Maria Ewa Łunkiewicz-Rogoyska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Maria Ewa Łunkiewicz-Rogoyska
Data i miejsce urodzenia 1895
Kudryńce
Data i miejsce śmierci 1967
Warszawa
Zawód malarka
Narodowość polska
Alma Mater Ecole Nationale des Arts Decoratifs
Rodzice Maria Kłopotowska, Stanisław Chmielowski
Krewni i powinowaci Adam Chmielowski

Maria Ewa Łunkiewicz-Rogoyska (ur. 1895 w Kudryńcach, zm. 1967 w Warszawie) – polska malarka, przedstawicielka międzywojennej i powojennej awangardy.

Jej matką była malarka Maria Kłopotowska. Łunkiewicz-Rogoyska studiowała malarstwo w Ecole Nationale des Arts Decoratifs w Paryżu, gdzie pozostawała w kręgu Le Corbusiera, Pieta Mondriana, Amédée Ozenfanta, Michela Seuphora oraz grupy artystycznej Cercle et Carré. Była przedstawicielką puryzmu, a jej obrazy odznaczają się ładem, biegłością kompozycyjną i charakterystycznym płasko kładzionym kolorem[1]. Po 1935 roku jej obrazy utrzymane są w stylu abstrakcji organicznej. Znaczna część jej dorobku artystycznego została utracona podczas II wojny światowej. Jej Autoportret (1930) znajduje się w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Agnieszka Morawińska, Malarki polskie między wojnami, [w:] Anna Żarnowska i Andrzej Szwarc (red.), Równe prawa i nierówne szanse: kobiety w Polsce międzywojennej, Instytut Historyczny Uniwersytetu Warszawskiego, wydawnictwo DiG, Warszawa 2000, ​ISBN 83-7181-023-7​, str. 258.
  2. Magdalena Wróblewska: Maria Ewa Łunkiewicz-Rogoyska (pol.). Culture.pl. [dostęp 2012-04-10].