Maria Beatrycze Szulgowicz
| Maria Beatrycze Szulgowicz Damiana Szulgowicz | |
| Biskupka | |
| Kraj działania | |
|---|---|
| Data urodzenia |
1935 |
| Kustoszka płocka | |
| Okres sprawowania |
od 30 maja 1993 |
| Przewodnicząca Rady Przełożonych Kościoła Katolickiego Mariawitów w RP | |
| Okres sprawowania |
od 21 maja 2005 |
| Wyznanie | |
| Kościół | |
| Inkardynacja |
Zgromadzenie Sióstr Mariawitek Nieustającej Adoracji Ubłagania / Kustodia płocka |
| Śluby zakonne |
1959 |
| Sakra biskupia |
30 maja 1993 |
| Data konsekracji |
30 maja 1993 | ||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Miejscowość | |||||||||
| Miejsce | |||||||||
| Konsekrator | |||||||||
| Współkonsekratorzy |
Stanisława Maria Dilekta Rasztawicka, | ||||||||
| |||||||||
Maria Beatrycze Szulgowicz, właśc. Damiana Szulgowicz (ur. 1935[1]) – polska biskupka mariawicka, ordynariuszka kustodii płockiej Kościoła Katolickiego Mariawitów w RP, od 2005 r. zwierzchniczka Kościoła Katolickiego Mariawitów w RP, proboszczka parafii Trójcy Przenajświętszej w Felicjanowie.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Jej rodzice byli kapłanami mariawickimi pozostającymi w małżeństwie mistycznym. Według teologii Kościoła Katolickiego Mariawitów urodziła się jako dziecko „niepokalanie poczęte”[2].
Ukończyła studia na Wydziale Elektronicznym[1] Politechniki Warszawskiej. Następnie poświęciła się życiu monastycznemu; w 1959 r. złożyła śluby zakonne[1]. W 1971 r. ukończyła studia w sekcji starokatolickiej Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej, broniąc pracę magisterską pt. Ideologia mariawityzmu w listach pasterskich i odezwach arcybiskupa J.M. Michała Kowalskiego[3]. 30 maja 1993 r. w uroczystość Zesłania Ducha Świętego siostry Damiana Maria Beatrycze Szulgowicz i Hanna Maria Rafaela Woińska zostały konsekrowane w Felicjanowie na nowych biskupów Kościoła i odtąd siostra Maria Beatrycze stoi na czele kustodii płockiej[4].
Od 1995 r. przełożona Katolickiego Zgromadzenia Sióstr Mariawitek Nieustającej Adoracji Ubłagania. Od 21 maja 2005 r. przewodnicząca Rady Przełożonych Kościoła Katolickiego Mariawitów, proboszcz parafii w Felicjanowie[5].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c Katarzyna Tempczyk – „Nowe przymierze uczynił Pan z nami...” Teologia Kościoła Katolickiego Mariawitów. Wydawnictwo Naukowe Semper, Warszawa 2011, s. 50.
- ↑ Iwona Boratyn, Nasi bracia, nic poza tym, „Magazyn Gazeta Wyborcza” 46/1999.
- ↑ Z dziejów Królestwa. Wydanie jubileuszowe. Praca zbiorowa pod redakcją arcybiskupa Józefa Marii Rafaela Wojciechowskiego. Wydawnictwo Kościoła Katolickiego Mariawitów, Felicjanów 1972, s. 2, 5–6.
- ↑ Józef M. Rafael Wojciechowski, Pisma wybrane. Dzieło Bożego ratunku. Mariawicki znak czasu. Wydawnictwo Kościoła Katolickiego Mariawitów, Felicjanów 2003, s. 272.
- ↑ Stanisław Rybak, Mariawityzm. Dzieje i współczesność, Warszawa 2011.