Marian Suda

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marian Wincenty Suda
Ilustracja
major piechoty major piechoty
Data urodzenia 8 września 1900
Data i miejsce śmierci 30 marca 1943
Oflag VII A Murnau
Przebieg służby
Lata służby do 1943
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 2 Pułk Strzelców Podhalańskich,
Batalion ON „Sambor”
Stanowiska adiutant,
dowódca batalionu
Główne wojny i bitwy II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Srebrny Krzyż Zasługi

Marian Wincenty Suda (ur. 8 września 1900, zm. 30 marca 1943 w Murnau) – major piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 8 września 1900[1]. Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 kwietnia 1921 i był zweryfikowany z lokatą 7 w 1923[2] oraz w 1924[3], z lokatą 6 w 1928[4]. Był oficerem 2 pułku Strzelców Podhalańskich w Sanoku w 1923[5]; w 1924 nadetatowym[6] i wówczas służył jako adiutant w Batalionie Szkolnym Piechoty nr 10[7], następnie był oficerem w 1928[8]. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 i lokatą 168 w korpusie oficerów piechoty w 1932[9]. W 1932 nadal pozostawał oficerem 2 pspodh.[10]. Podczas służby kierował Towarzystwem Narciarskim 2 pspodh. w Sanoku (organizującym m. in. kursy narciarskie w Łupkowie)[11]. W Sanoku został prezesem Towarzystwa Hodowców Gołębi Pocztowych i Ras Krajowych, zorganizowanego 19 marca 1927[12].

W późniejszym czasie został awansowany do stopnia majora piechoty. Został mianowany dowódcą batalionu „Sambor”, z siedzibą w Samborze, sformowanego w 1937 w ramach Obrony Narodowej. Batalion wszedł w skład 3 Brygady Górskiej. Po wybuchu II wojny światowej w trakcie kampanii wrześniowej jednostka była składową Podkarpackiej Brygady Obrony Narodowej w Armii „Karpaty”, podczas działań włączonej do 2 Brygady Górskiej. Został wzięty przez Niemców do niewoli i był osadzony w Oflagu VII A Murnau, gdzie zmarł 30 marca 1943 i został pochowany na tamtejszym cmentarzu[13][14].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficerowie. Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. [dostęp 2016-05-18].
  2. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 452.
  3. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 394.
  4. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 252.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 379.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 328.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1378.
  8. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 102.
  9. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 73.
  10. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 616.
  11. Edward Zając, Organizacje o charakterze gospodarczym, społecznym, kulturalnym i sportowym. Pomiędzy wojnami światowymi 1918–1939, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 606, 608.
  12. Komunikat Towarzystwa Hodowców Gołębi Pocztowych. „Gospodarz”, s. 2, Nr 10 z 1 lipca 1927. 
  13. Autor publikacji Stefan Majchrowski wskazał tożsamość Wincenty Suda. Por. Stefan Majchrowski: Za drutami Murnau. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1970, s. 129.
  14. Marian Suda. nieobecni.com.pl. [dostęp 2016-11-20].
  15. M.P. z 1931 r. nr 260, poz. 352.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]