Maresuke Nogi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Maresuke Nogi
乃木 希典
Ilustracja
Rikugun-taishō Rikugun-taishō
Data i miejsce urodzenia 25 grudnia 1849
Tokio
Data i miejsce śmierci 13 września 1912
Tokio
Przebieg służby
Lata służby 1871–1908
Siły zbrojne War flag of the Imperial Japanese Army.svg Cesarska Armia Japońska
Stanowiska dowódca
• 1. Brygady Piechoty
• 3. Armii
gubernator generalny Tajwanu
Główne wojny i bitwy bunt Satsumy
wojna chińsko-japońska (1894-1895)
wojna rosyjsko-japońska
Odznaczenia
Wielka Wstęga Kwiatów Paulowni Orderu Wschodzącego Słońca (Japonia) Wielka Wstęga Orderu Wschodzącego Słońca (Japonia) Order Złotej Kani I klasy (Japonia) Wielka Wstęga Orderu Świętego Skarbu (Japonia) (1888–2003) Medal Wojskowy za Wojnę Chińsko-Japońską 1894-1895 (Japonia) Pamiątkowy Medal Ogłoszenia Konstytucji Cesarskiej (Japonia) Medal Japońskiego Czerwonego Krzyża dla Członka Specjalnego Krzyż Wielki Orderu Łaźni (Wielka Brytania) Rycerz Krzyża Wielkiego Królewskiego Orderu Wiktoriańskiego (GCVO)

Maresuke Nogi (jap. 乃木 希典 Nogi Maresuke?, ur. 25 grudnia 1849 w Tokio, zm. 13 września 1912 tamże)[1] – generał Cesarskiej Armii Japońskiej, trzeci gubernator generalny Tajwanu, hrabia.

Biografia[edytuj]

Urodził się w rodzinie samurajów. W 1869 wstąpił do wojska, w 1871 porucznik. Walczył przeciwko powstańcom Takamoriego Saigō. W czasie walk stracił sztandar 14. Pułku Piechoty. Dowódca rozkazał mu popełnić rytualne samobójstwo (seppuku), cesarz jednak nakazał mu żyć „z cierpieniem gorszym niż śmierć”[2].

W 1878 został podpułkownikiem, a rok później – pułkownikiem i został wysłany do Niemiec, gdzie studiował sztukę operacyjną i strategię państw europejskich.

Generał Maresuke Nogi przed swoim domem w Nogizaka, Tokio

W czasie wojny chińsko-japońskiej 1894-1895 był dowódcą 1. Brygady Piechoty w stopniu generała-majora. Za zdobycie Portu Artura został awansowany w 1895 do stopnia generała-porucznika. Ponadto za zasługi wojenne otrzymał tytuł barona i order Złotej Kani I klasy.

Od 14 października 1896 do lutego 1898 pełnił funkcję gubernatora generalnego Tajwanu i dowódcy dywizji. Na Tajwanie zmarła jego matka na malarię, co przyczyniło się do jego działań nad poprawą działania służby zdrowia na wyspie. W 1899 został odwołany do Japonii i wyznaczony na dowódcę 11. Brygady Piechoty. W latach 1900-1904 pozostawał w rezerwie.

W czasie wojny rosyjsko-japońskiej 1904-1905, w czerwcu 1904 został nominowany na dowódcę 3. Armii (90 tys. żołnierzy), która prowadziła blokadę Portu Artura z lądu. Po przybyciu do Mandżurii na froncie zginął jego syn, który służył w 2. Armii. W czasie blokady Portu Artura zginął także jego drugi syn.

W związku z brakiem powodzenia w blokadzie Portu Artura, Nogi podał się do dymisji, ale cesarz nie wyraził na to zgody. Ze swoją armią 2 stycznia 1905 zdobył Port Artur. Za zdobycie tej twierdzy został uznany za bohatera narodowego.

Dowodząc 3. Armią, odniósł zwycięstwo w bitwie pod Mukdenem (obecnie Shenyang).

Po zakończeniu wojny osobiście zrelacjonował cesarzowi przebieg walk o Port Artur. Przy referowaniu strat rozpłakał się i prosił monarchę o przebaczenie za 56 tys. ofiar blokady twierdzy oraz o pozwolenie popełnienia samobójstwa za poniesione straty. Cesarz nie zezwolił.

Za zasługi w wojnie 1904-1905 otrzymał tytuł hrabiego i Order Wschodzącego Słońca I klasy oraz został członkiem Wyższej Rady Wojennej przy cesarzu i honorowym prezydentem szkoły dla dzieci arystokracji. Był wychowawcą przyszłego cesarza Hirohito.

Nogi wydał duże sumy swoich pieniędzy na poprawę losu rannych, kontuzjowanych i kalek z czasów wojny i na pomniki dla poległych. Był jednym z twórców skautingu w Japonii. Był lojalnym poddanym cesarza Meiji i po jego śmierci w 1912 na znak żałoby popełnił seppuku. Wraz z nim odebrała sobie życie jego żona, Shizuko. Oboje zostali deifikowani.

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • Bolszaja Sowietskaja Encykłopedia, t. 18, Moskwa 1974