Marian Drobik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Marian Edward Drobik
„Dzięcioł”, „Witold”, „Wujek”, „Siwek”
Ilustracja
pułkownik dyplomowany piechoty pułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 4 października 1898
Komarówka
Data śmierci 1944
Przebieg służby
Lata służby 19181944
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki 22 Pułk Piechoty
27 Dywizja Piechoty
Oddział I Sztabu Głównego
DOK VII
23 Pułk Piechoty
3 Dywizja Piechoty Legionów
Grupa Operacyjna „Śląsk”
Okręg Lublin AK
Oddział II KG ZWZ-AK
Stanowiska szef sztabu dywizji
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (trzykrotnie)

Marian Edward Drobik ps. „Dzięcioł”, „Witold”, „Wujek”, „Siwek” (ur. 4 października 1898 w Komarówce, zm. prawdopodobnie w 1944) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, szef wywiadu i kontrwywiadu AK w latach 1942–1943.

Życiorys[edytuj]

Karierę wojskową zaczynał w latach 1915–1917 jako członek Polskiej Organizacji Wojskowej a następnie od 1918 r., żołnierz Wojska Polskiego. Od 24 marca do 9 czerwca 1919 roku był słuchaczem Klasy „N” (klasa 9.) Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. 21 czerwca 1919 roku został mianowany podporucznikiem piechoty z dniem 1 czerwca 1919 roku[1].

Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, w której został trzykrotnie ranny. W 1921 r. został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. W latach 1918–1924 był dowódcą kompanii, a następnie baonu w 22 Pułku Piechoty z Siedlec. W okresie od 1926 r. do 1928 r. w Wyższej Szkole Wojennej. Od 1928 r. oficer sztabu w 27 Dywizji Piechoty oraz referent Oddziału I Sztabu Głównego. W 1931 r. w Dowództwie Okręgu Korpusu nr VII w Poznaniu. W 1933 r. pełnił obowiązki dowódcy kompanii w 23 Pułku Piechoty. 27 czerwca 1935 roku awansował na majora ze starszeństwem z 1 stycznia 1935 roku i 10. lokatą w korpusie oficerów piechoty[2]. W 1936 roku został szefem sztabu 3 Dywizji Piechoty Legionów w Zamościu.

W czasie kampanii wrześniowej był szefem Oddziału III Sztabu Grupy Operacyjnej „Śląsk”. Po klęsce wrześniowej uczestniczył w tworzeniu pierwszych organizacji konspiracyjnych na terenie Lublina. W okresie od października 1939 do maja 1940 piastował stanowisko szefa sztabu Komendy Okręgu Lublin SZP-ZWZ. Na przełomie 1941–1942 piastował funkcję zastępcy Wacława Berki – szefa Oddziału II (wywiad i kontrwywiad) KG ZWZ. Na wiosnę 1942 r., przejął funkcję szefa Oddziału II i pełnił ją do początku grudnia 1943 r. W tym okresie uczestniczył między innymi w zdobyciu dokumentacji rakiet V2 oraz opracował system informacyjny umożliwiający przekazywanie aliantom zachodnim informacji o zdarzeniach na froncie wschodnim. Był autorem tzw. „Testamentu Dzięcioła” czy też „Testamentu-Memoriału Drobika”, w którym zawarł swoje obawy co do niebezpieczeństwa, iż po wojnie może dojść do okupacji sowieckiej na terenie Polski i aktualna polityka Polskiego Państwa Podziemnego w stosunku do ZSRR powinna opierać się na szeregu daleko idących ustępstw w stosunku do Sowietów, a nawet ewentualnego oddania im Kresów w zamian za niepodległość. W czasie spotkania ze sztabem KG AK, gdzie płk Drobik miał wygłosić swój memoriał, doszło do dziwnego incydentu – pułkownik Drobik otruł się ampułką z cyjankiem potasu, jednak jego towarzyszom udało się wyratować niedoszłego samobójcę.

Płk Marian Drobik został aresztowany przez Gestapo w willi swojej siostry przy ulicy Ptasiej w Podkowie Leśnej w nocy z 9 na 10 grudnia 1943 r. Okoliczności aresztowania pozostają do dzisiaj niejasne. Po aresztowaniu prawdopodobnie został przewieziony do Berlina albo zamordowany w obozie koncentracyjnym. Istnieje teza, iż został zamordowany w ramach represji po powstaniu warszawskim razem z generałem Stefanem Grotem-Roweckim. Według jednej z hipotez Drobik został wydany Niemcom przez swojego zastępcę i odwróconego agenta gestapo kapitana Karola Trojanowskiego. Do udziału w rozpracowaniu płka Drobika przyznał się niemiecki agent Ludwik Kalkstein[3].

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 72 z 3 lipca 1919 roku, poz. 2383.
  2. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z 28 czerwca 1935 roku, s. 67.
  3. http://ipn.gov.pl/__data/assets/pdf_file/0006/71358/1-34630.pdf
  4. Dekret Wodza Naczelnego L. 2646 z 28 lutego 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 11 poz. 328)
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”, s. 29, Nr 2 z 11 listopada 1937. Ministerstwo Spraw Wojskowych. 
  6. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 59)

Bibliografia[edytuj]