Marek Różycki jr.

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Marek Różycki jr)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marek Różycki
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 2 stycznia 1956
Zakopane
Zawód, zajęcie dziennikarz, literat, publicysta, krytyk literacki, felietonista, autor, społecznik
Narodowość polska
Odznaczenia
Zasłużony dla Kultury PolskiejBrązowy Krzyż Zasługi

Marek Różycki (ur. 2 stycznia 1956 w Zakopanem) – polski dziennikarz, specjalizujący się w tematyce kulturalno-literackiej, literat, publicysta, krytyk literacki, felietonista; autor książek. Społecznik.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jest synem Marka Różyckiego seniora (1922–1995, dziennikarza, sekretarza redakcji „Życia Warszawy”). Absolwent XVII Liceum Ogólnokształcącego im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego w Warszawie (1974). W tym też roku rozpoczął studia polonistyczno-kulturoznawcze na Uniwersytecie Warszawskim, w roku 1978 uzyskał dyplom magisterski (specjalizacja: kulturoznawstwo) promotorami jego pracy magisterskiej na temat: Koncepcja kultury w prozatorskich debiutach 1975-1978 /w głównym nurcie/ byli: prof. prof. Roch Sulima, Stanisław Siekierski „Stasinek”[1][2], Roman Taborski[3][4].

Kariera dziennikarska[edytuj | edytuj kod]

Od 1977 współpracował m.in. z działem krytyki literackiej w tygodniku „Literatura”, z „Miesięcznikiem Literackim”, „Nowym Wyrazem”, „Kulturą”, „Radarem”, „Nowymi Książkami”, „Życiem Literackim” oraz „Szpilkami”, „Przekrojem”, „Przeglądem Tygodniowym”, „itd”, gdzie pisał recenzje, szkice, eseje literackie, publikował wiersze, fragmenty prozy, także – humoreski, obrazki rodzajowe, impresje, „prowokacje”, felietony satyryczno-literackie oraz rozmowy i artykuły.

Od 1978 do maja 1986 był kierownikiem działu literackiego, a także stałym felietonistą w ogólnopolskim tytule kulturalno-literackim „Tygodniku Kulturalnym[5]. Pomysłodawca Banku Doświadczeń oraz Inicjatyw w dziedzinie upowszechniania kultury, sztuki, literatury w Małych Ojczyznach poza wielkimi aglomeracjami miejskimi. Najciekawsze inicjatywy kulturalne były opisywane i propagowane przez niego na łamach „Tygodnika Kulturalnego”. Współredagował także dział kulturalny w „TK” i był członkiem ścisłego kolegium redakcji. W latach 1981–1983 był jednocześnie redaktorem miesięcznika „Kultura i Ty”, który to tytuł został zamknięty w stanie wojennym w 1983, zaś zespół redakcyjny został poddany weryfikacji przez SB.

Marek Różycki w 2015 roku

Od maja 1986 do stycznia 1988 współorganizował „TIM” – „Tygodniowy Ilustrowany Magazyn” – w którym kierował działem kultury, literatury i sztuki. Na zaproszenie redaktora naczelnego Dziennika Ludowego pisał teksty kulturalne i literackie do tego tytułu w latach 1986–1988. Od stycznia 1988 do grudnia 1990 współorganizował „Magazyn PAN”, w którym objął dział literacko-kulturalny. Od 1990 do 1998 był członkiem kolegium redakcyjnego miesięcznika „Scena[6], w którym pełnił funkcję kierownika działu a następnie: zastępcy redaktora naczelnego.

Od 2002 roku pracuje jako dziennikarz o profilu literackim – „wolny strzelec”. Pisze felietony, publikuje teksty i wywiady w czasopismach: „Uroda”, „Szpilki”, „Kobieta i Życie”, „Przegląd Tygodniowy”, magazyn „ONA”, „Poradnik Domowy” – także pod pseudonimem Andrzej Monkiewicz – specjalizując się w wywiadach i felietonach. Do stycznia 2004 był felietonistą „Zielonego Sztandaru” (cykle: Wakacje z Marszałkiem, Potyczki z władzą, Życie pod wulkanem oraz Felietony radiowe). Współpracuje też z magazynem „Karan[7] oraz prasą polonijną, między innymi: „Panoramą Polską”[8] (Kanada), „Gwiazdą Polarną”, „Polskim Expressem”, „Orłem Białym” i „Relaxem” (Stany Zjednoczone), „Kurierem Zachodnim” (Australia), „Spod Znaku Afrodyty” (Grecja), „Tygodnikiem Wileńszczyzny”, „Magazynem Wileńskim” (Litwa), „Gazetą Polonijną Scotland” (Szkocja) i innymi.

Od 2013 r. współpracuje z Polskim Radiem Edmonton w Kanadzie[9]. W latach 1984–1988 oraz 2003–2005 pisał teksty felietonów dla programu Bogdana Fabiańskiego Rozmowy przy muzyce po północy nadawanego w Programie I Polskiego Radia.

Jest współpracownikiem magazynu „Krytyka literacka” oraz portalu Salon24.pl. Jest członkiem Stowarzyszenia Dziennikarzy RP, a wcześniej Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich.

Działalność społeczna[edytuj | edytuj kod]

Marek Różycki jr. był sekretarzem kapituły Nagrody im. Stanisława Piętaka w latach 1978–1986 – gdy prowadził dział literacki w „Tygodniku Kulturalnym[5].

W latach 1977–1983 był sekretarzem programowym Centralnego Klubu Studentów Uniwersytetu Warszawskiego Hybrydy, w którym m.in. zorganizował i prowadził Ośrodek Dyskusyjny Od Siwaka do Bujaka, i w którym odbyło się wiele spotkań oraz paneli dyskusyjnych z czołowymi przedstawicielami ówczesnych struktur podziemia politycznego KOR-u i zdelegalizowanych struktur NSZZ „Solidarność” oraz członkami KC PZPR, a następnie z wybitnymi przedstawicielami kultury, sztuki i nauki. Za tę działalność był szkalowany i piętnowany m.in. w prasie radzieckiej (Litieraturnaja Gazieta, Wiktor Coppi, Hybrydy) oraz inwigilowany i nękany przez SB[10][11][10].

Od 2016 roku jest rzecznikiem Centrum Kultury Polskiej na Litwie im. St. Moniuszki.

Działalność literacka[edytuj | edytuj kod]

Jako poeta Marek Różycki jr. zadebiutował w 1977 na łamach miesięcznika „Nowy Wyraz”. Jego twórczość poetycka i prozatorska była wielokrotnie nagradzana i publikowana. Między innymi w 1977 r. otrzymał II nagrodę w konkursie na wiersz podczas Warszawskiej Jesieni Poezji (wiersz „Nieocalony”); II nagrodę w ogólnopolskim konkursie na opowiadanie organizowanym przez lubuski Oddział Związku Literatów Polskich, redakcję czasopisma „Nadodrze” oraz wydziały kultury i sztuki Urzędów Wojewódzkich w Gorzowie i Zielonej Górze – za opowiadanie „Świrowisko” w 1982 r., opublikowane następnie na łamach Nadodrza” oraz Tygodnika Kulturalnego; II nagrodę w ogólnopolskim konkursie im. Jana Papugi na opowiadanie o miłości, organizowanym przez Oddział Szczeciński Związku Literatów Polskich oraz Wydawnictwo Glob, po którym wydawnictwo to opublikowało w 1987 r. w tomiku nagrodzonych Kawałek solonego drewna (​ISBN 83-7007-109-0​) jego opowiadanie „Licytacja” i inne.

Książki oraz inne publikacje

  • Tańczący z myślami – wiersze, zapiski, zamyślenia – wydanie II poprawione i uzupełnione; książka wydana pod patronatem Centrum Kultury Polskiej na Litwie im. St. Moniuszki, Wydawnictwo Psychoskok, 2018 r., ​ISBN 978-83-8119-251-4[12]
  • Tańczący z myślami – wiersze, zapiski, zamyślenia – książka wydana pod patronatem Centrum Kultury Polskiej na Litwie im. St. Moniuszki, Wydawnictwo Psychoskok, 2017 r., ​ISBN 978-83-8119-119-7[13]
  • Artystyczny Bazar Różyckiego, Oficyna Wydawnicza Rafał Brzeziński /rafalbrzezinski.info/, 2016 – rozmowy, szkice i felietony z- i o najwybitniejszych twórcach kultury i sztuki, s. 451, ​ISBN 978-83-65078-10-0[14][15]
  • Rozdział „Studencki Ośrodek Dyskusyjny Hybrydy: Od Siwaka do Bujaka” w książce: Hybrydy 50 lat! Zawsze piękni, zawsze dwudziestoletni! (s. 75–95 wraz ze zdjęciami; Fundacja Universitatis Varsoviensis).
  • Karnawał w Sodomie, s. 445, Wydawnictwo internetowe e-bookowo – 2011, ​ISBN 978-83-62480-19-7​.
  • Karnawał w Sodomie, s. 440, Wydawnictwo Pisarze.pl, 2011 – zbiór krótkich form-impresji, humoresek, prowokacji, ponadczasowych felietonów, „obrazków rodzajowych” ​ISBN 978-83-63143-00-8[16]
  • Noce bez czułości, Oficyna Wydawnicza Movex, 1999 i 2002 – zbiór krótkich form-impresji, humoresek, prowokacji, ponadczasowych felietonów ​ISBN 83-7161-023-8​.
  • Wisłocka w pigułce (oraz felietony obyczajowe), Oficyna Wydawnicza Szczepan Szymański, 1996, ​ISBN 83-86469-12-9​.
  • Koszt doskonałości (oraz felietony), Oficyna Wydawnicza SPAR, 1993, ​ISBN 83-85359-53-2​.
  • Gwiazdy w oczach, czyli Hollywood po polsku – (zbiór rozmów z wybitnymi aktorami, satyrykami, piosenkarzami + felietony), Wyd. Libra, 1992, ​ISBN 83-85005-62-5​.
  • Autor dwóch rozdziałów: „Od słowa do paplaniny, czyli globalizm światowego zidiocenia” oraz „Ojczyzna polszczyzna – na Wileńszczyźnie” – w książce Haliny Jotkiałło i Krystyny Adamowicz A’Polonia – Wartości moich czasów. Wydawca: Centrum Kultury Polskiej na Litwie im. Stanisława Moniuszki. Opracowanie graficzne Gulnara Galiachmetova, „Artprint”. Wydrukowano w „Standartu spaustuve”, Wilno 2017 r., ​ISBN 978-609-8180-24-4​.
  • Autor rozdziału „Koniec świata z tym chłopem” w książce Michaliny Wisłockiej Sukces w miłości, Oficyna Wydawnicza Rytm, Warszawa 1993, ​ISBN 83-85249-24-9​.
  • Autor rozdziału będącego rozmową z Violettą Villas: „Złożyłam ofiarę z siebie” – w książce Witolda Fillera Tygrysica z Magdalenki, Oficyna Wydawnicza Szczepan Szymański

Krytyka literacka, teatralna i filmowa Wybrane eseje:

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • Odznaczony odznaką Zasłużony Działacz Kultury
  • Brązowy Krzyż Zasługi – za działalność społeczną w dziedzinie upowszechniania czytelnictwa, kultury, sztuki, literatury w Małych Ojczyznach
  • 2015: Złota Statuetka im. Stanisława Moniuszki – odznaczony przez Zarząd Główny Centrum Kultury Polskiej na Litwie im. St. Moniuszki – za rolę ambasadora żarliwego propagowania Kultury Polskiej na łamach Prasy Polonijnej oraz w Rozgłośniach Polonijnych; za upowszechnianie w Macierzy dorobku kulturalnego TWÓRCÓW Z KRESÓW POLSKICH oraz tradycji, wartości, które do dziś dnia stanowią o polskości i naszej ojczyźnie-polszczyźnie; za pielęgnację poprawnej polszczyzny; za propagowanie postaw patriotyzmu i honoru wśród Polaków
  • Nagroda czasopisma „Poetry&Parathetare” w Dziedzinie Sztuki za Rok 2015. Kategoria: Publicystyka kulturalna

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest spokrewniony z pisarzem Stefanem Otwinowskim, pisarką emigracyjną Jadwigą Otwinowską oraz Kolbergiem Kielecczyzny, redaktorem muzycznym Piotrem Ganem[43].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kołodziejska J: Profesor Stanisław Siekierski „Stasinek” (1929–2008). Przegląd Biblioteczny Tom: 76 Numer: 3 Strony: 521 – 523, 2008. [dostęp 2008].
  2. pd: Odszedł historyk kultury Zmarł prof. Stanisław Siekierski. 2008. [dostęp 2 czerwca 2008].
  3. red por: Prof. Roman Taborski odszedł z Wydziału Polonistyki. 2002. [dostęp 18 stycznia 2002].
  4. Prof. Roman Taborski.
  5. a b Andrzej Lenartowski. Bibliografia podmiotowo-przedmiotowa. Kielce: Wojewódzka Biblioteka Publiczna w Kielcach, 2004, s. 85.
  6. miesięcznik SCENA.
  7. Magazyn Karan.
  8. Panorama Polska.
  9. Polskie Radio w Edmonton.
  10. a b Marek Różycki jr: Inwigilacja, zawał, czyli dyskusje w Hybrydach – „Od Siwaka do Bujaka” 1977-1983. [dostęp 2016-08-21].
  11. „Studencki Ośrodek Dyskusyjny „Hybrydy”: Od Siwaka do Bujaka” w książce: Hybrydy 50 lat! Zawsze piękni, zawsze dwudziestoletni!; Fundacja Universitatis Varsoviensis.
  12. Marek Różycki jr: Tańczący z myślami – wiersze, zapiski, zamyślenia, wyd. II poprawione i uzupełnione. [dostęp 2018-10-15].
  13. Marek Różycki jr: Tańczący z myślami – wiersze, zapiski, zamyślenia. [dostęp 2018-03-22].
  14. Artystyczny Bazar Różyckiego. rafalbrzezinski.info. [dostęp 2016-08-09].
  15. Artystyczny Bazar Różyckiego. swiat-tessy.com/nasz-bestseller/artystyczny-bazar-rozyckiego. [dostęp 2016-08-29].
  16. Karnawał w Sodomie. wiadomosci24.pl/artykul/karnawal_w_sodomie_nowa_ksiazka_marka_rozyckiego_jr_203955.html. [dostęp 2011-07-28].
  17. a b c „Polski Express” New Britain, USA.
  18. a b c Krytyka Literacka.
  19. Marek Różycki jr: Marian Hemar – z urodzenia Lwowiak, z pochodzenia Żyd, z wyboru – Polak. [dostęp 2016-02-16].
  20. ESEJ Marek Różycki jr. SIERGIEJ JESIENIN – Mistrz Tajemnicy Słowa. Krytyka Literacka nr 12(62) grudzień 2014. [dostęp 2014-12-07].
  21. a b c d Magazyn Wileński.
  22. Marek Różycki jr: Ewa Demarczyk – najwybitniejsza wokalistka XX w. zaszczuta przez miernoty.... [dostęp 2015-08-13].
  23. ALEKSANDER hr. FREDRO jest w świetnym humorze…
  24. Stanisław Bareja – Mistrz Komedii. Salon24. [dostęp 2015-07-13].
  25. Marek Różycki jr: Włodzimierz Wysocki – enfant terrible radzieckiej kultury w 75. ur.. [dostęp 2016-01-16].
  26. Marek Różycki jr: JAN SZTAUDYNGER – Intelektualny Prześmiewca, Satyryk. [dostęp 2015-07-13].
  27. Marek Różycki jr: Władysław St. Reymont – od przestępstwa do Nobla. [dostęp 2016-08-06].
  28. Marek Różycki jr: Zbigniew Herbert: – Bądź wierny Idź. [dostęp 2016-05-21].
  29. Marek Różycki jr: Gustaw Holoubek – Mag, Guru, Autorytet. [dostęp 2015-07-17].
  30. Marek Różycki jr: Adam Hanuszkiewicz – gigant teatru, który budził sumienia. [dostęp 2016-04-23].
  31. Marek Różycki jr: Terapia od rana – łyk Leśmiana.... [dostęp 2016-01-08].
  32. Marek Różycki jr: Kalina Jędrusik – gorszycielka i „ordynusik”.... [dostęp 2015-12-30].
  33. Marek Różycki jr: St. Jerzy Lec, czyli aforyzm ma najdłuższy oddech. [dostęp 2015-08-22].
  34. Marek Różycki jr: Bogumił Kobiela – genialny antybohater. [dostęp 2015-08-22].
  35. Marek Różycki jr: Śmiech krzepi – satyra pozbawia majestatu. [dostęp 2016-06-19].
  36. Marek Różycki jr: Zmarł Wojciech Młynarski – Mistrz kupletu. [dostęp 2017-03-15].
  37. Marek Różycki jr: Wisłocka w pigułce – z dala od filmu. [dostęp 2017-04-08].
  38. Marek Różycki jr: Od słowa do paplaniny, czyli globalizm światowego zidiocenia. [dostęp 2017-05-03].
  39. Marek Różycki jr: Wiesław Michnikowski – Chłopiec czysty i niewinny... ma 95. urodziny. [dostęp 2017-06-03].
  40. Marek Różycki jr: Jonasz Kofta – wieszcz polskiej piosenki w 30. r. śmierci. [dostęp 2018-04-19].
  41. Marek Różycki jr: Aleksander Zelwerowicz – ojciec duchowy pokoleń artystów. [dostęp 2018-12-16].
  42. Marek Różycki jr: Ks. Jan Twardowski: – Poznałem wnętrze dobrego i rozczarowało mnie. [dostęp 2018-12-02].
  43. Marek Różycki jr: Piotr Gan – Kolberg Kielecczyzny. [dostęp 2014-06-19].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Biografia w książce Haliny Jotkiałło i Krystyny Adamowicz: A’Polonia – Wartości moich czasów. Wydawca: Centrum Kultury Polskiej na Litwie im. Stanisława Moniuszki. Opracowanie graficzne Gulnara Galiachmetova, „Artprint”. Wydrukowano w „Standartu spaustuve”, Wilno 2017 r., ​ISBN 978-609-8180-24-4​.
  • [1] Notka biograficzna na Sadurski.com

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]