Maria Poprzęcka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Maria Joanna Poprzęcka (ur. 20 października 1942 w Warszawie) – polska historyk sztuki, profesor doktor habilitowany, dyrektor Instytutu Historii Sztuki Uniwersytetu Warszawskiego do 2008. Kierownik Podyplomowego Studium Muzealniczego IHS UW oraz kierownik Zakładu Dziejów Myśli o Sztuce[1]. Od 1998 do 2010 prezes Stowarzyszenia Historyków Sztuki. Członek Polskiej Akademii Umiejętności oraz Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.

Działalność[edytuj | edytuj kod]

Zajmuje się głównie malarstwem XIX wieku – zarówno „wysokim”, jak i popularnym – usytuowanym w szerokim kontekście krytycznym i teoretycznym. W pracy naukowej istotne są dla niej zagadnienia metodologiczne i aksjologiczne, zwłaszcza wynikające z badań nad sztuką nowoczesną.

Jest organizatorką konferencji metodologicznych w Nieborowie. Należy do Rady Fundacji Książąt Czartoryskich. Pisze felietony do „Dwutygodnika”. Od września 2005 do marca 2007 należała do Rady Programowej i Rady Muzeum mającego powstać Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie.

W 2003 została odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski „za wybitne zasługi w pracy naukowej i dydaktycznej”[2][3]. W 2009 otrzymała Nagrodę Literacką Gdynia w kategorii eseju za książkę Inne obrazy[4], a w 2010 Nagrodę Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego za książkę Arcydzieła malarstwa polskiego[5].

Została członkiem komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed przyspieszonymi wyborami prezydenckimi 2010[6].

Obecnie profesor zwyczajny w Kolegium „Artes Liberales” Wydziału „Artes Liberales” Uniwersytetu Warszawskiego[7].

Ważniejsze publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Uczta bogiń. Kobiety, sztuka i życie, Warszawa 2012
  • Inne obrazy. Oko, widzenie, sztuka. Od Albertiego do Duchampa, Gdańsk 2008
  • Galeria. Sztuka patrzenia, Warszawa 2003
  • Kochankowie z masakrą w tle i inne eseje o malarstwie historycznym, Warszawa 2004
  • Pochwała malarstwa. Studia z historii i teorii sztuki, Gdańsk 2000
  • O złej sztuce, Warszawa 1998
  • Arcydzieła malarstwa polskiego, Warszawa 1997
  • Polskie malarstwo salonowe, Warszawa 1991
  • Czas wyobrażony. O sposobach opowiadania w polskim malarstwie XIX w., Warszawa 1986
  • Akademizm, Warszawa 1977, 3 wyd. rozszerz. 1989
  • Teoretycy, artyści, krytycy o sztuce 1700–1870, Warszawa 1974, 2 wyd. rozszerz. 1989 (wspólnie z Elżbietą Grabską).
  • Kuźnia: mit, alegoria, symbol, Warszawa 1972

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Profil Marii Poprzęckiej w Instytucie Historii Sztuki UW. ihs.uw.edu.pl. [dostęp 2010-04-11].
  2. Odznaczenia w Pałacu Prezydenckim w dniu święta narodowego 3 Maja. prezydent.pl, 2003-05-03. [dostęp 2010-04-11].
  3. M.P. z 2003 r. nr 42, poz. 627
  4. Przemysław Gulda: Nagroda Literacka Gdynia dla Tkaczyszyn-Dyckiego, Świetlickiego i Poprzęckiej. wyborcza.pl, 2009-06-14. [dostęp 2009-06-16].
  5. sub: Polscy artyści roku. wyborcza.pl, 2010-06-15. [dostęp 2010-06-17].
  6. Komitet poparcia Bronisława Komorowskiego. onet.pl, 16 maja 2010. [dostęp 26 kwietnia 2014].
  7. Kolegium Artes Liberales, Plan studiów II stopnia artes liberales [dostęp 2016-03-03].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]