Maria Mokrzycka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Maria Mokrzycka, 1918 r.

Maria Mokrzycka (ur. 25 marca 1882 we Lwowie, zm. 15 maja 1971 w Skolimowie koło Warszawy), polska śpiewaczka (sopran). Wykształcenie wokalne otrzymała w Lwowskim Konserwatorium u Walerego Wysockiego.

Obdarzona z natury pięknym głosem i wybitną muzykalnością, a ponadto niezwykłą urodą, szybko zwróciła na siebie uwagę miejscowego środowiska artystycznego. W październiku 1905 roku młodziutka śpiewaczka debiutuje na scenie Opery Lwowskiej w operze „Chopin” Giacomo Oreficego.

Debiutowała 1905 w operze we Lwowie. Po okresie występów we Lwowie i w Krakowie zostaje w roku 1907 solistką Opery Warszawskiej. Do 1909 roku śpiewała w Warszawie (z tego okresu pochodzi kilka płyt nagranych przez nią wspólnie z M. Battistinim). W latach (1909–1916) występowała za granicą (Włochy, Hiszpania, Stany Zjednoczone). Śpiewała w Bergamo, Turynie, Genewie, Budapeszcie, Madrycie, Barcelonie, Wiedniu i innych miastach europejskich, niejednokrotnie razem z najwybitniejszymi śpiewakami ówczesnej doby, odnosząc poważne sukcesy. Następnie wyrusza za ocean, gdzie szczególnie pamiętny staje się tam wielki koncert w San Francisco, którego program obejmował między innymi polskie pieśni, przyjmowane z entuzjazmem przez amerykańską publiczność.

W roku 1917 powróciła do Warszawy. W Warszawie śpiewała repertuar bardzo rozległy i różnorodny. Do najświetniejszych jej kreacji należą partie Tatiany w „Eugeniuszu Onieginie”, Mimi w „Cyganerii”, a przede wszystkim tytułowa rola w „Madame Butterfly”, w której zachwycała i urzekała widownię czarem swego głosu, nieskazitelną czystością intonacji oraz głębią dramatycznego wyrazu. W 1931 wycofała się ze sceny operowej i poświęciła pracy pedagogicznej. Była wykładowcą w Wyższej Szkole Muzycznej im. Fryderyka Chopina oraz w PWST w Warszawie.

Będąc zasadniczo sopranem lirycznym, nie wahała się śpiewać również i dramatycznych partii w operach takich, jak „Halka”, „Tosca”, „Mefistofeles”, a nawet Wagnerowska „Walkiria”. Osobny dział w repertuarze Marii Mokrzyckiej stanowiły opery polskie — między innymi śpiewała partię tytułową podczas prapremiery „Hagith” Szymanowskiego, kreowała też główną rolę w pierwszym polskim przedstawieniu opery Różyckiego „Eros i Psyche”.

W 1930 roku została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi „za zasługi na polu działalności artystycznej”[1], a w 1955Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wielka Encyklopedia Powszechna PWN (1962-1969)