Marian Krudowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marian Krudowski
pułkownik piechoty pułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 25 marca 1892
Bochnia
Data i miejsce śmierci 4 sierpnia 1953
Wrocław
Przebieg służby
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki 72 Pułk Piechoty
21 Pułk Piechoty
57 Pułk Piechoty
10 Pułk Piechoty
Stanowiska dowódca batalionu
dowódca pułku
Główne wojny i bitwy kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Zwycięstwa

Marian Krudowski (ur. 25 marca 1892 w Bochni, zm. 4 sierpnia 1953 we Wrocławiu) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Od listopada 1919 do maja 1919 pełnił służbę na stanowisku komendanta Placu Kielce[1]. 18 sierpnia 1920 roku został referentem ewakuacyjnym w Wydziale I Sztabu Dowództwa Okręgu Generalnego „Kielce” w Kielcach[2]. 24 sierpnia 1920 roku został przydzielony do Baonu Zapasowego 11 Pułku Piechoty w Sosnowcu[3]. 14 listopada 1920 roku został przydzielony do Baonu Zapasowego 2 Pułku Piechoty Legionów na stanowisko zastępcy dowódcy batalionu[4]. 1 czerwca 1921 znów pełnił służbę w DOGen. „Kielce” pozostając oficerem nadetatowym 11 Pułku Piechoty[5]. W 1922 pełnił służbę w Dowództwie 28 Dywizji Piechoty w Warszawie i ukończył kurs szyfrowy w Oddziale II Sztabu Generalnego. 2 września 1922 został przeniesiony do Oddziału III Sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie na stanowisko referenta[6]. W 1923 pełnił służbę w 72 pułku piechoty w Radomiu, a w 1924 dowodził I batalionem 21 pułku piechoty w Warszawie[7]. 5 maja 1927 roku został przeniesiony do 57 pułku piechoty w Poznaniu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[8][9][10]. W maju 1930 został przeniesiony do 10 pułku piechoty w Łowiczu na stanowisko dowódcy[11][12]. Na przełomie października i listopada 1931 ukończył dwutygodniowy kurs informacyjno-gazowy w Szkole Gazowej[13].

W 1939 zgodnie z przydziałem mobilizacyjnym, po ogłoszeniu mobilizacji powszechnej, miał objąć stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej rezerwowej 44 Dywizji Piechoty. Stanowiska nie objął i kampanię wrześniową odbył z 10 pułkiem piechoty. Walczył w bitwie nad Bzurą.

Pochodził z wielodzietnej rodziny Jana Krudowskiego (technika drogowego) i Marii z Brzózków. Spośród jego ośmiorga rodzeństwa dwaj bracia, Jan i Stefan Marceli, zostali zamordowani w Katyniu, a Józef w Auschwitz.

W 1915 ożenił się z Janiną Zofią z Brzósków (krewną ks. Stanisława Brzóski), z którą miał dwoje dzieci: córkę Irenę po mężu Kryczyńską (1916-1997) i syna Andrzeja (1927-1990).

Zmarł nagle we Wrocławiu, jest pochowany w Łowiczu, w grobowcu rodziny Bukowieckich.

W WP pełnił służbę również ppłk piech. Zygmunt Krudowski (ur. 5 kwietnia 1894), zastępca i dowódca 1 pułku strzelców podhalańskich.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • kapitan – 1921
  • major – zweryfikowany 3 maja 1922 ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 271. lokatą
  • podpułkownik – 3 maja 1926 ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 i 25. lokatą (w 1932 - 8. lokatą) w korpusie oficerów piechoty
  • pułkownik – 21 grudnia 1932 ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1933 i 2. lokatą w korpusie oficerów piechoty

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jarno 2003 ↓, s. 47.
  2. Rozkaz DOGen. Kielce ↓, Nr 74 z 18 sierpnia 1921 roku, pkt 842.
  3. Rozkaz DOGen. Kielce ↓, Nr 76 z 24 sierpnia 1920 roku, pkt 899.
  4. Rozkaz DOGen. Kielce ↓, Nr 117 z 14 listopada 1920 roku, pkt 4.
  5. Spis oficerów 1921 ↓, s. 52, 715.
  6. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych Nr 30 z 2 września 1922 r., s. 652.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 266, 346.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 maja 1927 roku, s. 127.
  9. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 18 czerwca 1930 roku, s. 206.
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 71, 166.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 18 czerwca 1930 roku, s. 206.
  12. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 20, 540.
  13. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych Nr 6 z 23 marca 1932 r., s. 260.
  14. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”, s. 332, Nr 8 z 4 lipca 1932. Ministerstwo Spraw Wojskowych. 
  15. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 2, s. 17, 11 listopada 1936. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]