Maria Szabłowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Maria Szabłowska
Maria Szabłowska na dniu otwartym TVP (2007)
Maria Szabłowska na dniu otwartym TVP (2007)
Data i miejsce urodzenia 26 września 1946
Warszawa
Zawód dziennikarka
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Maria Anna Szabłowska-Szabel (ur. 26 września 1946 w Warszawie[1]) – polska dziennikarka radiowa i telewizyjna.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Ukończyła w 1970 studia z zakresu arabistyki na Uniwersytecie Warszawskim. W 1971 została absolwentką studium dziennikarskiego na UW[1].

Pierwszy raz na antenie Polskiego Radia pojawiła się w Rozgłośni Harcerskiej, wystąpiła tam jako gość i opowiadała o wybranym przez siebie kierunku studiów[2]. Od 1970 zawodowo związana z Polskim Radiem[1]. Współpracowała ze Studiem Rytm i Popołudniem z młodością, w 1973 otrzymała etat w redakcji Muzyki i aktualności, później związana z redakcją muzyczną Programu I[1]. Prowadziła wiele popularnych audycji muzycznych, tj. Magazyn Muzyczny Rytm oraz Muzyka Nocą, później zaś Muzyczna Jedynka i Leniwa Niedziela.

W Telewizji Polskiej zadebiutowała pod koniec lat 70. Była prezenterką młodzieżowej Siódemki i następnie wakacyjnego Studia Lato emitowanego w pierwszym programie TVP[1]. W późniejszych latach prowadziła program Stare, nowe i najnowsze oraz poranny program Kawa czy herbata? (razem z Jackiem Żakowskim). W duecie z Krzysztofem Szewczykiem prowadziła program Dozwolone od lat czterdziestu, który został potem przemianowany na Wideoteka dorosłego człowieka[3][4].

Maria Szabłowska jest autorką książek Elvis – amerykański sen i Cały ten big beat[3]. W 2001 ukazała się redagowana przez nią płyta pt. Mężczyźni mojego radia[5].

W 2011, za wybitne zasługi dla Polskiego Radia, została odznaczona przez prezydenta Bronisława Komorowskiego Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[6], a w 2015, za wybitne zasługi w działalności na rzecz rozwoju Polskiego Radia, otrzymała Krzyż Oficerski tego orderu[7]. W 2005 wyróżniona Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[8].

Przypisy

  1. a b c d e Elżbieta Ciborska: Leksykon polskiego dziennikarstwa. Warszawa: Dom Wydawniczy Elipsa, 2000, s. 528. ISBN 83-7151-330-5.
  2. Jacek Górski: Wywiad z p. Marią Szabłowską. Gdański Klub Szaradzistów Neptun. [dostęp 2015-04-10].
  3. a b Maria Szabłowska. tvp.pl. [dostęp 2015-04-10].
  4. Idalia Mirecka. Wideoteka (dla) każdego człowieka. „Przegląd”. Nr 5/2003, 27 stycznia 2003. [dostęp 2015-04-10]. 
  5. Mężczyźni mojego radia. wp.pl, 23 października 2001. [dostęp 2015-04-10].
  6. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 września 2011 r. o nadaniu orderów i odznaczeń (M.P. z 2011 r. Nr 111, poz. 1122).
  7. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 lipca 2015 r. o nadaniu orderów i odznaczeń (M.P. z 2015 r. poz. 889).
  8. Agnieszka Hamelusz: Gloria Artis dla Komendanta Stołecznego Policji. naszemiasto.pl, 29 września 2005. [dostęp 2015-04-10].