Marian Markiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marian Adam Markiewicz
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 8 grudnia 1895
Kraków
Data i miejsce śmierci 14 grudnia 1965
Kraków
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Orzeł LWP.jpg Ludowe Wojsko Polskie
Jednostki 3 Pułk Piechoty
80 Pułk Piechoty Austro-Węgier
20 Pułk Piechoty Ziemi Krakowskiej
71 Pułk Piechoty
13 Pułk Piechoty
7 Łużycka Dywizja Piechoty
Stanowiska dowódca batalionu piechoty
kwatermistrz pułku
dowódca pułku piechoty
szef sztabu dywizji
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi
Marian Markiewicz
Pełne imię i nazwisko Marian Adam Markiewicz
Wzrost 174 cm
Pozycja obrońca
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1918–1926 Wisła Kraków 15 (0)
1926 Wilja Wilno
1927–1928 WKS 20 pp
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1924  Polska 3 (0)

Marian Adam Markiewicz (ur. 8 grudnia 1895 w Krakowie, zm. 14 grudnia 1965 tamże) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, reprezentant Polski, wicemistrz i brązowy medalista mistrzostw Polski z Wisłą Kraków w piłce nożnej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1914 wstąpił do Legionów, służył w 2 pułku piechoty. Ranny w walkach pod Hruziatynem. Następnie służył w II Brygadzie Legionów Polskich, po bitwie pod Rarańczą, internowany w lutym 1918, w kwietniu 1918 został wcielony do austriackiego 80 pułku piechoty i walczył na froncie włoskim i serbskim.

W listopadzie 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. 1 lipca 1919 awansowany na stopień podporucznika, od października 1919 służył w Dowództwie Okręgu Generalnego Pomorze. Od sierpnia 1920 walczył w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 20 pułku piechoty Ziemi Krakowskiej. 21 grudnia 1920 awansowany na stopień porucznika. Po zakończeniu działań wojennych służył do 1931 w 20 pp, awansując na stopień kapitana (1 lipca 1923). 2 grudnia 1930 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 roku i 83. lokatą w korpusie oficerów piechoty[1]. 26 marca 1931 roku został przeniesiony do 71 pułku piechoty w Zambrowie na stanowisko dowódcy batalionu[2][3]. W kwietniu 1934 roku został przesunięty na stanowisko kwatermistrza pułku[4]. Od kwietnia 1938 ponownie służył w 20 pp, awansując na stopień podpułkownika (19 marca 1939).

Walczył w wojnie obronnej 1939, w 8 Dywizji Piechoty w składzie Armii „Modlin”. Od 25 września 1939 dowodził 13 pułkiem piechoty. Po kapitulacji przebywał w obozie jenieckim w Działdowie, skąd został zwolniony w październiku 1939 na mocy warunków kapitulacji Twierdzy Modlin. W czasie okupacji ukrywał się w Krakowie.

W lutym 1945 wcielony do Ludowego Wojska Polskiego, był m.in. szefem sztabu 7 Łużyckiej Dywizji Piechoty. Został zwolniony z wojska jako przedwojenny oficer w czerwcu 1946. Następnie pracował jako kierownik zaopatrzenia w Krakowskim Zarządzie Aptek.

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

W latach 1918-1926 był piłkarzem Wisły Kraków[5], z którą wystąpił dwukrotnie w finałach mistrzostw Polski (1923 – 2 m., 1925 – 3 m.). Zagrał łącznie w piętnastu spotkaniach. Trzykrotnie wystąpił w reprezentacji Polski. Debiutował 10 czerwca 1924 w meczu ze Stanami Zjednoczonymi, następnie wystąpił w meczach z Finlandią (10 sierpnia 1924) i Węgrami (31 sierpnia 1924)[6].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 3 grudnia 1930 roku, s. 329.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 101.
  3. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 39, 599.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 150.
  5. www.footballdatabase.eu
  6. kadra.pl
  7. M.P. z 1931 r. nr 111, poz. 163.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]