Marian Szeja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Marian Szeja
Ilustracja
Imię i nazwisko Marian Henryk Szeja
Data i miejsce
urodzenia
20 sierpnia 1941
Siemianowice Śląskie, Polska
Data i miejsce
śmierci
25 lutego 2015
Wałbrzych, Polska
Pozycja bramkarz
Kariera piłkarska
Lata Klub M (G)

1960–1967
1967–1973
1973–1974
1974–1980
Unia Kędzierzyn
Thorez Wałbrzych
Zagłębie Wałbrzych
FC Metz
AJ Auxerre


128 (0)
4 (0)
190 (0)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja M (G)
1965–1973  Polska 15 (0)

Marian Henryk Szeja (ur. 20 sierpnia 1941 w Siemianowicach Śląskich, zm. 25 lutego 2015 w Wałbrzychu[1]) – polski piłkarz, występujący na pozycji bramkarza.

Absolwent Zasadniczej Szkoły Zawodowej. Zawodnik Unii Kędzierzyn, Górnika Thorez[2] i Zagłębia Wałbrzych oraz francuskich zespołów: FC Metz (1973/74 4-0) i AJ Auxerre. W reprezentacji Polski wystąpił 15 razy.

Piłkarz[edytuj]

Zadebiutował w wieku 14 lat w Unii Kędzierzyn, od początku na pozycji bramkarza; w 1963 r. trafił do III-ligowego Thoreza i wraz z tym klubem awansował do II ligi rok później. Powołany został do reprezentacji młodzieżowej na mecz az Turcją, który Polska wygrała (2:0) w Łodzi. Jako senior kadry Polski zadebiutował w Szczecinie 24 października 1965 w meczu z Finlandią (7:0).

Później grał przeciw Anglii − 5 stycznia 1966 w Liverpoolu (1:1) i w rewanżu w Chorzowie (przegrana Polski 0:1); po obu tych meczach uzyskał (pomimo utraty bramek) dobre oceny i gratulacje, także od przeciwników. W tournée reprezentacji Polski po Ameryce Południowej Brazylia wygrała na stadionie Maracanã (2:1), ale miejscowa prasa wybiła w nagłówkach fakt, że słynnemu napastnikowi Pelému nie udało się strzelić bramki Marianowi Szei.

Jego klub, przemianowany na Zagłębie Wałbrzych, awansował w 1968 do I ligi, a w sezonie 1970-1971 zajął w niej III miejsce i wystąpił w Pucharze UEFA[3]

W roku 1974 uzyskał zgodę na kontrakt zagraniczny i wyjechał do Metzu, a potem do II-ligowego klubu Auxerre, z którym w 1979 dotarł do finału Pucharu Francji[4], a w 1980 awansował do francuskiej I ligi.

Kariera reprezentacyjna[edytuj]

W reprezentacji, w eliminacjach do Igrzysk Olimpijskich 1972, został doskonale oceniony po wygranym przez Polskę meczu eliminacyjnym z Hiszpanią (w Gijón; 2:0), podobnie jak po rozegranym w tym samym sezonie meczu eliminacyjnym do Mistrzostw Europy z RFN (0:0).

Pojechał na IO w Monachium 1972 jako bramkarz rezerwowy, jednak w ani jednym meczu, ani przez jedną minutę nie wszedł na boisko. Z tego powodu nie otrzymał medalu olimpijskiego i przez długi czas w kronikach i statystykach sportowych nie był uznawany za olimpijczyka. Dopiero po latach znalazł się na oficjalnych listach medalistów olimpijskich.

Ostatni mecz w reprezentacji rozegrał w 1973 z USA (0:1).

Trener[edytuj]

Po zakończeniu kariery wrócił do Wałbrzycha, gdzie pracował zarobkowo jako taksówkarz, wyjeżdżając jednak przez kilka lat na dwu- lub trzymiesięczne kontrakty do Auxerre, gdzie szkolił bramkarzy.

Rodzina[edytuj]

Marian Szeja w 1961 r. zawarł związek małżeński, jego dwaj synowie (Bernard i Dariusz) również grali w wałbrzyskim Zagłębiu.

Sukcesy[edytuj]

Drużynowe[edytuj]

AJ Auxerre[edytuj]

Marian Szeja broni na Parc des Princes podczas finału Pucharu Francji

Polska Reprezentacja Polski[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Andrzej Basiński, Numer (boczny) 572, „Dziennik Dolnośląski” nr 64(131), 5 kwietnia 1991
  • Podczas AJ Auxerre, grał w filmie Coup de tête, w roli bramkarza drużyny Trincamp.

Przypisy

  1. (ben): zmarl-marian-szeja. walbrzych24.com. [dostęp 25 luty 2015].
  2. Pod taką nazwą, nadaną na cześć francuskiego komunisty Maurice Thoreza, funkcjonował klub sportowy, w 1968 przemianowany na Zagłębie Wałbrzych
  3. Wyeliminowali czechosłowacki klub Union Teplice, a w kolejnych meczach przeciw rumuńskiemu UT Arad stracili bramkę dwie minuty przed końcem meczu rewanżowego na wyjeździe; Szeja zebrał także i tym razem doskonałe recenzje.
  4. II-ligowy Auxerre przegrał po dogrywce z I-ligowym Nantes, w którym grało siedmiu reprezentantów Francji; po meczu Szeja odebrał gratulacje od oglądającego mecz prezydenta Giscarda d’Estaing

Linki zewnętrzne[edytuj]