Maren Ade

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Maren Ade
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 12 grudnia 1976
Karlsruhe
Zawód reżyser, scenarzysta, producent filmowy
Współmałżonek Ulrich Köhler (2 dzieci)
Lata aktywności od 2000

Maren Ade (ur. 12 grudnia 1976 w Karlsruhe) – niemiecka reżyserka, scenarzystka i producentka filmowa. Jedna z najważniejszych postaci współczesnej kinematografii niemieckiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w 1976 w Karlsruhe w Badenii-Wirtembergii w rodzinie nauczycieli[1]. Swoje pierwsze amatorskie filmy krótkometrażowe nakręciła jako nastolatka. W 1998 zaczęła studiować produkcję, a następnie reżyserię filmową na Uniwersytecie Telewizji i Filmu (HFF) w Monachium. Studia ukończyła w 2004[2].

W 2001 wraz z koleżanką ze studiów Janine Jackowski założyła wytwórnię filmową Komplizen Film. W wytwórni tej zrealizowała swój debiut fabularny, a zarazem film dyplomowy Las dla drzew (2003). Obraz ten - portret psychologiczny początkującej nauczycielki - pokazano na wielu międzynarodowych festiwalach filmowych i wyróżniono Nagrodą Specjalną Jury na Sundance Film Festival w 2005.

Jej drugi film fabularny, Wszyscy inni (2009), był kameralnym dramatem obyczajowym, którego akcja rozgrywała się na Sardynii, gdzie para głównych bohaterów spędzała urlop. Film miał swoją premierę w konkursie MFF w Berlinie, gdzie zdobył Grand Prix Jury i Srebrnego Niedźwiedzia dla najlepszej aktorki dla Birgit Minichmayr[3]. Obraz wszedł na ekrany kin w 18 krajach.

Kolejny film Ade, Toni Erdmann (2016), stał się prawdziwą sensacją na MFF w Cannes, gdzie był pierwszym niemieckim filmem w konkursie od ponad dziesięciu lat. Była to opowieść o ojcu, który poprzez swoje niekonwencjonalne żarty i dziwaczne przebrania stara się sprawić, by jego poważna, pracująca w korporacji córka zaczęła wreszcie cieszyć się życiem. Inspiracją dla postaci filmowej był ojciec samej Maren Ade. Ten niemal trzygodzinny, pozornie lekki komediodramat, który śmieszył i wzruszał publiczność do łez, dotykał wielu istotnych tematów, jak relacje rodzinne na linii ojciec-córka, krytyka korporacjonizmu czy gwałtownie zmieniająca się Europa Wschodnia (na przykładzie Rumunii)[4].

Film odniósł niebywały sukces na całym świecie. Wśród najważniejszych wyróżnień dla niego wymienić należy nagrodę FIPRESCI w Cannes, pięć Europejskich Nagród Filmowych w najważniejszych kategoriach (film, reżyseria, aktor, aktorka, scenariusz) oraz nominację do Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego[5]. Ade została też pierwszą w historii kobietą-reżyserem filmu wyróżnionego Europejską Nagrodą Filmową dla najlepszego filmu.

Dzięki wytwórni Komplizen Film, Maren Ade odniosła również sukces jako producentka filmów innych reżyserów, takich jak Ulrich Köhler (Sen o Afryce, 2011), Barbara Albert (Ci, którzy żyją i umierają, 2012), Benjamin Heisenberg (Superegos, 2014), Miguel Gomes (Tabu, 2012) czy Sebastián Lelio (Fantastyczna kobieta, 2017)[6].

Prywatnie jest żoną reżysera Ulricha Köhlera, z którym ma dwoje dzieci. Mieszkają w Berlinie.

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Reżyser[edytuj | edytuj kod]

Filmy fabularne[edytuj | edytuj kod]

Filmy krótkometrażowe[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Maren Ade: ‘Toni Erdmann’s humour comes out of a big desperation’ (ang.). The Guardian. [dostęp 2018-02-14].
  2. Maren Ade (ang.). Film Portal. [dostęp 2018-02-14].
  3. Maren Ade: ‘Toni Erdmann’s humour comes out of a big desperation’ (ang.). The Guardian. [dostęp 2018-02-14].
  4. Toni Erdmann's Maren Ade interview: 'I don’t compare myself to Tarantino, but he always makes long films and people go' (ang.). Independent. [dostęp 2018-02-14].
  5. Toni Erdmann's Maren Ade interview: 'I don’t compare myself to Tarantino, but he always makes long films and people go' (ang.). Independent. [dostęp 2018-02-14].
  6. Maren Ade (ang.). Film Portal. [dostęp 2018-02-14].
  7. Maren Ade (ang.). IMDb. [dostęp 2018-02-14].
  8. Maren Ade (pol.). Filmweb. [dostęp 2018-02-14].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]