy obliczeniowe rozwiązywania nieliniowych zagadnień dyfuzyjnych
  • Zastosowania w modelowaniu matematycznym układów biologicznych:
    • nieodwracalne mechanizmy rozwoju w bioukładach i materiałach: rola aktywacji termicznych, mechanicznych i chemicznych;
    • optymalizacja i sterowanie procesów rozwoju struktur przestrzennych;
    • nielokalne interakcje jako mechanizmy rządzące dynamiką rozwoju populacji ze strukturą wewnętrzną (oraz z hierarchiczną strukturą wieloskalową);
    • rola sprzężonych mechanizmów dynamicznych w stabilizacji i sterowaniu degeneratywnych procesów rozwoju w bioukładach;
    • specyficzne zastosowania w zagadnieniach dotyczących układu krążenia i procesów onkogennych
  • Metody matematyczne modelowania wizualnego i analizy danych:
    • rozwiązania dla obrazowania medycznego i planowania terapii
    • procesy rozwoju w układach o wysokiej złożoności, z możliwą zmianą topologii
  • Nowe podejścia do modelowania matematycznego w zastosowaniach do podejmowania decyzji w układach złożonych:
    • dynamika heterogenicznych populacji na sieciach operacyjnych
    • dynamiczne mechanizmy transformacji (związane z rozwojem struktur w złożonych populacjach), stabilizacja dynamiki sieci

Przypisy[edytuj | edytuj kod]