Marian Piechal

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Marian Piechal (ur. 24 sierpnia 1905 w Łodzi, zm. 9 grudnia 1989 w Warszawie) – polski poeta, eseista, tłumacz.

Życiorys[edytuj]

Ukończył III Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Kościuszki w Łodzi. Absolwent filologii polskiej na Uniwersytecie Warszawskim. Współzałożyciel grupy literackiej Meteor, a od 1929 członek Kwadrygi. Podczas okupacji hitlerowskiej działał na tajnych kompletach, był także żołnierzem Armii Krajowej. Po zakończeniu wojny był redaktorem naczelnym pisma „Kronika” i prezesem łódzkiego oddziału Związku Literatów Polskich. W latach 1946–1948 był członkiem PPS, od 1948 roku należał do PZPR[1]. W latach 60. przeprowadził się do Warszawy i został zastępcą redaktora pisma „Poezja”. 22 lipca 1968 otrzymał nagrodę państwową II stopnia[2].

Odznaczony m.in.: Krzyżem Komandorskim, Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem 10-lecia Polski Ludowej, Medalem 30-lecia Polski Ludowej i Brązowym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju”[1]. Pochowany na cmentarzu Zarzew w Łodzi[potrzebny przypis].


Dzieła[edytuj]

  • 1929 – Krzyk z miasta
  • 1931 – Elegie całopalne
  • 1932 – Garść popiołu
  • 1936 – Srebrna waga
  • 1937 – O Norwidzie
  • 1958 – Ognie
  • 1964 – Miasto nadziei
  • 1965 – Punkt oparcia
  • 1969 – Być
  • 1972 – żywe źródła
  • 1973 – Poezje
  • 1974 – Mit Pigmaliona
  • 1975 – Poezja i coś więcej
  • 1976 – Moje imperium
  • 1985 – Cztery poematy

Przypisy

  1. a b Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 741. ISBN 8322320736.
  2. Dziennik Polski, rok XXIV, nr 172 (7599), s. 6.