Marian Suda

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marian Wincenty Suda
Ilustracja
major piechoty major piechoty
Data urodzenia 8 września 1900
Data i miejsce śmierci 30 marca 1943
Oflag VII A Murnau
Przebieg służby
Lata służby do 1943
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 2 Pułk Strzelców Podhalańskich,
Batalion ON „Sambor”
Stanowiska adiutant
dowódca batalionu
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Srebrny Krzyż Zasługi

Marian Wincenty Suda (ur. 8 września 1900[1], zm. 30 marca 1943 w Murnau) – major piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 kwietnia 1921 i był zweryfikowany z lokatą 7 w 1923[2] oraz w 1924[3], z lokatą 6 w 1928[4]. Był oficerem 2 pułku strzelców podhalańskich w Sanoku w 1923[5]; w 1924 nadetatowym[6] i wówczas służył jako adiutant w Batalionie Szkolnym Piechoty nr 10[7], następnie był oficerem w 1928[8]. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 i lokatą 168 w korpusie oficerów piechoty w 1932[9]. W czerwcu 1935 nadal pełnił służbę w 2 psp[10][11]. Podczas służby kierował Towarzystwem Narciarskim 2 psp w Sanoku (organizującym m. in. kursy narciarskie w Łupkowie)[12].

W Sanoku został prezesem Towarzystwa Hodowców Gołębi Pocztowych i Ras Krajowych, zorganizowanego 19 marca 1927[13]. W latach 20. był sekretarzem zarządu Stowarzyszenia Łowieckiego w Sanoku[14].

Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 58. lokatą w korpusie oficerów piechoty[1]. W 1939 był dowódcą Samborskiego Batalionu Obrony Narodowej i jednocześnie komendantem 96 Obwodu Przysposobienia Wojskowego w Samborze przy 6 psp[15].

Na czele Samborskiego Baonu ON walczył w kampanii wrześniowej[16]. Został wzięty przez Niemców do niewoli i był osadzony w Oflagu VII A Murnau, gdzie zmarł 30 marca 1943 i został pochowany na tamtejszym cmentarzu[17][18].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 31.
  2. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 452.
  3. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 394.
  4. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 252.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 379.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 328.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1378.
  8. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 102.
  9. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 73.
  10. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 616.
  11. Lista starszeństwa 1935 ↓, s. 72.
  12. Edward Zając, Organizacje o charakterze gospodarczym, społecznym, kulturalnym i sportowym. Pomiędzy wojnami światowymi 1918–1939, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 606, 608.
  13. Komunikat Towarzystwa Hodowców Gołębi Pocztowych. „Gospodarz”. Nr 10, s. 2, 1 lipca 1927. 
  14. Starostwo powiatowe w Sanoku. Stowarzyszenia i związki 1919-1939 (zespół 23, sygn. 13, nr mikr. 160756). Archiwum Państwowe w Przemyślu, s. 183.
  15. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 666, 684.
  16. Dalecki 1989 ↓, s. 26, 32, 56, 65-67, 80, 377, 379.
  17. Autor publikacji Stefan Majchrowski wskazał tożsamość Wincenty Suda. Por. Stefan Majchrowski: Za drutami Murnau. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1970, s. 129.
  18. Marian Suda. nieobecni.com.pl. [dostęp 2016-11-20].
  19. M.P. z 1931 r. nr 260, poz. 352.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]