Maria Mokrzycka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Maria Mokrzycka
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 25 marca 1882
Lwów
Data i miejsce śmierci 15 maja 1971
Skolimów
Narodowość polska
Język polski
Alma Mater Lwowskie Konserwatorium
Dziedzina sztuki śpiew
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Maria Mokrzycka (ur. 25 marca 1882 we Lwowie, zm. 15 maja 1971 w Skolimowie koło Warszawy), polska śpiewaczka (sopran). Wykształcenie wokalne otrzymała w Lwowskim Konserwatorium u Walerego Wysockiego.

Obdarzona z natury pięknym głosem i wybitną muzykalnością, a ponadto niezwykłą urodą, szybko zwróciła na siebie uwagę miejscowego środowiska artystycznego. W październiku 1905 roku młodziutka śpiewaczka debiutuje na scenie Opery Lwowskiej w operze „Chopin” Giacomo Oreficego.

Debiutowała 1905 w operze we Lwowie. Po okresie występów we Lwowie i w Krakowie zostaje w roku 1907 solistką Opery Warszawskiej. Do 1909 roku śpiewała w Warszawie (z tego okresu pochodzi kilka płyt nagranych przez nią wspólnie z M. Battistinim). W latach (1909–1916) występowała za granicą (Włochy, Hiszpania, Stany Zjednoczone). Śpiewała w Bergamo, Turynie, Genewie, Budapeszcie, Madrycie, Barcelonie, Wiedniu i innych miastach europejskich, niejednokrotnie razem z najwybitniejszymi śpiewakami ówczesnej doby, odnosząc poważne sukcesy. Następnie wyrusza za ocean, gdzie szczególnie pamiętny staje się tam wielki koncert w San Francisco, którego program obejmował między innymi polskie pieśni, przyjmowane z entuzjazmem przez amerykańską publiczność.

W roku 1917 powróciła do Warszawy. W Warszawie śpiewała repertuar bardzo rozległy i różnorodny. Do najświetniejszych jej kreacji należą partie Tatiany w „Eugeniuszu Onieginie”, Mimi w „Cyganerii”, a przede wszystkim tytułowa rola w „Madame Butterfly”, w której zachwycała i urzekała widownię czarem swego głosu, nieskazitelną czystością intonacji oraz głębią dramatycznego wyrazu. W 1931 wycofała się ze sceny operowej i poświęciła pracy pedagogicznej. Była wykładowcą w Wyższej Szkole Muzycznej im. Fryderyka Chopina oraz w PWST w Warszawie.

Będąc zasadniczo sopranem lirycznym, nie wahała się śpiewać również i dramatycznych partii w operach takich, jak „Halka”, „Tosca”, „Mefistofeles”, a nawet Wagnerowska „Walkiria”. Osobny dział w repertuarze Marii Mokrzyckiej stanowiły opery polskie — między innymi śpiewała partię tytułową podczas prapremiery „Hagith” Szymanowskiego, kreowała też główną rolę w pierwszym polskim przedstawieniu opery Różyckiego „Eros i Psyche”.

W 1930 roku została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi „za zasługi na polu działalności artystycznej”[1], a w 1955Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wielka Encyklopedia Powszechna PWN (1962-1969)